Παύλος Μαρινάκης: Ποιος φοβάται την αλήθεια;

Βλέπετε ζούμε σε μια εποχή που οι περισσότεροι επιλέγουν ως αλήθεια την άποψη τους. Η Τεχνητή Πραγματικότητα που κτίζουμε γύρω μας μοιάζει πιο ισχυρή ακόμα και από την Τεχνητή Νοημοσύνη, ανεβάζοντας σε άλλο επίπεδο αυτό που ονομάζουμε ψευδείς ειδήσεις. Καθόλου περίεργο λοιπόν ότι το συνέδριο που διοργάνωσε η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης και ο Παύλος Μαρινάκης δέχθηκαν τέτοιο πόλεμο. Ήταν πραγματικό ξεβόλεμα για τους πολιτικούς που έχουν μάθει να πορεύονται με αυτό που βολεύει το αφήγημα τους και να μην συναντούν καμιά αντίσταση.

Για δεκαετίες ολόκληρες στην Ελλάδα ζούσαμε με το ενοχικό σύνδρομο της μεταπολίτευσης που λειτουργούσε ως κρυπτονίτης για τις υγιείς πολιτικές δυνάμεις του τόπου.  Από τη μία ήταν οι κακοί δεξιοί, από την άλλη οι καλοί αριστεροί και όποιος τολμούσε να αντιμιλήσει έμπαινε στα μαύρα κατάστιχα των κατ’ ευφημισμό προοδευτικών δυνάμεων.  Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος του «ηθικού πλεονεκτήματος» που δικαιολογούσε κάθε αήθη επίθεση, κάθε ψευδολογία και δολοφονία χαρακτήρα.

Κάποια στιγμή μάλιστα τα ακραία άκρα ενώθηκαν στη σφαίρα του πολιτικού ακαταδίωκτου. Μπορούσαν να επιτίθενται, να λένε ψέματα, να δηλητηριάζουν τον δημόσιο διάλογο, να διαδίδουν και να υποκινούν όποια θεωρία συνωμοσίας ήθελαν, σχεδόν χωρίς συνέπειες.

Μέχρι που συνέβησαν δύο πράγματα: Η απομάγευση του ηθικού πλεονεκτήματος από την διακυβέρνηση της πρώτης φοράς Αριστερά, και το «ως εδώ» που τόλμησε να πει μια κυβέρνηση απέναντι στους ακροδεξιούς και ακροαριστερούς καπηλευτές της «εθνικής αλήθειας».

Το Athens Alitheia Forum διοργανώθηκε χωρίς φοβικά σύνδρομα, χωρίς αποκλεισμούς, με ξεκάθαρη ατζέντα και με ανοικτή πρόσκληση. Όσοι δεν παραβρέθηκαν, ήταν επειδή αρνήθηκαν οι ίδιοι. Για αυτό και έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να θυμηθούμε κάποια πράγματα για εκείνους που τσουβαλιάζουν όσους συμμετείχαν και κατηγορούν τον Παύλο Μαρινάκη και την κυβέρνηση επειδή άνοιξαν θεσμικά μια κουβέντα που αφορά την καρδιά της δημοκρατίας και της ελεύθερης έκφρασης.

Ανάμεσα τους λοιπόν βρίσκονται πολιτικοί που δεν είχαν κανένα πρόβλημα με την μικρή Μαρία που ουδέποτε υπήρξε και πέθανε στον Έβρο. Πολιτικοί που κατάπιαν αμάσητο ολόκληρο 13ο βαγόνι. Πολιτικοί που αγκάλιασαν το αντιεμβολιαστικό κίνημα και έκαναν τα στραβά μάτια σε απίθανες θεωρίες συνωμοσίας που κόστισαν ανθρώπινες ζωές. Πολιτικοί που συγκυβέρνησαν με αυτούς που πιστεύουν ότι μας ψεκάζουν, που έστησαν το μεγαλύτερο πολιτικό fake news της μεταπολίτευσης, την Νοβάρτις, και που προσπάθησαν να επιβάλουν με τραγελαφικές διαδικασίες την πιο ανιστόρητη πατέντα που θα μπορούσε κάποιο γκουβέρνο να σκεφτεί για να ελέγξει τα ΜΜΕ:  Τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, δηλαδή τα τέσσερα κανάλια που όριζε το περιβόητο ινστιτούτο της Φλωρεντίας.

Πολιτικοί που σήμερα εμφανίζονται τιμητές και υπερασπιστές της ελεύθερης δημοσιογραφίας και ανησυχούν για την θέση της χώρας στις διεθνείς κατατάξεις, είναι οι ίδιοι που είχαν κάνει μότο τους τα «βοθροκάναλα», που διέσυραν δημοσιογράφους επειδή εργάζονταν σε «συστημικά» Μέσα, δηλαδή σε μη κομματικά, και που έκαναν τα στραβά μάτια ακόμα και σε προγραφές δημοσιογράφων και δικαστικών.

Στο δια ταύτα: Το συνέδριο έγινε, ακούστηκαν πολλές και διαφορετικές απόψεις και ακόμα περισσότερα στοιχεία. Συμμετείχαν δημοσιογράφοι που δεν χαρίστηκαν σε κανέναν και ακαδημαϊκοί που κατέθεσαν την πολύτιμη γνώση και εμπειρία τους από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Όσοι αρνήθηκαν, απλά έχασαν την ευκαιρία να απευθυνθούν σε ένα κοινό που θέλει να μάθει και ξέρει να ακούει. Αλλά μάλλον για αυτό ακριβώς απείχαν.