Κυριάκος Πιερρακάκης: Η διάπλαση των παίδων

Αν σκεφτεί κανείς τους δεκάδες τρόπους με τους οποίους τα παιδιά μπορούν να μυηθούν στην τεχνολογία χωρίς να παγιδευθούν στη χρήση της καταλαβαίνει εύκολα την απάντηση. Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας και προσωπικά του Κυριάκου Πιερρακάκη –που μόνο τεχνοφοβικός δεν είναι- να απαγορεύσει την χρήση των κινητών τηλεφώνων στο σχολικό ωράριο σήκωσε μεγάλο κύμα συζητήσεων αλλά όχι αντιδράσεων. Αν δηλαδή εξαιρέσουμε μια χούφτα γονείς που δείχνουν να τρομάζουν στην ιδέα ότι δεν θα μπορούν να παρακολουθούν τα βλαστάρια τους μέσα από το στίγμα του κινητού, η συντριπτική πλειονότητα συμφωνεί. Διότι δυστυχώς η κοινωνία κατάλαβε με τον πιο δύσκολο τρόπο που υπάρχει, πως το  διαδικτυακό μπούλινγκ προϋποθέτει τα έξυπνα κινητά.

Κακά τα ψέματα. Αυτός είναι ο κυρίαρχος λόγος για την αποβολή των κινητών από τις σχολικές τάξεις. Αποστολή απειλητικών μηνυμάτων, δημοσίευση προσωπικών φωτογραφιών, αναρτήσεις εικόνων και βίντεο από την ώρα της διδασκαλίας με τα οποία διακωμωδούνται παιδιά και καθηγητές, διάδοση προσβλητικών φημών ακόμα και κακόβουλες εφαρμογές που «γδύνουν» άτομα και στη συνέχεια διακινούνται στο διαδίκτυο. Και μετά; Μετά ακολουθεί το χάος αφού στην ψηφιακή εποχή ότι γράφει δεν ξεγράφει. Παρασιτεί αενάως σε ένα ψηφιακό σύμπαν χωρίς τέλος.

Αν αυτός είναι ο προφανής λόγος, υπάρχουν και άλλοι εξίσου σημαντικοί. Διάσπαση προσοχής, σταδιακή υποβάθμιση κοινωνικών δεξιοτήτων, διαταραχή των διαπροσωπικών σχέσεων. Προφανώς σε ένα ιδεατό εκπαιδευτικό σύστημα προτιμότερο θα ήταν να εκπαιδευθούν τα παιδιά στη συνετή χρήση του κινητού τους. Αλλά περιμένοντας να ανακαλυφθεί το σύστημα αυτό, χρειάζονται πιο δραστικές αποφάσεις. Ας το πούμε απλά, αξιοποιώντας την εμπειρία εκείνων που το τόλμησαν πρώτοι. Πριν από περίπου 6 χρόνια το κολλέγιο Calvijn College στην Ολλανδία αποφάσισε να απαγορεύσει τα τηλέφωνα, αρχικά πιλοτικά.

«Μας ρωτούσαν τα παιδιά αν πιστεύαμε ότι ζούσαμε στη δεκαετία του 1800», θυμάται ο πρόεδρος του κολεγίου. Ωστόσο η εικόνα που έβλεπε στους διαδρόμους και την αυλή του σχολείου, με τα παιδιά κολλημένα στα κινητά τους και τα τραπέζια του πινγκ πονγκ άδεια αποφάσισε να μην κάνει πίσω. Σήμερα;  «Οι μαθητές παίζουν και μιλούν μεταξύ τους. Πήραμε πίσω ό,τι είχαμε χάσει».