Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Η συναίνεση είναι μια έννοια που την επικαλούνται όλοι. Τόσο πολύ, ώστε κάποιος επισκέπτης της χώρας θα νόμιζε ότι βρίσκεται στη χώρα της συναίνεσης. Αν ο επισκέπτης παράτεινε για λίγο την παραμονή του στην καιόμενη ελληνική γη, θα θύμιζε την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων». Θα διαπίστωνε ότι η συναίνεση, που είναι κάτι σαν πολύφερνη […]

Κανονικά θα αρκούσε ίσως η φράση ενός συγγενούς θύματος στο Μάτι: «Αν είχαμε κι εμείς το 112, οι άνθρωποί μας θα ζούσαν». Θα αρκούσε, για να κοπεί μαχαίρι αυτή η γελοία «συζήτηση», η οποία στο όνομα μιας ακατάληπτης «αντιπολίτευσης», προσπαθεί να απαξιώσει και να χλευάσει τις εκκενώσεις.

Ο Κ. Βελόπουλος δεν το έχει κρύψει ότι είναι τσακωμένος με την κοινή λογική, καθώς και ότι την «πολεμάει» με αλλεπάλληλους… ψεκασμούς.

Μεσούσης της πύρινης τραγωδίας, που πλήττει μεγάλο μέρος της χώρας, βγήκαν σεργιάνι κάποιες εμετικές και σκοτεινές φιγούρες-σκελετοί του Διαδικτύου.

«Πού είναι τα αεροπλάνα;», «εξαφανισμένα τα εναέρια μέσα», «πληρώνουμε τόσα λεφτά και δεν έχουμε πτητικά μέσα;» είναι μερικές μόνο από τις αγωνιώδεις αλλά και οργισμένες αντιδράσεις που ακούγονται τις δύο τελευταίες ημέρες της μεγάλης τραγωδίας των πολλαπλών πυρκαγιών (82 πυρκαγιές μέσα σε δύο μέρες).

Το εσωτερικό της Κουμουνδούρου, τώρα που άνοιξαν οι «πόρτες» και τα στόματα, μοιάζει με εικόνα Αποκάλυψης.

Η χωρίς εξηγήσεις απουσία του Α. Τσίπρα από τη χθεσινή έναρξη της συζήτησης των προγραμματικών δηλώσεων της νέας κυβέρνησης, όσο κι αν είναι πολιτικά και θεσμικά απαράδεκτη, είναι απολύτως ευεξήγητη.

Η αποχώρηση του Α. Λοβέρδου από το ΠΑΣΟΚ φωτίζει την ευρύτερη ρευστοποίηση που συντελείται στην κεντροαριστερή αντιπολίτευση. Η ρευστοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι εκτεθειμένη σε κοινή θέα και βρίσκεται ήδη στα όρια της διάσπασης. Το συνομολόγησε και ο Γ. Τσίπρας, ο οποίος παραδέχθηκε ότι η διάσπαση «είναι ο δεύτερος κίνδυνος» για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η Βουλή που προέκυψε από τις εκλογές είναι 8κομματική, ωστόσο χθες, αντί να εκλεγούν 10 Αντιπρόεδροι, όπως προβλέπεται, εξελέγησαν 7.

Η χθεσινή εικόνα ενός αποδεκατισμένου ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Είτε έφυγε κανονικά ο Α. Τσίπρας είτε απλώς «παραμέρισε» για ένα διάστημα, μέχρι να γίνει ο «παράκλητος» του ό,τι έχει απομείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ, το βέβαιον είναι πως αποχώρησε από τη σκηνή όχι με τον τρόπο που θα ήθελε. Αποχώρησε ηττημένος και «πολυτραυματίας».

Η δεύτερη θητεία της κυβέρνησης ασφαλώς είναι πιο δύσκολη από την πρώτη.

 Πολλές φορές έχει κηρυχθεί το τέλος της Μεταπολίτευσης, αλλά δεν ήρθε. Τώρα όμως φαίνεται πως πράγματι ήρθε γιατί συνέτρεξαν μαζί οι δύο κρίσιμες προϋποθέσεις:

Μόνο δύο φορές άνοιξε το στόμα του από τότε που τοποθετήθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και τις δύο «έκλεισε» δωμάτια από το «σπίτι» του ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά από οκτώ χρόνια ταλαιπωρίας στα δικαστήρια, ο Γ. Λούκος, αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος και αναμορφωτής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, αθωώθηκε ομόφωνα και πανηγυρικά από το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

Καλά, οι Ελληνες «ανταποκριτές» ξένων ΜΜΕ τη δουλειά τους έκαναν -«πάρε/γράψε»-, είτε επρόκειτο για παραγωγή fake news με «πηγές» κάποιες ελεγχόμενες ΜΚΟ ή το Γραφείο Τύπου των ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, είτε κάποια διεθνή οργάνωση, πίσω από την οποία βρίσκονταν οι ίδιοι άνθρωποι, με την ίδια μονότονη επιδίωξη: τη δυσφήμηση της χώρας.

Το νέφος της τοξικότητας που δηλητηριάζει εδώ και 13 χρόνια τη δημόσια ζωή διαλύεται. Φύσηξε άνεμος δυνατός. Το λασπωμένο τερέν στο οποίο διεξαγόταν η δημόσια αντιπαράθεση αποξεραίνεται.

Πώς να ένιωσε, άραγε, χθες ο υπηρεσιακός υπουργός Πολιτικής Προστασίας, Ευ. Τουρνάς, που είναι πτέραρχος ε.α. και πρώην αρχηγός ΓΕΑ, έχοντας απέναντί του τον Α. Τσίπρα, ο οποίος προσπαθούσε να μιλήσει -με αφορμή το τραγικό ναυάγιο- σαν εμπειρογνώμονας και ανακριτής, ταυτοχρόνως, για θέματα που καταφανώς δεν γνωρίζει; Ενιωσε θυμό; Ενιωσε θλίψη; Ή μήπως συμπόνοια;

Αφωνος έχει μείνει όλος ο κόσμος από το ναυάγιο του δουλεμπορικού ανοιχτά της Πύλου σε διεθνή ύδατα.

Από την πανδημία και μετά η χώρα γνώρισε το πιο ισχυρό κοινωνικό κράτος που υπήρξε τις τελευταίες δεκαετίες.

Το ότι ο Α. Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν ρίξει λευκή πετσέτα και μετράνε τις μέρες, όπως τις μετρούσαμε στο στρατό μέχρι να απολυθούμε, φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού.