Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Κοιτάζουν και ξανακοιτάζουν τις δικές τους δημοσκοπήσεις στην Κουμουνδούρου και σχεδόν έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Απόλυτη στασιμότητα όπου δεν υπάρχει πτώση.

Η αρχική αλλά και νωπή νομοθετική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, προκειμένου να αποκλειστεί τα ναζιστικό μόρφωμα του Κασιδιάρη από τη Βουλή, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ανεπαρκής.

Πώς διανοήθηκε να το πει; Πώς μπόρεσε να το εκστομίσει; Πόση υπεροψία αλλά και έλλειψη συναίσθησης μπορεί να έχει η εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, για να πει ότι, αν ηττηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα οφείλεται στην προπαγάνδα και στην παραπλάνηση των πολιτών…

Πάμε προς τις πιο θολές και αδιευκρίνιστες εκλογές των τελευταίων δεκαετιών, παρότι συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο κρίσιμων. Με εξαίρεση τη Ν.Δ., που έχει τον απόλυτα ξεκάθαρο στόχο/πρόταση για αυτοδυναμία. Μετά υπάρχει το σκόπιμο χάος ως προς τι επιδιώκουν τα κόμματα «εξουσίας».

Απ’ όπου και να την πιάσεις την υποψηφιότητα του Μιθριδάτη μπάζει. Πρόκειται για έναν σεξιστή μισογύνη, ο οποίος έχει πλούσιο παλμαρέ αισχρών αναρτήσεων, με το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ να σφυρίζει αδιάφορα.

Ο Α. Τσίπρας στερείται θάρρους αλλά όχι θράσους. Θαρραλέος δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε όταν έκανε τη μεγάλη κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος ούτε όταν δέσμευσε τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια ούτε όταν έκοβε το ΕΚΑΣ ούτε όταν αποκατέστησε τον Π. Πολάκη εκτιθέμενος ο ίδιος ούτε όταν έγινε η τραγωδία στο Μάτι.

Ο Κ. Μητσοτάκης, επιλέγοντας να ανακοινώσει χθες την ημερομηνία των εκλογών, δείχνει ότι θέλει μία μακρά προεκλογική περίοδο και όχι μία διαδικασία fast track. Αντιθέτως, ο Α. Τσίπρας, ο οποίος δήθεν ζητούσε με επιμονή εκλογές «εδώ και τώρα», φάνηκε εξαρχής πως έχει πρόβλημα με μία προεκλογική περίοδο διάρκειας 53 ημερών. Το ίδιο, ίσως και σε […]

Οσο πλησιάζουν οι εκλογές, πληθαίνουν τα fake news από το γνωστό υπόγειο της Κουμουνδούρου. Fake news για την ιδιωτικοποίηση του νερού, fake news για την επένδυση της Microsoft που «φεύγει» και «απολύει», fake news για τον Ν. Παπαθανάση, fake news για τη λειτουργία της τηλεδιοίκησης επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ.

Η επίσημη «επιστροφή» στον Πολακισμό έχει προϋποθέσεις και υποχρεώσεις. Αλλωστε εκείνο το βράδυ στο Μάτι και στο θίασο που έπαιξε το θέατρο με τα Canadair, ενόσω άχνιζαν ακόμα πτώματα, απέναντι στον Α. Τσίπρα καθόταν ο Π. Πολάκης. Ο οποίος ήξερε την ύπαρξη νεκρών, γιατί το ΚΕΕΛΠΝΟ είχε στείλει ήδη μαύρες σακούλες…

Υπερβαίνει τη συγκυρία και είναι γεγονός το οποίο θα υπάρχει στην ατζέντα τουλάχιστον έως τις εκλογές, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να πάει στις κάλπες με πολακισμό.

Ισως το μόνο από τα ταλέντα που διέθετε ο Α. Τσίπρας και δεν τον έχει εγκαταλείψει ακόμα είναι το ταλέντο του στις κυβιστήσεις. Ή άλλως κωλοτούμπες. Ενας όρος με copyright και διεθνή αναγνώριση ως «kolotoumbes».

Aραγε, πάει η ζωή «με το κομμάτι»; Μετριούνται τα άδικα χαμένα νιάτα; Ζυγίζεται ο θάνατος «με το κεφάλι»; Iσως και μόνο η διατύπωση τέτοιων ερωτημάτων να είναι ιεροσυλία, γιατί ο κοινός νους και η ανθρωπιά κραυγάζουν ΟΧΙ. Οι 57 νεκροί των Τεμπών μάς έχουν στοιχειώσει όλους κι έχουν σπρώξει με βία την κοινωνία σε βαθιά […]

Η κοινωνία -και ιδιαίτερα η νεολαία- συνεχίζει να βράζει στη δικαιολογημένη θλίψη και οργή. Το πολιτικό τοπίο παραμένει νεφελώδες.

Η ψηφιοποίηση του κράτους είναι μια μικρή επανάσταση, που έχει αλλάξει πολλά στην καθημερινότητα του πολίτη. Την ίδια ώρα όμως -άθελά της-λειτούργησε σαν «κάλυμμα πολυτελείας»: Σκέπασε αρκετή από τη σαπίλα ενός καθυστερημένου και αρρωστημένου κράτους, το οποίο βασάνιζε και δεν εξυπηρετούσε τον πολίτη. Εξυπηρετούσε μόνο τους «αρμούς» του εργατοπατερισμού και του ωχαδερφισμού μεγάλου μέρους του […]

Η κοινωνία βρίσκεται σε μεγάλο σοκ. Η θλίψη, χωρίς να υποχωρεί, δημιουργεί όλο και περισσότερο χώρο στο θυμό και στην οργή. Τα νέα παιδιά στη μεγάλη πλειοψηφία τους είναι στα κάγκελα. Και πολλοί πολίτες, απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους, δικαιολογημένα, αρνούνται να χωνέψουν ότι συνέβη αυτή η τραγωδία.

Ο ένας είναι ένας τύπος, ο οποίος είναι παντογνώστης, τα ξέρει όλα. Ξέρει για τις σχέσεις υπουργών με δημοσιογράφους, ξέρει τα σουσούμια του Μητσοτάκη, ξέρει το πολιτικό παρασκήνιο.

Σήμερα ελάχιστα μοιάζουν να είναι ίδια με όσα ίσχυαν ως το μοιραίο βράδυ της 28ης Φεβρουαρίου. Το ποτάμι της θλίψης και της οργής διαπέρασε ορμητικά και οριζόντια την κοινωνία, σαρώνοντας βεβαιότητες και προσδοκίες. Χωρίς να εξανεμιστεί το συγκριτικό πλεονέκτημα της Ν.Δ. στην κυβερνησιμότητα, έχει δεχθεί πλήγμα. Το νέο κράτος που έχει δημιουργηθεί τα 3,5 τελευταία […]

Πλανάται στην ατμόσφαιρα. Φαίνεται σαν σκιά που έρχεται. Ακούγεται το ποδοβολητό του. Σήμερα τελειώνει το τριήμερο του πένθους για την τραγωδία των Τεμπών. Και από αύριο αρχίζει ένας αμείλικτος πολιτικός πόλεμος. Η «ύλη» είναι μεγάλη και οι επικείμενες εκλογές είναι το προσάναμμα.

Οσο αναπόφευκτη κι αν ήταν η παραίτηση του Κ. Καραμανλή, άλλο τόσο αξιέπαινη είναι. Μετά την απερίγραπτη τραγωδία των Τεμπών, ο παραιτηθείς υπουργός έκανε το αυτονόητο. Αίροντας τις «αμαρτίες» δεκαετιών. Και τις διαχρονικές παθογένειες ενός κράτους που πασχίζει να γίνει κράτος.

Αλίμονο αν η χώρα διολίσθαινε σε ένα κράτος με «πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων». Αλίμονο, θα ήταν κατάντια. Αλίμονο, όμως, κι αν μπορούν να υπάρχουν «αρμοί της εξουσίας», οι οποίοι δρουν σαν πλοκάμια κόμματος. Σαν «κομματικός στρατός» μέσα στο κράτος.

Η λιτή ανακοίνωση του Κ. Καραμανλή για την αποχώρησή του από την «κοινοβουλευτική δράση», δεν αιφνιδίασε κανέναν από του παροικούντες τη Γαλάζια Ιερουσαλήμ. Και σίγουρα λέει πολύ λιγότερα, από όσα εννοεί. Η «ξερή» ανάγνωσή της παραπέμπει σε μια στρογγυλεμένη θέση, η οποία φιλοδοξεί να πετύχει το ακατόρθωτο. Δηλαδή και «ο σκύλος να είναι χορτάτος» και […]