Δέσποινα Κονταράκη

Μακάρι να υπήρχαν περισσότερες ανάλογες επιστολές, σε τέτοιο ύφος και με τόσο νόημα. Το εγκύκλιο σημείωμα που απέστειλε ο μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού, Ιγνάτιος, στους ιερείς της περιοχής του, με το οποίο τους προτρέπει να εμβολιαστούν, είναι υπόδειγμα ευγενούς στάσης και υπεύθυνης συμπεριφοράς φωτισμένου ιεράρχη.

Το θέμα εξακολουθεί να είναι ταμπού και όποιος τολμήσει να μιλήσει για ιδιωτική ασφάλιση καταγράφεται στα μαύρα κατάστιχα της αριστερής διανόησης ως υπηρέτης επιχειρηματικών συμφερόντων.

Στην πολιτική χρειάζεται θάρρος για να πάρεις δύσκολες αποφάσεις και θράσος για να επιβιώσεις. Από το δεύτερο διαθέτει μπόλικο ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος «κατακεραυνώνει» την κυβέρνηση επειδή δεν μπόρεσε, λέει, να πείσει στοχευμένα τους πολίτες που διατηρούν ακόμη επιφυλάξεις να εμβολιαστούν.

Η εφημερίδα πρέπει να φύγει για τυπογραφείο μια ορισμένη ώρα και περιθώρια για αλλαγές δεν υπάρχουν. Αν μάλιστα η βάρδια δεν αντιδράσει γρήγορα ή δεν αξιολογήσει καλά την είδηση, τότε ίσως και να χάσει το θέμα του αιώνα.

Μια από τις μεγαλύτερες συναισθηματικές παγίδες των διλημμάτων είναι η υπεραπλούστευση. Οπως ακριβώς γίνεται αυτές τις ημέρες με τους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν.

Υπάρχουν καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι τα εμβόλια παραμένουν το ισχυρότερο όπλο έναντι της πανδημίας και προστατεύουν σε μεγάλο βαθμό από τη νόσηση και τη διασπορά της νόσου.

Κρατάει χρόνια σε αυτή τη χώρα η ιστορία με τα εργασιακά δικαιώματα πολλών ταχυτήτων που ταλαιπωρεί χιλιάδες αποφοίτους και τις οικογένειές τους.

«Διαβάζοντας στο διαδίκτυο τη χυδαιότητα που αντιμετωπίζει ο Νίκος Χαρδαλιάς μου έρχονται δυσάρεστες προσωπικές αναμνήσεις.

Η απογοήτευση από τη δήλωση Τσιτσιπά ότι δεν έχει εμβολιαστεί και θα το κάνει μόνο αν γίνει υποχρεωτικό είναι δεδομένη.

Οι Αμερικανοί ήθελαν απελπισμένα να φύγουν από αυτόν τον πόλεμο, τον μεγαλύτερο σε διάρκεια πόλεμο στην Ιστορία τους, αλλά δεν το αποφάσιζαν διότι θα ισοδυναμούσε με συντριπτική επικοινωνιακή ήττα ενώπιον της παγκόσμιας κοινότητας.

Η αντίστροφή μέτρηση έχει ξεκινήσει ήδη. Κάθε ημέρα που περνά έως και το τέλος Αυγούστου, χιλιάδες εκδρομείς θα γυρίζουν στη βάση τους. Πόσοι από αυτούς θα έχουν στις αποσκευές τους και τον ιό; Και το κυριότερο, πόσοι από αυτούς θα τον μεταδώσουν σε μεγαλύτερα άτομα της οικογένειας, σε ευπαθείς ομάδες, σε συναδέλφους;

Την ώρα που οι πιλότοι μας επιχειρούσαν στοχευμένες προσβολές κατά της φωτιάς, οι γνωστοί άγνωστοι εκτόξευαν στοχευμένες προσβολές για να κάνουν αντιπολίτευση.

Ο ευρωβουλευτής Νίκος Ανδρουλάκης έκανε αυτές τις ημέρες μια ενδιαφέρουσα υπενθύμιση: Ηταν 2017 όταν οι φονικές πυρκαγιές της Πορτογαλίας άφησαν πίσω τους 102 νεκρούς και αποκάλυψαν την αδυναμία της Ε.Ε. να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια, δηλαδή πυροσβεστικά χέρια και αεροσκάφη.

Εκτιμάται ότι ένας ενήλικας λαμβάνει καθημερινά περίπου 35.000 αποφάσεις όλων των ειδών. Από το είδος ψωμιού που θα χρησιμοποιήσει στο σάντουιτς, μέχρι αν θα μεταναστεύσει σε άλλη χώρα.

Την ώρα του πόνου, της απώλειας και του φόβου πολλές φορές χάνεται το μέτρο. Και είναι απολύτως δικαιολογημένο και ανθρώπινο. Χιλιάδες οικογένειες, ανάμεσά τους ηλικιωμένοι και παιδιά, ξεσπιτώθηκαν, είδαν τα σπίτια και τις περιουσίες τους να καίγονται, πολλοί έχασαν τις δουλειές τους.

Η φασιστική επίθεση που δέχθηκαν οι δημοσιογράφοι του τηλεοπτικού καναλιού Open καταδικάστηκε από όλους χωρίς «ναι μεν αλλά».

Την ώρα που η χώρα δίνει μάχη με τις φλόγες, κάποιοι επιμένουν να βγάζουν τον χειρότερο εαυτό τους. Οι κατάρες, οι προσβολές και οι ισοπεδωτικές καταγγελίες είναι το μόνο που έχουν να προσφέρουν στον τόπο αυτή τη στιγμή. Αλλά η αλήθεια είναι πως μιλάμε για εκείνους που ποτέ δεν είχαν τίποτα καλύτερο να επιδείξουν, παρά […]

Ποιος φταίει για τις πυρκαγιές στην Τουρκία; αναρωτιούνται τουρκικά Μέσα Ενημέρωσης και κάποια από αυτά φαίνεται πως βρήκαν την απάντηση: Φταίνε οι Αμερικανοί που φύτεψαν πεύκα στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ.

Kάπως έτσι είναι το καθηκοντολόγιό τους: Αστικές πυρκαγιές. Δασικές πυρκαγιές. Διασώσεις ανθρώπων. Αντλήσεις υδάτων. Διαφυγή επικίνδυνων αερίων.

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι για την ατομική ευθύνη των πολιτών στην υπόθεση της πανδημίας, και ένας νέος γύρος διαμάχης ξεκίνησε: Γιατί να περιορίσουμε την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας στις ώρες αιχμής;

Τα νούμερα διαφέρουν από χώρα σε χώρα αλλά κοινός παρονομαστής σε όλες είναι ότι το αίσθημα της μοναξιάς και η κοινωνική απομόνωση αυξήθηκαν δραματικά στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια της υγειονομικής κρίσης.