Επιστημονική έρευνα σε συνθήκες δημόσιας διαβούλευσης

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Με τη βοήθεια ενός υπερυπολογιστή που έκανε υπολογισμούς επί 108 μέρες και εννέα ώρες, βρήκαν 62,8 τρισεκατομμύρια ψηφία, έναντι περίπου 50 τρισεκατομμυρίων που ήταν το προηγούμενο ρεκόρ του 2020 και το οποίο είχε πάρει υπερτριπλάσιο χρόνο για να βρεθεί».

Κανονικά θα έπρεπε η είδηση αυτή να συνοδεύεται από βαθυστόχαστα ερωτήματα του είδους που λατρεύουν οι συνωμοσιολόγοι. Σε υπερτριπλάσιο χρόνο;;; Γιατί το βρήκαν τόσο γρήγορα; Τι κρύβεται πίσω από αυτή την ανακάλυψη;

Πριν η πανδημία μπει στη ζωή μας, οι περισσότεροι από εμάς δεν ασχολούμασταν με εξειδικευμένες επιστημονικές ανακαλύψεις, είτε αυτές αφορούσαν τα μαθηματικά είτε το Διάστημα είτε τη βιολογία και τα μικρόβια.

Ποτέ πριν δεν αναρωτηθήκαμε γιατί εξελίσσονται τόσο γρήγορα τα μοντέλα των αυτοκινήτων ή πώς κατάφεραν δύο ιδιώτες να ταξιδέψουν στο Διάστημα, όταν ολόκληρα κράτη χρειάζονταν δεκαετίες.

Ποτέ πριν δεν αμφισβητήσαμε τη ραγδαία πρόοδο της τεχνολογίας και της ανθρώπινης γνώσης, ποτέ πριν δεν περάσαμε από σαράντα κύματα τα εμβόλια που προλαμβάνουν τον καρκίνο του τραχήλου από την εφηβική ηλικία ούτε τις θαυμαστές θεραπείες που νικούν ανίατες, μέχρι κάποτε, ασθένειες. Μας ενδιέφερε μόνο το αποτέλεσμα. Γιατί λοιπόν τώρα αμφισβητούμε την ταχύτητα με την οποία βρέθηκαν τα εμβόλια κατά του κορονοϊού;

Ισως επειδή η ερευνητική διαδικασία και η διαρκής εναλλαγή και σύγκρουση των επιστημονικών δεδομένων εξελίσσονται σε συνθήκες δημόσιας διαβούλευσης. «Παρά τον διαρκή βομβαρδισμό νέων επιστημονικών στοιχείων, κανείς δεν εξήγησε στους “κοινούς θνητούς” ότι ανέκαθεν με αυτόν τον τρόπο εξελίσσεται η επιστήμη.

Οι επιστημονικές αντιπαραθέσεις και οι έντονες διαφωνίες αυτή τη φορά λαμβάνουν χώρα μπροστά στα μάτια μας και όχι σε κλειστές αίθουσες συνεδριάσεων, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι η επιστήμη είναι προϊόν παρόρμησης.

Δεν είναι, λοιπόν, άξιο απορίας ότι οι Αμερικανοί νιώθουν οργισμένοι ή εξαπατημένοι από τη διαρκή μεταβολή των υγειονομικών κανόνων που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους», γράφει η Apoorva Mandavilli στους «New York Times» (δημοσίευση στην «Καθημερινή της Κυριακής» 29/8).

Και είναι σαν να το γράφει για τους Ελληνες, τους Ιταλούς, τους Βρετανούς, για όλους εκείνους που φοβούνται, αμφισβητούν ή αρνούνται την πρόοδο. Επειδή δεν προλαβαίνουν να την κατανοήσουν.

*Η Δέσποινα Κονταράκη είναι αρχισυντάκτρια του Ελεύθερου Τύπου