Άννα Παναγιωταρέα

Εννέα χρόνων. Ο πατέρας μου, ετών 42, είχε διαγνωστεί με καρκίνο του πνεύμονα. Αργότερα συνειδητοποίησα ότι κάθε απόγευμα πήγαινα στο περίπτερο και έπαιρνα μία λευκή κούτα -είχε επάνω τυπωμένη μια πράσινη «κορδέλα»- και μέσα 100 άφιλτρα τσιγάρα Ματσάγγου.

Κατ’ αρχήν να σημειώσω πόσο άσχημα φαίνεται η βαμμένη Πανεπιστημίου. Τι κόκκινες και τι πράσινες και τι κίτρινες λωρίδες, – μου θυμίζουν εκείνο το άσμα με τα άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε καραβάκια του Αιγαίου.

Με πόσες «ειδικές λεπτομέρειες», όπως μας είπε τηλεοπτικός ρεπόρτερ, μπορεί να ικανοποιηθεί η «δίψα» μας για τη υπόθεση της επίθεσης με το βιτριόλι; Μάθαμε όλα όσα αφορούν στο θύμα. Πού και πώς εργαζόταν.

Α! Πόσο ικανοποιημένοι πρέπει να είναι από προχθές οι ροζ αριστεροί. Συνήλθε η Πολιτική Γραμματεία -μάλλον μετάφραση του politburo των Σοβιέτ- του ΣΥΡΙΖΑ και το συμπέρασμα της τετράωρης -και βάλε σύσκεψης- είναι ότι μπροστά από τη λέξη ΣΥΡΙΖΑ θα μπουν δύο λέξεις: ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ. Αυτό περίμεναν να μάθουν εξαπατηθέντες; Οχι να μάθουν πώς γελοιοποίησε την […]

Η απορία «Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν ήταν ΑΚΟΜΗ κυβέρνηση ο Τσίπρας» καθώς αποτελεί συλλογική κοινωνική διαπίστωση -σε ένα ενδεχόμενο το οποίο ευτυχώς είχαν οι πολίτες εξορκίσει ήδη από τις ευρωπαϊκές εκλογές- θα περάσει στην Ιστορία.

Ποιος έχει διάθεση «να φάει» τον κ. Παπαδημούλη; Γιατί όσα έχει κάνει -και εξακολουθεί να κάνει- δεν τρώγονται με τίποτε. Οποιος άλλος βουλευτής -πλην ΣΥΡΙΖΑ- έκανε όσα κάνει -και έκανε- ο κ. Παπαδημούλης, ο πρώτος που θα ύψωνε το δάκτυλο για να τον καταγγείλει θα ήταν ο… κ. Παπαδημούλης. Ως επιτομή της συριζαϊκής υποκρισίας.

Χτες το απόγευμα ήρθαν και μου χτύπησαν την πόρτα γείτονές μου στην Πλάκα. Τόσα χρόνια όσοι επιμένουμε να μένουμε στο κέντρο της Αθήνας -είμαστε λίγοι άλλωστε- στο τέλος γνωριζόμαστε μεταξύ μας.

Δε λέω! Τα τρολ, τέως εγκατεστημένα στα υπόγεια Μαξίμου, άλλα στην Κουμουνδούρου και άλλα ως «ελεύθεροι σκοπευτές», κατόπιν άνωθεν οδηγιών κτυπούσαν ομαδικά, συκοφαντικά και αλύπητα τους «ενοχλητικούς» προς Αλέξη και προς στελέχη τύπου «αψύ Πολάκη». Ομολογουμένως, έκαναν σπουδαία δουλειά.

Εχει μεγάλο δίκιο ο ΣΥΡΙΖΑ ότι η διαφήμιση που γίνεται για να πάρει μπρος ο τουρισμός δεν είναι της δικής του αισθητικής. Εχει και δίκιο που λέει ότι θα ήθελε τη διαφήμιση κάπως αλλιώς. Στα γούστα του!

Φωτογραφίες από πάρτι, παρά θίν’ αλός, στη Μύκονο εμφανίστηκαν σε πολλά διεθνή πρακτορεία. Τα συνοδευτικά κείμενα δεν θα τα έλεγα και εξόχως κολακευτικά.

ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που η επιθετικότητα της Τουρκίας αυξάνεται, η ελληνική πολιτική οχυρώνεται πίσω από την ακόλουθη, πάγια, θέση της: «Η τουρκική ηγεσία για να μειώσει την εσωτερική πίεση που υφίσταται εκκινεί τον μηχανισμό της επιθετικότητάς της εναντίον της Ελλάδας».

Είναι η πέμπτη φορά που γράφω για τους δύο αγαπημένους κινηματογράφους στη Σταδίου: Απόλλων και Αττικόν. Θύματα κουκουλοφόρων που εισέβαλαν στο κέντρο της πρωτεύουσας στις 12 Φεβρουαρίου 2012 κι άφησαν πίσω τους πάνω από 40 κτίρια καμένα ερείπια. Τα περισσότερα νεοκλασικά. Η επιλογή τους αποδεικνύει την απαιδευσία και το άγριο μίσος τους για τη κανονικότητα […]

Να υποθέσω ότι όταν ο σύντροφος Θανάσης αναρωτιόταν στο ΦΕΚ ΣΥΡΙΖΑ τι έπαθε η Φώφη η αγωνία του χτυπούσε κόκκινο;

Βλέποντας τον Τραμπ, σε όλα τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία, στην αυλή του Λευκού Οίκου να σηκώνει το δάκτυλο και να το βάζει μπροστά στο στόμα του, απαιτώντας από τους δημοσιογράφους να σιωπήσουν, σκέφτομαι: Οταν σιωπούν οι δημοσιογράφοι, εμείς ξέρουμε ότι οι ερπύστριες κροταλίζουν στους δρόμους.

Για να μη λέμε τα πράγματα κάθε φορά όπως μας συμφέρει. Εχουν σημασία οι δημοσκοπήσεις; Φυσικά και έχουν. Αλλά εξαρτώνται και από ποικίλους παράγοντες. Πχ. πώς υποβάλλονται οι ερωτήσεις και πόσο καθοδηγούν ή διευκολύνουν τις απαντήσεις, πόσο χρόνο θα πάρει στον ερωτώμενο να απαντήσει σε πολλαπλά ερωτήματα γιατί στο τέλος βαριέται, βιάζεται και απαντά πρόχειρα […]

Τι θα έχανε ο Αλέξης Τσίπρας αν έβγαινε στα Μέσα Ενημέρωσης και έλεγε: «Με την πανδημία τα καταφέραμε περίφημα. Εχουμε τα λιγότερα θύματα ακόμη και από τις χώρες με το μισό από μας πληθυσμό», αντί να δηλώνει σε τηλεοπτική παρουσία «ναι μεν αλλά…».

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ η οποία συγκροτήθηκε από προσωπικότητες και ανέλαβε τον σχεδιασμό και την εκτέλεση όσων απαιτούνται για τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων από την Επανάσταση κατορθώνει να αποτελεί η ίδια αντικείμενο ειδήσεων.

Γιατί άραγε ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να μας τιμωρήσει, λες και πάμε όλοι στο σχολείο της δεκαετίας της εποχής του ’60.

Επειδή εμείς έχουμε μνήμη: Τον Ιανουάριο 2015, παραμονές εκλογών, ο Αντώνης Σαμαράς ως πρωθυπουργός πήγε στον Εβρο.

Χθες το απόγευμα αποφάσισα να περπατήσω ως τη Ομόνοια για να δω την καινούργια πλατεία και το σιντριβάνι. Θυμήθηκα την πρώτη φορά που με κατέβασε η μάνα μου με τις κυλιόμενες σκάλες στην υπόγεια Ομόνοια και που τρόμαξε να με κατεβάσει από το… πάνω-κάτω.

Παρακολουθώ έκθαμβη τον «ελληνοτουρκικό» πόλεμο που διεξάγεται στα ελληνο-ελληνικά σύνορα του… twitter πρωτίστως και στα ελληνο-ομογενειακά του… facebook, κατά δεύτερο λόγο. Πέφτουν «κορμιά» και σφάζονται ψευδώνυμα, έτσι που η σύρραξη παίρνει τις διαστάσεις που δεν τους προσέδωσε ούτε η αγγλική «Sun», που πρώτη αποκάλυψε την… εισβολή.