Ενα μανιφέστο της νέας γενιάς: Ο Γιώργος Κουτλής, γνωστός για την ορμητική και τη σύγχρονη σκηνοθετική του γλώσσα, καταπιάνεται με την «Αντιγόνη» του Ζαν Ανούιγ, ένα κείμενο-σταθμό του 20ού αιώνα που γράφτηκε μέσα στην καρδιά της γαλλικής Κατοχής. Ο Κουτλής δεν ακολουθεί την πεπατημένη μιας κλασικής αναπαράστασης. Αντιθέτως, επιστρατεύει έναν πολυμελή θίασο 20 νέων ηθοποιών (συνεργατών και μαθητών του), για να δημιουργήσει μια παράσταση-σύνολο. Αυτή η «γενιά τού τώρα» ανεβαίνει στη σκηνή, για να μιλήσει για τη δική της «Αντιγόνη»: Μια Αντιγόνη που αρνείται να συμβιβαστεί, που λέει το μεγάλο «Οχι» στον κυνισμό της εξουσίας και που διεκδικεί το δικαίωμα στην απόλυτη ελευθερία, ακόμη και με τίμημα τη ζωή της. Η παράσταση φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως ένα σύγχρονο πολιτικό μανιφέστο, θυμίζοντάς μας ότι η ανθρωπιά ξεκινά εκεί όπου τελειώνει η τυφλή υπακοή.
Ανθρωπος και βιοπολιτική: Παράλληλα, η πολυσυζητημένη παραγωγή του Θέμη Μουμουλίδη επιστρέφει για δεύτερο χρόνο το καλοκαίρι του 2026, ξεκινώντας τον Ιούλιο. Με τη Λένα Παπαληγούρα στον ρόλο της Αντιγόνης και τον Μελέτη Ηλία ως Κρέοντα, η παράσταση αυτή αφηγείται το αρχαίο κείμενο του Σοφοκλή μέσα από το πρίσμα τού σήμερα. Εδώ, η σύγκρουση μεταφέρεται σε ένα περιβάλλον που θυμίζει τα σύγχρονα κέντρα λήψης αποφάσεων. Ο Κρέων παρουσιάζεται ως ο προάγγελος της σημερινής «βιοπολιτικής», μιας εξουσίας που προσπαθεί να ελέγξει κάθε πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Η Αντιγόνη της Παπαληγούρα είναι παρούσα στα «hotspots» και τα σύγχρονα σύνορα, μετατρέποντας το «Οχι» της σε μια πράξη απόλυτης κατάφασης στη ζωή.
- «Αντιγόνη» VS «Αντιγόνη»: Παρότι ο Ανούιγ βασίζεται στον αρχαίο μύθο, η δική του εκδοχή απομακρύνεται από τη μεταφυσική διάσταση του Σοφοκλή. Ενώ στην αρχαία τραγωδία η σύγκρουση είναι ανάμεσα στον θείο νόμο (ταφή του αδελφού) και τον ανθρώπινο νόμο (διάταγμα του Κρέοντα), στον Ανούιγ η μάχη είναι καθαρά υπαρξιακή και πολιτική. Η Αντιγόνη του Ανούιγ δεν θάβει τον Πολυνείκη μόνο από θρησκευτικό καθήκον, αλλά ως μια πράξη απόλυτης άρνησης απέναντι σε έναν κόσμο γεμάτο συμβιβασμούς και «λογική». Αντίστοιχα, ο Κρέων δεν παρουσιάζεται ως ένας μονοδιάστατος τύραννος, αλλά ως ένας πραγματιστής πολιτικός, ένας κουρασμένος άνθρωπος που «λερώνει τα χέρια του», για να κρατήσει την τάξη σε μια πόλη που καταρρέει. Στον Ανούιγ, η τραγωδία δεν πηγάζει από τη θεϊκή μοίρα, αλλά από την αδυναμία επικοινωνίας δύο κόσμων: της άφθαρτης νεότητας και της κυνικής ωριμότητας.
Ροή Ειδήσεων 
