Ο Ντιβάλ πέθανε την Κυριακή (15/02) στο σπίτι του στη Βιρτζίνια, έχοντας στο πλευρό του τη σύζυγό του, η οποία ανακοίνωσε και την απώλειά του με μια ανάρτηση στη σελίδα του στο Facebook τη Δευτέρα (16/02).

«Χθες αποχαιρετήσαμε τον αγαπημένο μου σύζυγο, τον αγαπημένο μου φίλο και έναν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής μας. Ο Μπομπ έφυγε ήσυχα από τη ζωή στο σπίτι του, περιτριγυρισμένος από αγάπη και άνεση», σημειώνει η Λουσιάνα Ντιβάλ στην ανακοίνωση και προσθέτει: «Για τον κόσμο, ήταν ένας βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός, σκηνοθέτης, αφηγητής. Για μένα, ήταν απλά τα πάντα. Το πάθος του για την τέχνη του συναγωνιζόταν μόνο από τη βαθιά του αγάπη για τους χαρακτήρες, ένα καλό γεύμα και το να έχει το λόγο. Σε κάθε έναν από τους πολλούς ρόλους του, ο Μπομπ έδινε τα πάντα στους χαρακτήρες του και στην αλήθεια του ανθρώπινου πνεύματος που εκπροσωπούσαν. Με αυτόν τον τρόπο, αφήνει κάτι διαχρονικό και αξέχαστο σε όλους μας. Σας ευχαριστούμε για τα χρόνια υποστήριξης που δείξατε στον Μπομπ και για το χρόνο και την ιδιωτικότητα που μας δώσατε για να τιμήσουμε τις αναμνήσεις που μας αφήνει».

Ποιος ήταν ο Ρόμπερτ Ντιβάλ

Ο Ντιβάλ ήταν ίσως πιο γνωστός για τον ρόλο του ως Κίλγκορ με το καπέλο ιππικού στην ταινία «Αποκάλυψη Τώρα», που κυκλοφόρησε το 1979 και από την οποία προέρχονται δύο από τις πιο συχνά αναφερόμενες ατάκες στην ιστορία του κινηματογράφου: «Ο Τσάρλι δεν κάνει σέρφινγκ!» και «Λατρεύω τη μυρωδιά του ναπάλμ το πρωί». Αλλά είχε επίσης τεράστια επίδραση ως σύμβουλος Τομ Χάγκεν στις ταινίες «Ο νονός» Ι και ΙΙ, ως ο μοναχικός Μπου Ράντλεϊ στην ταινία «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια» στην αρχή της καριέρας του, και σε πολλούς δευτερεύοντες και ρόλους κατά τις επόμενες δεκαετίες. Ήταν υποψήφιος επτά φορές για Όσκαρ, κερδίζοντας μία φορά, για τον καλύτερο ηθοποιό το 1984 για την ταινία «Τρυφερές σχέσεις», όπου υποδύθηκε έναν τραγουδιστή κάντρι μουσικής που προσπαθούσε να ξεπεράσει τον αλκοολισμό.

Γεννημένος στο Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνια το 1931, γιος ναυτικού αξιωματικού, σπούδασε θέατρο στο κολέγιο του Σαιντ Λούις του Μισούρι και για σύντομο διάστημα υπηρέτησε στο στρατό. Το 1955 εγγράφηκε στη Σχολή Θεάτρου Neighborhood Playhouse της Νέας Υόρκης (μαζί με τους Τζέιμς Καν, Τζιν Χάκμαν και Ντάστιν Χόφμαν), συγκατοικώντας με τους Χάκμαν και Χόφμαν. Ο Ντιβάλ ωεργάστηκε σταθερά στην τηλεόραση και το θέατρο, συμπεριλαμβανομένου ενός βραβευμένου ρόλου στην παραγωγή του 1965 του έργου του Άρθουρ Μίλερ «Ψηλά απ΄τη γέφυρα», σε σκηνοθεσία Ούλου Γκρόσμπαρντ, και κέρδισε τον πρώτο του κινηματογραφικό ρόλο ως ο μυστηριώδης Μπου Ράντλεϊ στην ταινία «Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια», που κυκλοφόρησε το 1962.

Μικροί ρόλοι στις ταινίες Μπούλιτ (1968) και Αληθινό Θράσος (1969) εδραίωσαν τη φήμη του, αλλά ήταν ο ρόλος του στην ταινία MASH – ως ο αλαζονικός Φρανκ Μπερνς, που γίνεται επανειλημμένα αντικείμενο χλευασμού από τους χαρακτήρες του Ντόναλντ Σάδερλαντ και του Έλιοτ Γκουλντ – που τον έφερε στο προσκήνιο. Έχοντας εμφανιστεί στη φεμινιστική ταινία του Φράνσις Φορντ Κόπολα Οι άνθρωποι της βροχής (1969), ο Ντιβάλ εδραίωσε τη σύνδεσή του με το νέο κύμα του Χόλιγουντ με τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρώτη ταινία του Τζορτζ Λούκας το 1970, την δυστοπική επιστημονική φανταστική παραβολή THX 1138. Ο Τομ Χάγκεν στις δύο πρώτες ταινίες του Νονού (δεν συμμετείχε στην τρίτη λόγω των οικονομικών απαιτήσεών του) και ο Κίλγκορ στο Αποκάλυψη τώρα σε έναν ρόλο που αρχικά προοριζόταν για τον Χάκμαν.

Ο Ντιβάλ συνέχισε επίσης να εμφανίζεται σε πιο mainstream ταινίες, όπως το θρίλερ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Ο αετός πάτησε στη Γη (1976), η σάτιρα των μέσων ενημέρωσης Network (1976) και το δράμα του μπέιζμπολ Ο καλύτερος (1984). Έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το 1983 με την ταινία Angelo, My Love, ένα ημι-αυτοσχεδιαστικό δράμα για ένα Ρομά παιδί των δρόμων στη Νέα Υόρκη. Παρά το Όσκαρ που κέρδισε για το Τρυφερές Σχέσεις, σπάνια του προσφέρονταν πρωταγωνιστικοί ρόλοι, αλλά ήταν μια επιβλητική παρουσία σε δευτερεύοντες ρόλους κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 και του ’90, εμφανιζόμενος σε μια μεγάλη γκάμα ταινιών: το θρίλερ Colors του Ντένις Χόπερ, το blockbuster Ημέρες Κεραυνού (1990) με τον Τομ Κρουζ και την προσαρμογή του The Handmaid’s Tale (1990) της Μάργκαρετ Άτγουντ.

Το 1992, επέστρεψε στην τηλεόραση για να υποδυθεί τον Στάλιν σε μια βραβευμένη σειρά του HBO σε σκηνοθεσία του Ιβάν Πασέρ. Ένας άλλος πρωταγωνιστικός ρόλος ήρθε το 1997, στη δεύτερη σκηνοθετική του προσπάθεια, The Apostle, στην οποία υποδύεται έναν ιεροκήρυκα που σκοτώνει τον εραστή της γυναίκας του. Για τον ρόλο αυτό έλαβε την τρίτη υποψηφιότητά του για Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού.

Ο Ντιβάλ σκηνοθέτησε δύο ακόμη ταινίες: το Assassination Tango το 2002, στην οποία έδειξε το πραγματικό του ταλέντο στον αργεντίνικο χορό, και το γουέστερν Wild Horses το 2015. Συνέχισε να εμφανίζεται σε μια μεγάλη ποικιλία ταινιών, από θρίλερ του Χόλιγουντ όπως το The Gingerbread Man και το Gone in 60 Seconds, έως δραματικές ταινίες όπως το We Own the Night και το The Road. Το μακροχρόνιο ενδιαφέρον του για το ποδόσφαιρο (το «ομαδικό») τον οδήγησε σε ρόλους στο χαμηλού προϋπολογισμού σκωτσέζικο δράμα A Shot at Glory (με τον Ally McCoist) το 2000 και στην κωμωδία Kicking and Screaming (2005) με τον Will Ferrell.

Ο Ντιβάλ συνέχισε να εργάζεται σταθερά κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2010, κερδίζοντας άλλη μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου ηθοποιού σε δευτερεύοντα ρόλο το 2015 για την ταινία «Ο Δικαστής», καθιστώντας τον τότε τον γηραιότερο άνδρα ηθοποιό που έχει ποτέ υποψηφιότητα. Ένας από τους πιο εξέχοντες υποστηρικτές των Ρεπουμπλικάνων στο Χόλιγουντ για δεκαετίες, ο Ντιβάλ δήλωσε ότι σταμάτησε να υποστηρίζει το κόμμα το 2014. Παντρεύτηκε τέσσερις φορές: με την Μπάρμπαρα Μπέντζαμιν από το 1964 έως το 1981, με την Γκέιλ Γιανγκς (1982-86), με την Σάρον Μπρόφι (1991-95) και με την Λουτσιάνα Πεντράζα, την οποία παντρεύτηκε το 2005. Δεν είχε παιδιά.