Το Χόλιγουντ αποχαιρέτησε πρόσφατα δύο από τους πιο αγαπημένους και επιδραστικούς του σταρ: τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο στα 89 του χρόνια, και την Νταϊάν Κίτον, που ακολούθησε τον Οκτώβριο, στα 79 της. Η απώλειά τους, με μικρή χρονική διαφορά, σήμανε το τέλος μιας «χρυσής εποχής», αυτής των μεγάλων κινηματογραφικών προσωπικοτήτων που συνδύαζαν τη γοητεία, το ταλέντο και μια ιδιαίτερη αύρα στην οθόνη. 

● Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Ο άνδρας με την αψεγάδιαστη εμφάνιση και το διαπεραστικό βλέμμα καθορίστηκε από έναν διττό ρόλο στο Χόλιγουντ: αυτόν του χαρισματικού ηθοποιού και αυτόν του οραματιστή υποστηρικτή του ανεξάρτητου κινηματογράφου.

Στις σημαντικότερες ταινίες του περιλαμβάνονται, αναμφίβολα, «Οι δύο ληστές» («Butch Cassidy and the Sundance Kid», 1969), όπου ο ρόλος του ως Sundance Kid τον καθιέρωσε ως παγκόσμιο σύμβολο του στιλ και της εξέγερσης, ξεκινώντας μια θρυλική συνεργασία με τον Πολ Νιούμαν. Ακολούθησαν το αριστοτεχνικό «Κεντρί» («The Sting», 1973) και το πολιτικό δράμα «Ολοι οι άνθρωποι του προέδρου» («All the President’s Men», 1976), όπου, ως ο δημοσιογράφος Μπομπ Γούντγουορντ, έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε μία από τις πιο σημαντικές ταινίες όλων των εποχών, αναδεικνύοντας τη δύναμη του ελεύθερου Τύπου.

Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, «Συνηθισμένοι άνθρωποι» («Ordinary People», 1980), του χάρισε το Οσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας, αποδεικνύοντας το βάθος και την ευαισθησία του πίσω από την κάμερα. Προσωπική μου αγαπημένη ταινία, βέβαια, είναι το «Πέρα από την Αφρική», με τη Μέριλ Στριπ.

Πέρα από την υποκριτική, η κληρονομιά του Ρέντφορντ είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Ινστιτούτο και το Φεστιβάλ Sundance. Ιδρύοντάς τα, μετέτρεψε έναν ορεινό προορισμό της Γιούτα σε παγκόσμιο κέντρο για νέους, ανεξάρτητους κινηματογραφιστές, δίνοντας βήμα σε φωνές που διαφορετικά θα έμεναν στο περιθώριο. Ηταν ένας ακτιβιστής, ποιητής φύσης, που χρησιμοποιούσε τη φήμη του για να υποστηρίξει περιβαλλοντικά ζητήματα, μένοντας πιστός στο όραμά του για έναν πιο «πράσινο» και αυθεντικό κόσμο. 

● Νταϊάν Κίτον: Εφερε έναν εντελώς νέο τύπο γυναικείας πρωταγωνίστριας στη μεγάλη οθόνη. Με την ακαταμάχητη, νευρική ενέργειά της, το μοναδικό της στιλ (τα κοστούμια, τα καπέλα, οι γραβάτες) και την ικανότητά της να ισορροπεί τέλεια μεταξύ κωμωδίας και δράματος, έγινε σύμβολο αυθεντικότητας.

Η φιλμογραφία της περιλαμβάνει εμβληματικούς ρόλους, ξεκινώντας ως η Κέι Ανταμς, η γυναίκα του Μάικλ Κορλεόνε, στα «Ο νονός» («The Godfather», 1972) και «Ο νονός II» (1974), όπου πρόσφερε μια ισχυρή, συγκρατημένη ερμηνεία. Ωστόσο, ήταν ο ρόλος της ως Ανι Χολ στο «Νευρικός εραστής» («Annie Hall», 1977), εμπνευσμένος εν μέρει από την ίδια, που της χάρισε το Οσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου και καθιέρωσε το μοναδικό, ανδρόγυνο στιλ της ως μόδα. Ακολούθησε η υποψηφιότητα για Οσκαρ για την ερμηνεία της ως η δημοσιογράφος και σουφραζέτα Λουίζ Μπράιαντ στο «Οι Κόκκινοι» («Reds», 1981), ενώ στην πορεία της καριέρας της απέδειξε τη διαχρονικότητά της με ταινίες όπως το «Κάλλιο αργά παρά αργότερα» («Something’s Gotta Give», 2003), όπου μαζί με τον Τζακ Νίκολσον δημιούργησαν μία από τις πιο ζεστές και επιτυχημένες ρομαντικές κομεντί για ζευγάρια μεγαλύτερης ηλικίας.

Η Κίτον άφησε πίσω της την κληρονομιά της ανεξάρτητης, μη συμβατικής γυναίκας. Υπήρξε η μούσα του Γούντι Αλεν και η αιώνια single star του Χόλιγουντ που μεγάλωσε μόνη της τα παιδιά της, ζώντας πάντα με τους δικούς της όρους. Η κινηματογραφική της περσόνα μίλησε σε εκατομμύρια γυναίκες, διδάσκοντας ότι το να είσαι… αλλιώτικος και να έχεις χιούμορ είναι το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό.