Υπάρχουν ομάδες που δυναμώνουν με το πέρασμα του χρόνου κι άλλες που χάνονται. Ο Ολυμπιακός ανήκει, σαφέστατα, στην πρώτη κατηγορία.
Ποιος ήταν ο λόγος της συγγραφής του βιβλίου σας για τον Ολυμπιακό;
Εκτός της αγάπης για την ομάδα, υπήρξαν δυο-τρεις συγκυριακές συνθήκες (ο γενέθλιος χρόνος του πρώτου αιώνα ζωής του Ολυμπιακού, η κατάκτηση του Conference League κ.λπ.) και ένα καθαρά τυχαίο συμβάν που οδήγησε στη γέννηση του βιβλίου. Εκείνο το πρωί, στον κινηματογράφο Αστρον της πλατείας Κοραή, στη διάρκεια μιας δημοσιογραφικής προβολής ταινίας, γνωριστήκαμε με τον εκδότη Κώστα Πάλλη και έπεσε η ιδέα για τη δημιουργία ενός διαφορετικού βιβλίου για τον Ολυμπιακό μέσα από την κινηματογραφική οπτική.
Γιατί διαλέξατε ως τίτλο του βιβλίου «Η τέχνη του να είσαι ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ – Η παρουσία των ερυθρολεύκων στον κινηματογράφο» (εκδόσεις «Δίχτυ»);
Ο τίτλος ανήκει στον εκδότη, που σκέφτηκε, προφανώς, έναν πιο πιασάρικο τίτλο. Ο τίτλος αυτός, όμως, είναι και αντιπροσωπευτικός, καθώς περιγράφει αρκετά εύστοχα το περιεχόμενο του βιβλίου. Ο εναλλακτικός τίτλος ήταν μια πρόταση του Νίκου Γαβαλά, στέλεχος του Ολυμπιακού, που επίσης μας άρεσε πολύ. Ηταν «Ολυμπιακός, η όγδοη τέχνη».
Διαβάστε Επίσης
Εχετε διαλέξει εκλεκτούς συνεργάτες που γράφουν για τον Ολυμπιακό. Τι τους συνδέει όλους αυτούς με την ιστορία της ομάδας του Ολυμπιακού;
Πρώτα απ’ όλα, είναι οπαδοί ή φίλαθλοι του Ολυμπιακού. Με τους περισσότερους έχω προσωπική σχέση. Φιλική σε αρκετές περιστάσεις, αλλά και επαγγελματική. Είναι πρόσωπα που εκτιμώ ιδιαίτερα για το ήθος και τη γνώση τους, αλλά και το πάθος που τους χαρακτηρίζει στη δουλειά τους. Είναι άνθρωποι του σινεμά (Αναστασίου, Γ. Αρβανίτης, Βαρυμποπιώτης, Γιαννακάκης, Δαδακαρίδης, Δούβλης, Μπέζος, Περάκης, Σκρούμπελος, Τσαφούλιας, Ψυλλάκης), αλλά και συγγραφείς ή δημοσιογράφοι (Δερμεντζόγλου, Ζουμπουλάκης, Καραμπάτσος, Κυριακίδης, Μπουκάλας, Νικολαΐδου, Νταϊφά, Ρούσης, Σταμάτης, Τιμογιαννάκης, Φουντής, Φρούντζος), ενώ υπάρχει και μια παλιά συνέντευξη του στιχουργού Κώστα Βίρβου, που είχαμε κάνει με τον Παναγιώτη Φρούντζο πριν από 25 χρόνια για το επίσημο περιοδικό του Ολυμπιακού. Φυσικά, αν μπορούσα, θα έβαζα ακόμη περισσότερους, αλλά δεν υπήρχε ούτε ο χώρος ούτε ο χρόνος για κάτι τέτοιο.
Τι σημαίνει για εσάς 100 χρόνια από την ίδρυση της ιστορικής ομάδας του Πειραιά;
Υπάρχουν ομάδες που δυναμώνουν με το πέρασμα του χρόνου κι άλλες που χάνονται. Ο Ολυμπιακός ανήκει, σαφέστατα, στην πρώτη κατηγορία. Στα επόμενα 100 χρόνια, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Ολυμπιακός θα είναι όχι μόνο πρωταγωνιστής στο ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως μας έχει συνηθίσει, αλλά θα δούμε και ενισχυμένη την παρουσία του στις μεγάλες συναντήσεις της ευρωπαϊκής ελίτ.
Ποιες ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες είχαν αναφορές στον Ολυμπιακό;
Το 1954-55 είναι μια ιστορική διετία για τον Ολυμπιακό, καθώς βγαίνουν στις κινηματογραφικές αίθουσες οι «Ασοι των γηπέδων» του Βασίλη Γεωργιάδη και η «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Η πρώτη είναι ένα πρωτοποριακό υβρίδιο ψευδοντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας που έχει πραγματικούς ποδοσφαιριστές να υποδύονται τους εαυτούς τους. Εδώ η μορφή του Μουράτη, του θρυλικού ηγέτη των Πειραιωτών, ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα γνωστά ονόματα ποδοσφαιριστών της εποχής (Λινοξυλάκης, Μανταλόζης κ.ά.), ενώ το παράφορο πάθος της Στέλλας (Μελίνα Μερκούρη) για τον Μίλτο, τον σέντερ φορ του Ολυμπιακού (Γιώργος Φούντας), πυροδοτεί το φαντασιακό, αλλά και την τραγωδία στην ταινία του Κακογιάννη. Οι αναφορές στον Ολυμπιακού είναι αρκετά συχνές και τις επόμενες δεκαετίες σε φιλμ από όλα τα είδη. Από δράματα και μιούζικαλ («Ποτέ την Κυριακή», «Μια κυρία στα μπουζούκια», «Θύρα 7, η μεγάλη στιγμή» κ.ά.) μέχρι κωμωδίες και φιλμ μικρού μήκους («Η Ρένα είναι οφσάιντ», «Ο άνθρωπος ρολόι», «Ο βετεράνος» κ.ά.). Η λίστα συνεχίζεται μέχρι σήμερα, αφού στιγμιότυπα και αναφορές στον Ολυμπιακό συναντάμε σε εγχώριες ταινίες και σειρές («Ριφιφί», «Πάμπτωχοι Α.Ε.» κ.ά.), καθώς και σε δημιουργίες από το εξωτερικό («Goal 2», «Casa de papel» κ.ά.).
Ποιοι ηθοποιοί διαμόρφωσαν μια εξαιρετική σχέση με την ομάδα του Πειραιά;
O Νίκος Σταυρίδης ξεχωρίζει με διαφορά. Ηταν «άρρωστος» Ολυμπιακός και πολλές φορές δεν πήγαινε στο θέατρο για να δει τα ματς της ομάδας, ενώ παρακολουθούσε ακόμη και τις προπονήσεις ή πήγαινε στο αεροδρόμιο για να υποδεχθεί τον Ολυμπιακό ύστερα από μια διεθνή επιτυχία, όπως συνέβη με την κατάκτηση του Βαλκανικού Κυπέλλου στην Κωνσταντινούπολη! Στην έρευνα που κάναμε, με έκπληξη διαπιστώσαμε πως εκτός από τον Μίκη Θεοδωράκη, που ήταν επίσης «βαμμένος» Ολυμπιακός και, μάλιστα, έπαιξε σημαντικό ρόλο στον ερχομό του Μπούκοβι στον Πειραιά, επίσης οπαδός του Ολυμπιακού ήταν και ο άλλος τιτάνας της ελληνικής μουσικής, ο Μάνος Χατζιδάκις. Μάλιστα, υπάρχει και ένα αστείο περιστατικό που αφηγείται ο ίδιος σε συνέντευξή του στα 60s, όπου παράτησε σύξυλο τον Μινωτή και την Παξινού σε πρόβα για να ακούσει αγώνα του Θρύλου στο τρανζιστοράκι του!
Ισχύει ακόμη το σύνθημα «Είσαι στο μυαλό μου κάτι μαγικό…»;
Από τη βραδιά της 29ης Μαΐου 2024 το εν λόγω σύνθημα έχει γίνει σχεδόν επίσημος ύμνος της ομάδας, καθώς είναι ταυτισμένο με τη στιγμή που το όνειρο έγινε αληθινό. Μαγεία, δηλαδή, από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς.
Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας παίκτες του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο;
Οταν ήμουν παιδί, ο πιο αγαπημένος μου παίκτης ήταν ο Μάικ Γαλάκος. Στο βιβλίο περιγράφεται ένα στιγμιότυπο όπου τον συνάντησα πριν από λίγα χρόνια τυχαία και μιλήσαμε για δέκα λεπτά. Η χαρά που ένιωσα ήταν απερίγραπτη. Οχι μόνο επειδή είδα από κοντά το παιδικό ίνδαλμά μου αλλά, κυρίως, επειδή διαπίστωσα με τα ίδια μου τα μάτια κάτι που άκουγα για χρόνια στα δημοσιογραφικά στέκια: πόσο ευγενικός, ανθρώπινος και ταπεινός συγχρόνως είναι ο Μάικ Γαλάκος. Φυσικά, έχω κι άλλους πολλούς. Από τον Περόνε, τον Κουσουλάκη και τον Καλτσά των παιδικών χρόνων μέχρι τον Σέστιτς ή τον Αναστόπουλο στην εφηβεία, καθώς και τα… ουκρανικά μινκ Προτάσοφ, Λιτόφτσενκο, τον Ζιοβάνι, τον Τζόλε κ.ά.
Με την κατάκτηση του Conference πόσο ψηλά έφτασε ο Ολυμπιακός;
Οι συνέπειες της ιστορικής κατάκτησης του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου δεν είναι ακόμη ορατές και θα φανούν καθαρά στα επόμενα χρόνια. Ισως να μην είναι υπερβολή να πούμε ότι άλλαξε το DNA της ομάδας και ότι σε 10-15 χρόνια οι Πειραιώτες μπορεί και να συγκαταλέγονται στις κορυφαίες 20- 30 ομάδες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Ακόμη και σήμερα, αν ισχυριστεί κάποιος οπαδός του Ολυμπιακού κάτι τέτοιο, θεωρώ ότι δεν θα ακουστεί περίεργο ή κάπως. Πριν από 40-50 χρόνια, όμως, αν έλεγε κανείς κάτι τέτοιο, θα τον περνούσαν για τρελό.
