Έχουμε τραγουδήσει τα τραγούδια του και έχουμε διαβάσει τα βιβλία του. Καταξιωμένος στιχουργός και συγγραφέας ο Γιάννης Καλπούζος έκανε τίτλο του νέου βιβλίου του ένα αγαπημένο δικό του τραγούδι, που έγινε μεγάλη επιτυχία με τη φωνή της Γλυκερίας.
Το «Ο,τι αγαπώ είναι δικό σου» (εκδόσεις «Χάρτινη Πόλη») έρχεται να διηγηθεί με άλλο τρόπο την ερωτική ιστορία των δύο ηρώων, του Ανδη και της Θάλειας, που ξεκινά από την παιδική τους ηλικία, και να μας συνεπάρει με την πλοκή και την αριστοτεχνική γραφή του. Παράλληλα, απεικονίζει και τη σύγχρονη Ελλάδα, με τις λαβωματιές και τις παθογένειες που κουβαλά.
Ο Γιάννης Καλπούζος έχει γράψει έως σήμερα έντεκα μυθιστορήματα, τρεις ποιητικές συλλογές, ένα βιβλίο με διηγήματα και ογδόντα τραγούδια: «Ο στίχος για τραγούδι προηγήθηκε της πεζογραφίας και λειτούργησε ως άσκηση και μαθητεία», λέει ο ίδιος ο συγγραφέας και στιχουργός στον «Ε.Τ.» της Κυριακής. «Με βοήθησε να κατανοήσω πόσο ακριβείς είναι οι λέξεις, αλλά και να παιδευτώ με τον ρυθμό και την αρμονία. Βρέθηκα στον παντελώς άγνωστο για εμένα χώρο του τραγουδιού από παροτρύνσεις φίλων, επειδή τους άρεσαν οι στίχοι που τους έδειχνα».
Εχει δημιουργήσει μια βαθιά και ουσιαστική φιλία με τη Γλυκερία, η οποία και ερμηνεύει το τραγούδι του τίτλου του νέου βιβλίου του: «Με τη Γλυκερία με δένει η βαθιά εκτίμηση προς το πρόσωπό της, ως ερμηνεύτρια και ως άνθρωπο. Δεν είμαστε φίλοι με τη συνηθισμένη έννοια. Ξεχωριστό, πέρα από τη μαγική φωνή της, είναι η απλότητά της. Οπως απλοί είναι όλοι οι μεγάλοι».
Διαβάζοντας το νέο βιβλίο του διαπιστώνουμε ότι συνδυάζει στοιχεία κοινωνικά, ερωτικά, δραματικά, αλλά και αστυνομικά, με τον συγγραφέα να διατηρεί με μαεστρία τις ισορροπίες ανάμεσα στα διαφορετικά είδη: «Δεν υπάρχει συνταγή. Ζω εκεί, στην εκάστοτε μυθοπλασία μου. Οταν γράφω, η λοιπή ζωή μου αποτελεί παράπλευρη πραγματικότητα. Με οδηγούν οι ήρωες, τα γεγονότα, η επινόηση και αυτό που λέγεται ταλέντο».
Μιλά με αγάπη για τους δύο βασικούς ήρωες του βιβλίου του, τον Ανδη και τη Θάλεια: «Ο έρωτάς τους ξεκινά με πάθος και θα έλεγα αθωότητα και ρομαντισμό. Ο Ανδης βοηθά τη Θάλεια να αποτινάξει από πάνω της όσα τη φυλακίζουν και αποχρωματίζουν τη ζωή της. Να ξεφύγει και από τον ασφυκτικό οικογενειακό περίγυρο. Η Θάλεια, από τη μεριά της, βοηθά τον Ανδη να αγγίξει το μεγαλείο του έρωτα. Ομως, κατά την πορεία τους καιροφυλακτούν σκοτεινές δυνάμεις και διλήμματα που δοκιμάζουν τα όρια των ψυχικών αντοχών τους και την ίδια την ερωτική σχέση τους. Εν τέλει, ο δρόμος του Ανδη και της Θάλειας οδηγεί στην αυτογνωσία. Να γνωρίσει ο ένας τον άλλον, να γνωρίσουν τον εαυτό τους μέσα από τον άλλον και συνάμα τον κοινωνικό περίγυρο».
Διαβάστε Επίσης
Οι δυο τους είναι εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους. Ο Ανδης χαρακτηρίζεται ως «άστατος και δαιμόνιος», ενώ η Θάλεια βρίσκεται συχνά σε θέση άμυνας απέναντι στις κοινωνικές συμβάσεις: «Η μεγαλύτερη πρόκληση ως προς τον Ανδη ήταν να εντάξω στον χαρακτήρα του τη θυμοσοφία και γενικότερα τον στοχασμό. Να έχει αληθοφάνεια, να πείθει τον αναγνώστη. Πώς ένας χαρακτήρας που βλέπει τη ζωή σαν παιχνίδι, είναι κακός μαθητής και μέχρι τα είκοσι δεν έχει διαβάσει ούτε ένα λογοτεχνικό βιβλίο μπορεί να εξελιχθεί σε βαθιά σκεπτόμενο άτομο. Στο πρόσωπο της Θάλειας καθρεφτίζονται τα άτομα που εγκλωβίζονται από τις κοινωνικές συμβάσεις και δη από τη μέγκενη μιας προβληματικής οικογένειας. Ατομα που άλλοι αποφασίζουν για τη ζωή τους, χειραγωγούνται και αδυνατούν να ορίσουν αυτεξούσια τα βήματά τους. Ομως, η Θάλεια, εν τέλει, καταφέρνει να αποτινάξει τον ζυγό της. Αρα, αντιπροσωπεύει και την, έστω και καθυστερημένα, επαναστάτρια σε προσωπικό επίπεδο».
Ολοκληρώνοντας, πώς βλέπετε τον εαυτό σας σε δέκα χρόνια από τώρα;
-Εάν υπάρχω, ελπίζω να είμαι πιο στωικός. Να συμβαδίζω με το πρότυπό μου, τον παππού Ισμαήλ από το «Ιμαρέτ» (σ.σ.: Το πρώτο του βραβευμένο και πολυμεταφρασμένο μυθιστόρημα που κυκλοφορεί διασκευασμένο και για εφήβους).
«Πρώτο μου μέλημα είναι η γλώσσα»
Η γλώσσα σας είναι πάντοτε πλούσια και προσεγμένη. Πόσο χρόνο αφιερώνετε στην έρευνα και πόσο στη γλωσσική επιμέλεια κάθε έργου;
-Πάντα πρώτο μου μέλημα σε ό,τι γράφω είναι η γλώσσα. Να προσδώσω στη γλώσσα αναπαραστατική δύναμη. Να πλέξω το ιστορικό ή το θρησκευτικό ή το κοινωνικό δέος που κουβαλούν οι λέξεις με άλλες, φαινομενικά πιο αδύναμες, και να μεταστοιχειωθούν, να γεννηθεί το νέο και το απροσδόκητο. Εάν πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα, προηγείται για έναν χρόνο η έρευνα και ύστερα χρειάζομαι άλλον έναν για τη γραφή.
