Λίγο έξω από την πυκνοκατοικημένη γειτονιά του Γαλατσίου και την πνιγηρή πολεοδομία της Αθήνας, το Άλσος Βεΐκου είναι μια μικρή όαση πρασίνου μέσα στην τσιμεντούπολη.
Από τον συγγραφέα Μανώλη Χαμαράκη
Το αμάξι μας έστριψε στη στροφή και γκάζωσε να προλάβει το φανάρι. Λίγα μέτρα, όμως, πριν το περάσει, ξαφνικά… Φτου! Πάλι κόκκινο! Δεν το προλάβαμε! Βλέπετε, η ανυπομονησία μου ήταν μεγάλη μιας και είχε ανοίξει το θερινό σινεμά, και μετά από ένα σχεδόν χρόνο θα πηγαίναμε οικογενειακώς για να δούμε την καινούργια παιδική ταινία του καλοκαιριού.
Τα σχολεία είχαν κλείσει. Είχαμε κάνει την καλοκαιρινή εορτή και το καθιερωμένο μπουγέλο, και του χρόνου πάλι. Του χρόνου, που λέει ο λόγος δηλαδή, γιατί σε δύο και κάτι μήνες πάλι στα θρανία θα ήμασταν. Και έτσι αέρα που περνάει το καλοκαιράκι, ούτε μια μέρα δεν θα μας φαινόταν πως είχε περάσει, όταν το Σεπτέμβρη θα μας άγιαζε πάλι ο παπάς. Όπως και να το κάνεις, τα μαθήματα είχανε προσώρας σταματήσει.
Τώρα μόνο θάλασσα και παιχνίδι. Και σινεμά. Θερινό, μάλιστα, σινεμά. Γιατί αυτό ουδεμία σχέση είχε με το συνηθισμένο, το κλειστό το σινεμά, ειδικά με αυτό που πηγαίναμε εμείς στο «The Mall». Δεν λέω, καλές οι μεγάλες οθόνες, καλά και τα μεγάλα ηχεία, αλλά πολύ κλεισούρα! Ε, τι να περιμένει κανείς, αποπνικτικό το «The Mall», αποπνικτικός και ο κινηματογράφος του.
Κανονικό δάσος
Ο θερινός ο κινηματογράφος, από την άλλη, άλλο πράμα! Και μάλιστα, αυτός που πηγαίναμε εμείς στο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι ήταν ακριβώς το άλλο άκρο από το σινεμά του μεγάλου εμπορικού. Λίγο έξω από την πυκνοκατοικημένη γειτονιά του Γαλατσίου και την πνιγηρή πολεοδομία της Αθήνας, το Άλσος Βεΐκου είναι μια μικρή όαση πρασίνου μέσα στην τσιμεντούπολη.
Όμως, και το άλσος Βεΐκου δεν πάει καιρός που ήταν και αυτό κανονικό δάσος. Ένας γέροντας, παλιός Αθηναίος, σχωρεμένος πια, μου είχε πει κάποτε πως τα παλιά τα χρόνια στη Βεΐκου είχε κανονικούς λύκους σαν αυτούς που τώρα εμφανίζονται δειλά δειλά στην Πάρνηθα και τρομάζουν τους πεζοπόρους.
Διαβάστε Επίσης
Μαζί με τους λύκους και τα θηρία, ωστόσο, καταφύγιο στον λόφο του Βεΐκου έβρισκαν και άλλου είδους θηρία, μου έλεγε, ανθρώπινα… που αργότερα έμαθα πως αναφερόταν στους αντάρτες που κρύβονταν εκεί στον Εμφύλιο. Όλα αυτά, όπως καταλαβαίνετε, ζωήρευαν μες στο κεφάλι μου, τρομοκρατώντας με το βράδυ όταν κοντά μεσάνυχτα βγαίναμε απ’ το σινεμά και κοίταγα προς το σκοτεινό λόφο απάνω, μπας και καταφέρω να διακρίνω κάποια από τα φοβερά εκείνα θεριά. Παρά τους κινδύνους που ελλοχεύανε, όπως πίστευα, στους λόφους του, το άλσος δεν έπαυσε ποτέ να με καλεί να το εξερευνήσω. Ανέβαινα μέχρι τη κορφή του λόφου, πήγαινα στα γήπεδα, στις παιδικές χαρές, εξερευνούσα χωματόδρομους και απάτητες διαδρομές που οδηγούσαν πίσω από τον λόφο, στη Φιλοθέη και το Ψυχικό.
Μη ξεχνάτε, εξάλλου, ότι το άλσος καταλαμβάνει μια τεράστια έκταση: από Γαλάτσι μέχρι Φιλοθέη και από Περισσό μέχρι Ψυχικό. Κι αυτό γιατί στα ακόμη πιο παλιά χρόνια, το άλσος ήταν βοσκοτόπια που είχαν δοθεί από το Δημόσιο στην οικογένεια ενός Σουλιώτη οπλαρχηγού του ’21 για την προσφορά του στον Αγώνα. Το όνομα του Λάμπρος Βέικος – εξ ού και άλσος Βεΐκου αλλά και η γειτονιά Λαμπρινή στα όρια του Γαλατσίου με τα Πατήσια.
Το θερινό σινεμά στο Άλσος Βεΐκου
Απ’ όλες τούτες τις χαρές που μου πρόσφερε το άλσος, ξεχώριζα πάνω απ’ όλα το θερινό σινεμά. Μπορούσα, άλλωστε, να κάμω διαφορετικά όταν αυτό ήταν συνώνυμο των καλοκαιρινών διακοπών αλλά και του βουτυράτου και καλοαλατισμένου ποπ-κορν;
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήταν και εκείνο το δροσερό αεράκι που κατέβαινε από το βουνό, έσπαζε την καλοκαιρινή κουφόβραση και ερχόταν για να σε δροσίσει και να διώξει τον ίδρο που ’χε κολλήσει πάνω στα ρούχα σου, θροΐζοντας τα φύλλα και σκορπίζοντας τις πευκοβελόνες από τα γύρω δέντρα που περιστοίχιζαν το μικρό σινεμαδάκι.
Το θερινό το σινεμά, λοιπόν, το σινεμά της ξεγνοιασιάς και των διακοπών ήταν εκεί⋅μες στη δροσιά και τα πεύκα, στρωμένο στα χαλίκια και με μυρουδιές που σου σπάνε τα ρουθούνια να βγαίνουν από το κυλικείο του – μυρουδιές που προέρχονταν απ’ όλα τα καλά της αμερικάνικης διατροφής, του λεγόμενου street food: pop corn, nachos, λιωμένο cheddar και άλλου είδους σνακ που έχουν πλέον αντικαταστήσει μια και καλή τους πασατέμπους και τα στραγάλια των αλλοτινών κινηματογράφων.
Μέγιστη απόλαυση
Όλα αυτά τα αγαθά του Θεού λιμπιζόμουνα κι εγώ, και αδημονούσα κάθε χρόνο τόσο πολύ να ανοίξει ο θερινός κινηματογράφος του άλσους Βεΐκου. Ήμουνα και σινεφίλ, ήταν και το δροσερό αγέρι, όλα ερχόντουσαν και δένανε και καθιστούσανε το σινεμά μέγιστη απόλαυση για μένα. Έτσι, εκείνη τη χρονιά λογικό και επόμενο να ήμουν έτοιμος να πεταχτώ έξω απ’ το αμάξι γιατί δεν είχαμε προλάβει εκείνο το αργό φανάρι. Δεν πειράζει, μετά από ούτε δέκα λεπτά, κόβαμε τα εισιτήριά μας και παίρναμε θέση για την ταινία.
Έτοιμοι, λοιπόν, εμείς για την ταινία. Έμελλε τώρα ο ουρανός να κάνει το κομμάτι του. Αρχικά να έλθει το λυκόφως, έπειτα το φεγγάρι που αχνοφαίνεται στο μεταίχμιο από το γαλαζωπό στο μαύρο του ουρανού και εντέλει το πολυπόθητο σκοτάδι. Και ξάφνου εκεί που καθόμαστε, μια ακτίνα φωτός θα πεταχτεί καταμεσής στο πανί της προβολής. Και τότε, εικόνα! Το θαύμα της 7ης τέχνης!
Τότε είναι και που θα ξεκινούσε η μεγάλη απόλαυση.
