Ένα διήγημα κάθε ημέρα – Αναμνήσεις από το σινέ Αλάμπρα

Από τον συγγραφέα Κώστα Στοφόρο

Ήταν ένα σινεμά στην οδό Τρικάλων 25 στους Αμπελοκήπους. Άνοιξε το 1961, ένα χρόνο αφότου γεννήθηκα, και με συνόδεψε μέχρι τα δεκαπέντε μου χρόνια που μετακόμισα στο Χαλάνδρι. Λίγα χρόνια αργότερα έκλεισε προσωρινά κι ύστερα οριστικά…

Πηγαίναμε όταν ήμουνα μικρός κάθε που άλλαζε έργο. Είχε μια λιμνούλα με χρυσόψαρα και γεφυράκι. Στο διάλειμμα όλα τα παιδιά, λες κι ήμασταν συνεννοημένα, τρέχαμε σαν παλαβά γύρω γύρω αφού είχαμε εξασφαλίσει το κοκ και το ταμ ταμ που θα καταναλώναμε στο δεύτερο μέρος.

Τηλεόραση δεν υπήρχε ακόμα και ήταν ο μόνος τρόπος να δούμε τη «Γιαβουκλάκη», όπως έλεγα μικρός τη Βουγιουκλάκη, αλλά και τα αγαπημένα μας καουμπόικα, τον Ζορό, τον Ελ Σιντ, τον Μπεν Χουρ, τους Τρεις Σωματοφύλακες κι ούτε θυμάμαι τι άλλο. Το μεγαλύτερο θαύμα έγινε όταν μετακομίσαμε από την Τρικάλων 5 όπου μέναμε αρχικά στην Τρικάλων 18, λοξά – σχεδόν απέναντι από το σινεμά.

Από την ταράτσα της πολυκατοικίας, στην άκρη δεξιά είχαμε θέα στην οθόνη του κινηματογράφου και πολλοί ένοικοι της πολυκατοικίας τα βράδια παίρναμε καρέκλες και σκαμνάκια και στριμωχνόμασταν ο ένας δίπλα στον άλλο κάτω από τα αστέρια κι απέναντι από την οθόνη. Ο ήχος ίσα που ακουγόταν, όμως άνετα έβλεπες ξένες ταινίες. Ετσι, συχνά ανέβαινα και μόνος μου να δω ό,τι δεν βλέπαμε με τους γονείς μου εντός του κινηματογράφου. Κι εκεί αρχίζουν τα αστεία: Βλέπω μια μέρα που παίζει καουμπόικο -έτσι νόμιζα-και χαίρομαι πολύ. Ημουν 9-10 ετών.

Οι γονείς μου δεν μπορούσανε να με πάνε, οπότε ανέβηκα στην ταράτσα με το σκαμνάκι μου. Μεγάλη απογοήτευση: Η ταινία δεν ήταν άλλη από τον «Καουμπόι του Μεσονυχτίου» (Midnight Cowboy) του Τζον Σλέσιντζερ με τους Ντάστιν Χόφμαν και Τζον Βόιτ.

Δεν καταλάβαινα τίποτα. Τι στο καλό καουμπόιδες ήταν αυτοί που όχι μόνο δεν έπεφτε πιστολίδι, αλλά όλο μιλούσαν, φέρονταν περίεργα και τους άρεσαν κάτι ηλικιωμένες. Πολλές οι απορίες μου κι όταν γύρισα σπίτι προσπάθησα να μάθω.

Πάνω-κάτω την ίδια εποχή, ίσως λίγο νωρίτερα, η «Αλάμπρα» έφερε την «Ωραία της ημέρας» του Λουίς Μπουνιουέλ με την Κατρίν Ντενέβ. Είχαμε επισκέψεις στο σπίτι τον παππού και τη γιαγιά μου κι εγώ ανέβηκα πάλι στην ταράτσα να δω την ταινία. Οταν κατέβηκα, μάλλον λίγο αναστατωμένος, αν και πολύ μικρός για να καταλάβω οτιδήποτε, είπα χαρούμενος στον παππού που με ρώτησε πως μόλις είχα δει την «Ωραία της ημέρας». Μόνο που δεν λιποθύμησαν οι άνθρωποι.

Η ταινία όταν πρωτοπαίχτηκε είχε προκαλέσει σκάνδαλο. Για τα σημερινά δεδομένα ήταν σαν να είχα δει κάποιο σκληρό πορνό! Μπήκε μετά κι η τηλεόραση στη ζωή μας και οι επισκέψεις στην ταράτσα αραίωσαν.

Ομως συνεχίσαμε να πηγαίνουμε στα θερινά σινεμά κι η Αλάμπρα παρέμενε πρώτη στη λίστα. Ηρθε κι η εφηβεία και διαλέγαμε πια μόνοι τις παρέες και τις ταινίες που βλέπαμε. Τα κοκ τα σνομπάραμε και το ταμ ταμ το έδιωξε η Coca-Cola. Παίρναμε τα στικς του Τσακίρη για σνακ. Το ποπ κορν δεν είχε κυριαρχήσει ακόμα κι ο πασατέμπος αντιστεκόταν, όπως και τα «αράπικα» φιστίκια.

Μας ενοχλούσαν και τα παιδάκια που συνέχιζαν να τρέχουν γύρω γύρω δαιμονισμένα στα διαλείμματα. Ομως ακόμα θυμάμαι αυτό το άρωμα του καλοκαιριού. Γιασεμί, υγρασία από τη λίμνη / σιντριβάνι, βρεγμένο γαρμπίλι, ζεστοί ξηροί καρποί… Μέχρι που… Ολα τα έσβησε το άρωμα της Α. Τη μια και μοναδική φορά που τη συνάντησα. Μεγαλύτερή μας, με συμμετοχή σε κάποιο γνωστό συγκρότημα της εποχής, κάθισε δίπλα μου και είχα το αποκλειστικό της ενδιαφέρον όλο το βράδυ.

Εχω ξεχάσει πολλά, όμως θυμάμαι ακόμη το παράξενο χρώμα των ματιών της σε κάποια απόχρωση του καστανού. Μέλι μου θύμιζε. Η καρδιά είχε βουτήξει στα βαθιά.

Ποια ταινία να βλέπαμε; Εχει σβηστεί από τη μνήμη μου. Οχι όμως και ο αποχαιρετισμός. Φιλί στα μάγουλα. Ενα βλέμμα χαμογελαστό που μου έλεγε «κρίμα που είσαι μικρός» και το άρωμα να με ποτίζει. Να μυρίζω τα χέρια μου που φευγαλέα την είχαν αγγίξει, να μην μπορώ να κοιμηθώ. Να νιώθω την εγγύτητα σε εκείνες τις καρέκλες που δεν υπάρχουν πια.

Μισός αιώνας έχει περάσει. Και δεν τη συνάντησα ποτέ ξανά. Το σινεμά έχει γίνει πια σούπερ μάρκετ εδώ και χρόνια.

Καμιά φορά επιστρέφω στους Αμπελοκήπους. Περπατάω ξανά στην οδό Τρικάλων. Δεν αναγνωρίζω τίποτα σχεδόν. Ομως στιγμές στιγμές είναι σα να ζωντανεύουν όλα: Το βενζινάδικο που ο ιδιοκτήτης με μύησε στον Πανιώνιο, το παλιό καρβουνιάρικο, η ηθοποιός Μέμα Σταθοπούλου και η Κάτια Δανδουλάκη, το περίπτερο που αγοράζαμε γκοφρέτες και μαζεύαμε χαρτάκια για τη συλλογή μας, ο «πατατάκιας», ο Κωνσταντινουπολίτης που εισήγαγε το κεμπάπ και τις τηγανητές πατάτες στην πίτα, το ψιλικατζίδικο απ’ όπου αγόραζα το «Μίκυ Μάους» κι άλλα πολλά…

Ολα όμως τα φωτίζει η επιγραφή «Αλάμπρα». Ο τόπος που αγάπησα μια για πάντα τον κινηματογράφο. Νομίζω θα πουλούσα την ψυχή μου στον διάβολο για να βρεθώ άλλη μια φορά στα καθίσματα, έτοιμος να απογειωθώ, να φύγω σε μια άλλη διάσταση. Ο Παράδεισος είναι ένα Θερινό Σινεμά…