Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που σε κάνουν να γελάς αβίαστα και με την καρδιά σου, που σε βοηθούν να αφήσεις προβλήματα και σκέψεις έξω από το θέατρο και να βγεις πιο ανάλαφρος και έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα πάντα. «Το σποτ», το νέο έργο του Ζήση Ρούμπου, ανήκει σε αυτήν την κατηγορία και σας το προτείνουμε ως… φυσικό αντικαταθλιπτικό.
Γράφει η Αμαλία Γιαννίκου
Πήγα να δω την παράσταση, γιατί γνωρίζω τους περισσότερους ηθοποιούς και τους θαυμάζω. Επίσης, μου φάνηκε πολύ ιντριγκαδόρικη η υπόθεση. Ξέροντας κάπως τη γραφή του Ζήση Ρούμπου, ήμουν σίγουρη πως θα έβλεπα κάτι με σουρεαλιστικό χιούμορ, που κάτω από την επίφαση του χιούμορ κρύβει μία βαθιά, συγκινητική αλήθεια. Δεν έπεσα έξω…
Η υπόθεση
O βραβευμένος με Οσκαρ πειραματικός σκηνοθέτης Ιωνάθαν Τσέτρης (Ζήσης Ρούμπος) αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει ένα διαφημιστικό σποτ για την Ελλάδα, για λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού. Αντί να χρησιμοποιήσει τα κλασικά φυσικά τοπία ή τα ιστορικά μνημεία της Ελλάδας, ο Τσέτρης αποφασίζει να γυρίσει ολόκληρο το σποτ μέσα σε ένα θέατρο, ενσωματώνοντας, μάλιστα, το κοινό της παράστασης ως τους πολυάριθμους κομπάρσους του διαφημιστικού. Στο πλευρό του στέκονται ο καλόκαρδος, γειωτικός τεχνικός του θεάτρου (Χάρης Χιώτης) και ο υπεραγχωτικός, αποτελεσματικός βοηθός του (Δημήτρης Μακαλιάς). Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι του σποτ ανατίθενται σε τρεις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες: τη Βεατρίκη (Αννα Μενενάκου), μία καταξιωμένη τραγωδό της θεατρικής σκηνής, τη Ρένα (Δανάη Μιχαλάκη), μία γλυκύτατη πρωτοεμφανιζόμενη ηθοποιό, και τον Στράτο (Αλκη Μπακογιάννη), έναν διάσημο -αν και παράφωνο- τραγουδιστή. Αυτή η ετερόκλητη ομάδα (μαζί με το θεατρικό κοινό) καλείται να συνεργαστεί υπό πίεση. Η κεντρική αγωνία της πλοκής επικεντρώνεται στο αν θα καταφέρουν να ανακαλύψουν και να αποτυπώσουν στην κάμερα την αληθινή ουσία της Ελλάδας, αν θα μπορέσουν να συνυπάρξουν χωρίς διαφωνίες και αν θα μείνουν εντός του μπάτζετ. Στην προσπάθειά τους, ωστόσο, να αποδομήσουν την Ελλάδα… αποδομούν και αξιολογούν τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Η Δανάη Μιχαλάκη και ο Άλκης Μπακογιάννης σε σκηνή που πραγματεύεται την συναίνεση.
Η εμπειρία
Μην πάτε σε αυτήν την παράσταση, αν δεν είστε διατεθειμένοι να… συμμετάσχετε. Αν δεν θέλετε να συμμετάσχετε, μην καθίσετε στις πρώτες σειρές. Εγώ, προσωπικά, έλαβα ένα προφιτερόλ (φρεσκότατο), μου ζητήθηκε να αναλύσω τι είναι η αποδόμηση και κλήθηκα να χορέψω σε ρέιβ πάρτι. Αλλοι προσποιήθηκαν τα στάχυα και χόρεψαν σε πανηγύρι. Πέρα από τη διαδραστικότητα της παράστασης, που είναι ένα τεράστιο ατού της, η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της φρέσκιας θεατρικής εμπειρίας είναι οι δυνατοί ηθοποιοί της. Μόνο εξαιρετικοί ηθοποιοί μπορούν να ερμηνεύσουν αυτό το είδος της σωματικής κωμωδίας, χωρίς να πλησιάσουν ποτέ στην καρικατούρα. Να σε κάνουν να λιώσεις από τα γέλια, αλλά και να σε αγγίξουν με την κρυφή αλήθεια των ρόλων τους. Η σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου ενισχύει τα δυνατά σημεία των ηθοποιών, είναι εύρυθμη, με σωστές ανάσες ανάμεσα στις βινιέτες των «λήψεων» και ένα πάρα πολύ γλυκό φινάλε.
Ο θίασος της παράστασης “Το Σποτ”, επί σκηνής.
Και το καλύτερο; Εφυγα με αναμνηστικό βιντεάκι του σποτ που γυρίσαμε, για να με βλέπω να χορεύω ρέιβ και να γελάω, όταν οι χειμωνιάτικες μέρες δεν θα είναι τόσο φωτεινές…
Διαβάστε Επίσης
Χάρης Χιώτης και Δημήτρης Μακαλιάς
Info
«ΤΟ ΣΠΟΤ»
Του Ζήση Ρούμπου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Σοφία Πάσχου
ΠΟΥ: Στο Θέατρο Γκλόρια
ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Δευτέρα-Τρίτη
Ένας… ευρηματικός τρόπος να γυρίσεις μια πολεμική σκηνή!
