Ολα τα θέματα που προαναφέραμε θα έχουν έννοια αν όλα κυλήσουν με βάση τις αποφάσεις του Eurogroup της 15ης Ιουνίου. «Πυξίδα» γι’ αυτό θα αποτελέσουν οι γερμανικές εκλογές στις 24 Σεπτεμβρίου και η θέση της νέας κυβέρνησης για το ελληνικό πρόγραμμα και ειδικά για την ελάφρυνση του χρέους.
Αν, δηλαδή, η νέα γερμανική κυβέρνηση συνεχίσει την καθυστέρηση σε ό,τι αφορά τη διευκρίνιση των μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους, έστω και αν τα μέτρα υλοποιηθούν μετά το τέλος του προγράμματος το 2018, ο ρόλος του ΔΝΤ παύει να είναι δεδομένος. Είναι δηλαδή πολύ πιθανό το Ταμείο να αποχωρήσει οριστικά από το ελληνικό πρόγραμμα έχοντας το περιθώριο να κατηγορήσει τους Ευρωπαίους για ανακολουθία έργων και πράξεων.
Κάτι τέτοιο θα έφερνε ολική ανατροπή στο ελληνικό πρόγραμμα, καθώς η Γερμανία και η Ολλανδία (η οποία δεν έχει σχηματίσει ακόμη κυβέρνηση) θα έβρισκαν την αφορμή να ζητήσουν νέα έγκριση από τα κοινοβούλιά τους για τη συνέχιση του ελληνικού προγράμματος, με άγνωστο αποτέλεσμα τόσο στο ενδεχόμενο συμφωνίας όσο και στο ενδεχόμενο διαφωνίας.
Με βάση τις κυβερνητικές εξαγγελίες, μετά την αποχώρηση του ΔΝΤ θα πρέπει η ελληνική πλευρά να διεκδικήσει την κατάργηση των μέτρων που έχουν προνομοθετηθεί από τον Μάιο, αφού τα μέτρα αυτά επιβλήθηκαν από το Ταμείο ενώ διαφωνούσαν και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας.
Από την έντυπη έκδοση του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής
