Χριστίνα Βίδου στο ΤΥΠΟΣ TV: «Η δημοσιογραφία είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου»  

 Ποιος είναι ο στόχος της εκπομπής «Η ζωή σου όλη»; Τι θέλετε να κρατήσει ο τηλεθεατής μέσα από τις ιστορίες και τις συζητήσεις που παρουσιάζετε;

Νομίζω ότι αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο άνθρωπος πίσω από τη δημόσια εικόνα του. Εχουμε συνηθίσει να γνωρίζουμε τους ανθρώπους μέσα από τη δουλειά τους, την επιτυχία τους, πολλές φορές και μέσα από τις αποτυχίες τους. Ξέρουμε όμως ελάχιστα για τη διαδρομή που τους έφερε μέχρι εκεί. Στη «Ζωή σου όλη» προσπαθούμε να ξετυλίξουμε αυτή τη διαδρομή. Να μιλήσουμε για τα παιδικά χρόνια, τις επιλογές, τις απώλειες, τους ανθρώπους που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή τους. Δεν με ενδιαφέρει να βγάλω μια είδηση από τον καλεσμένο μου ούτε να τον οδηγήσω σε μια εξομολόγηση που δεν θέλει να κάνει. Με ενδιαφέρει να αισθανθεί άνετα, να θυμηθεί, να γελάσει, ενδεχομένως και να συγκινηθεί. Και θα ήθελα ο τηλεθεατής, όταν τελειώνει η εκπομπή, να αισθάνεται ότι γνώρισε λίγο καλύτερα έναν άνθρωπο. Οχι απλώς ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο.

Το δελτίο ειδήσεων είναι εντελώς διαφορετική συνθήκη από μια εκπομπή συνεντεύξεων; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες διαφορές;

Είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι, αλλά και οι δύο έχουν στον πυρήνα τους τη δημοσιογραφία. Στο δελτίο ο χρόνος είναι αμείλικτος. Πρέπει να είσαι ακριβής, γρήγορος, ψύχραιμος, ακόμη κι όταν γύρω σου όλα αλλάζουν την τελευταία στιγμή. Στη «Ζωή σου όλη» έχω την πολυτέλεια να ακούσω. Να αφήσω μια σιωπή, να σταθώ σε μια κουβέντα, να ακολουθήσω τον συνομιλητή μου εκεί που θα με οδηγήσει η αφήγησή του. Αυτό είναι κάτι που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Δεν χρειάζεται να τρέξουμε να προλάβουμε την επόμενη είδηση. Μπορούμε να μείνουμε σε μια ανθρώπινη ιστορία. Βέβαια, έπειτα από τόσα χρόνια στις ειδήσεις, το να μάθω να μη βιάζομαι δεν ήταν και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο!

Πόσο σας απασχολούν τα νούμερα τηλεθέασης; Πιστεύετε ότι τελικά καθορίζουν τις επιλογές μιας εκπομπής;

Θα ήταν υποκριτικό να πω ότι δεν με ενδιαφέρουν. Φυσικά και με ενδιαφέρουν. Κάνουμε τηλεόραση και θέλουμε αυτό που κάνουμε να βρίσκει ανταπόκριση. Από την άλλη, δεν πιστεύω ότι μπορείς να ξυπνάς κάθε πρωί και να καθορίζεις τις επιλογές σου αποκλειστικά με βάση τα νούμερα της προηγούμενης ημέρας. Αν το κάνεις, κάποια στιγμή χάνεις τον προσανατολισμό σου. Οι μετρήσεις είναι ένα εργαλείο, όχι το μοναδικό κριτήριο της δουλειάς μας. Προσωπικά, με ενδιαφέρει να μπορώ να υπερασπιστώ αυτό που παρουσιάζω. Να αισθάνομαι ότι έχει λόγο ύπαρξης, ότι σέβεται τον τηλεθεατή και ότι δεν υποτιμά τη νοημοσύνη του. Από εκεί και πέρα, εννοείται πως χαίρομαι όταν πηγαίνει καλά. Ανθρωποι είμαστε!

Στα χρόνια που υπηρετείτε τη δημοσιογραφία, ποιες στιγμές έχουν χαραχτεί πιο έντονα στη μνήμη σας; Υπήρξαν γεγονότα ή συναντήσεις που σας σημάδεψαν τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά;

Μία από τις στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι η 11η Σεπτεμβρίου του 2001, η επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Τότε εργαζόμουν στο ραδιόφωνο, στη σύνταξη ειδήσεων, και εκφωνούσα το δελτίο των τριών το μεσημέρι. Θυμάμαι να βλέπω μπροστά μου, στις οθόνες, το δεύτερο αεροπλάνο να πέφτει πάνω στον δεύτερο πύργο. Και έπρεπε εκείνη τη στιγμή να περιγράψω στον αέρα αυτό που έβλεπα, χωρίς καλά καλά να μπορώ να συνειδητοποιήσω τι συνέβαινε. Εκείνο όμως που έχει χαραχτεί βαθιά μέσα μου είναι το μούδιασμα όλων μας στην αίθουσα σύνταξης. Κοιταζόμασταν χωρίς να μιλάμε. Ηταν μια σιωπή εκκωφαντική. Νομίζω πως εκείνη τη μέρα καταλάβαμε όλοι ότι παρακολουθούσαμε κάτι που θα άλλαζε τον κόσμο. Εχουν περάσει 25 χρόνια και ακόμη θυμάμαι εκείνη τη σιωπή σαν να ήταν χθες.

Υπήρξαν δύσκολες περίοδοι που σας έκαναν να αμφισβητήσετε την επιλογή σας ή ακόμη και να σκεφτείτε να αλλάξετε επαγγελματική διαδρομή;

Δύσκολες περίοδοι υπήρξαν, και μάλιστα αρκετές. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που δουλεύει τόσα χρόνια σε αυτόν τον χώρο και δεν έχει κάποια στιγμή κουραστεί, απογοητευτεί ή θυμώσει. Εχω αναρωτηθεί αν αξίζουν όλη αυτή η ένταση, οι ώρες, οι προσωπικές στιγμές που χάνεις. Δεν ξέρω όμως αν σκέφτηκα ποτέ σοβαρά να κάνω κάτι εντελώς διαφορετικό. Η δημοσιογραφία είναι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Και όσο κι αν κάποιες φορές με έχει εξαντλήσει, εξακολουθεί να με ενδιαφέρει. Εξακολουθώ να έχω την περιέργεια να μάθω τι συμβαίνει, να ρωτήσω, να καταλάβω. Υποθέτω ότι όσο υπάρχει αυτή η περιέργεια δύσκολα εγκαταλείπεις τη δουλειά.

Κάνατε φιλίες στον χώρο της δημοσιογραφίας; Είναι εύκολο να αναπτυχθούν αληθινές σχέσεις μέσα σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον;

Βεβαίως και έκανα φιλίες. Και μάλιστα κάποιες πολύ σημαντικές. Στη δουλειά μας περνάμε ατελείωτες ώρες μαζί. Ζούμε εντάσεις, αγωνίες, δύσκολες καταστάσεις, αλλά και πολύ γέλιο. Γιατί, πιστέψτε με, στα δημοσιογραφικά γραφεία υπάρχει και πολύ γέλιο! Μέσα σε όλα αυτά χτίζονται σχέσεις. Φυσικά υπάρχει ανταγωνισμός, υπάρχουν εγωισμοί, υπάρχουν και απογοητεύσεις. Οπως παντού. Δεν θεωρώ όμως ότι ο χώρος μας έχει το αποκλειστικό προνόμιο της κακής συμπεριφοράς. Με τα χρόνια μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τους ανθρώπους. Και τελικά εκείνοι που μένουν δίπλα σου είναι πολύ λιγότεροι, αλλά και πολύ πιο ουσιαστικοί.

Έχετε βιώσει προσωπικά τον ανταγωνισμό στην αρνητική του πλευρά; Υπήρξαν στιγμές που νιώσατε ότι κάποιος προσπάθησε να σας βάλει εμπόδια;

Ναι, έχω βιώσει και την άσχημη πλευρά του ανταγωνισμού. Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά έπειτα από τόσα χρόνια. Εχω συναντήσει ανθρώπους γενναιόδωρους και συναδέλφους που με στήριξαν πραγματικά, αλλά έχω συναντήσει και συμπεριφορές που με στενοχώρησαν ή με απογοήτευσαν. Παλαιότερα ίσως τις έπαιρνα περισσότερο προσωπικά. Σήμερα όχι τόσο. Εχω καταλάβει ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τη συμπεριφορά των άλλων. Μπορείς όμως να επιλέξεις τη δική σου. Δεν ισχυρίζομαι ότι τα αντιμετωπίζω όλα με στωικότητα. Θυμώνω, φυσικά. Απλώς προσπαθώ να μη χαραμίζω πολύ χρόνο σε πράγματα και ανθρώπους που δεν αξίζουν.

Σας πέρασε ποτέ από το μυαλό να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό στην ψυχαγωγία; Σας έγινε κάποια σχετική πρόταση;

Δεν έχω αντιμετωπίσει ποτέ την ενημέρωση και την ψυχαγωγία σαν δύο κόσμους που απαγορεύεται να συναντηθούν. Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι το περιεχόμενο και ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεις ένα θέμα. Η «Ζωή σου όλη», άλλωστε, είναι για μένα πολύ ωραία ευκαιρία να δοκιμάσω μια διαφορετική πλευρά της τηλεόρασης χωρίς να απομακρυνθώ από τη δημοσιογραφία. Μου αρέσουν οι άνθρωποι, οι ιστορίες τους, η συζήτηση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να κάνω κάτι που δεν θα είχε καθόλου αυτό το στοιχείο. Πάντως, όσο μεγαλώνω τόσο λιγότερο μου αρέσει να λέω «ποτέ». Η ζωή έχει έναν τρόπο να μας εκπλήσσει.

Η Χριστίνα Βίδου για την προσωπική της ζωή 

Πώς είναι η κ. Βίδου στην καθημερινότητά της, μακριά από τα φώτα και τις κάμερες;

Καταρχάς, η κυρία Βίδου στο σπίτι δεν είναι και τόσο κυρία Βίδου (γέλια). Νομίζω ότι είμαι πολύ πιο χαλαρή από την εικόνα που μπορεί να έχει κάποιος βλέποντάς με στο δελτίο. Μου αρέσει να γελάω, να πειράζω τους ανθρώπους που αγαπώ, να περνάω χρόνο με τους δικούς μου. Εχω κι εγώ τις παραξενιές μου, τις κακές μου μέρες, τις στιγμές που δεν θέλω να κάνω απολύτως τίποτα. Η εικόνα του δελτίου απαιτεί συγκεκριμένη στάση, μια σοβαρότητα που έχει να κάνει με τον σεβασμό απέναντι στην είδηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κυκλοφορώ και στο σπίτι με το ύφος του κεντρικού δελτίου. Θα ήταν μάλλον ανυπόφορο για τους γύρω μου!

Εχετε μία κόρη. Πώς είναι η σχέση σας μαζί της και πόσο εύκολο ήταν να ισορροπήσετε ανάμεσα στην καριέρα και στη μητρότητα;

Εχουμε μια πολύ ουσιαστική σχέση, με αγάπη, συζητήσεις, διαφωνίες, όπως συμβαίνει σε κάθε οικογένεια. Δεν θα σας πω ότι ήταν εύκολο να συνδυάσω τη μητρότητα με μια τόσο απαιτητική δουλειά. Δεν ήταν. Υπήρξαν στιγμές που αισθάνθηκα ότι δεν είχα τον χρόνο που θα ήθελα, ότι έχασα πράγματα που δεν γυρίζουν πίσω. Νομίζω ότι πολλές εργαζόμενες μητέρες γνωρίζουν πολύ καλά αυτό το συναίσθημα. Με τα χρόνια, όμως, κατάλαβα ότι δεν υπάρχει η τέλεια ισορροπία που συχνά μας παρουσιάζουν. Κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς, κάνεις και λάθη, προσπαθείς να είσαι παρούσα με ουσιαστικό τρόπο. Και ελπίζεις ότι το παιδί σου έχει εισπράξει πάνω απ’ όλα την αγάπη σου.

Ως δυναμική γυναίκα και επαγγελματίας, ποιες αξίες προσπαθείτε να μεταδώσετε στην κόρη σας;

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να είναι ένας καλός άνθρωπος. Ξέρω ότι ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Να έχει ενσυναίσθηση, να σέβεται τους άλλους, αλλά και τον εαυτό της. Να μη φοβάται να διεκδικεί, να λέει τη γνώμη της, να κάνει τις δικές της επιλογές, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν όλοι μαζί της. Και κάτι ακόμη που θεωρώ πολύ σημαντικό: να μη μετρά την αξία της με βάση την αποδοχή των άλλων. Θα ήθελα να έχει μάθει από μένα ότι μπορείς να πέσεις, να απογοητευτείς, να κάνεις λάθος και να συνεχίσεις. Δεν χρειάζεται να είμαστε πάντα δυνατές. Χρειάζεται να βρίσκουμε τον τρόπο να προχωράμε.

Η σχέση σας με τον καθρέφτη πώς είναι;

Εξαρτάται από την ημέρα! Υπάρχουν πρωινά που τα πηγαίνουμε μια χαρά και άλλα που προτιμώ να μη συναντηθούμε για πολλή ώρα (γέλια). Προφανώς και με ενδιαφέρει η εμφάνισή μου. Μου αρέσει να περιποιούμαι τον εαυτό μου, να αισθάνομαι όμορφα. Δεν θα προσποιηθώ ότι δεν βλέπω τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος. Τις βλέπω. Απλώς προσπαθώ να μην είμαι τόσο αυστηρή μαζί μου. Μεγαλώνοντας αλλάζει και ο τρόπος που κοιτάζεις τον εαυτό σου. Υπάρχουν πράγματα που κάποτε σε απασχολούσαν υπερβολικά και σήμερα σου φαίνονται ασήμαντα. Δεν έχω φτάσει στο σημείο να αγαπώ κάθε ρυτίδα μου, για να είμαστε ειλικρινείς. Εχω όμως αρχίσει να συμφιλιώνομαι περισσότερο με την εικόνα μου.

Με τη μεγάλη εμπειρία σας στην τηλεόραση, πιστεύετε ότι η εξωτερική εμφάνιση εξακολουθεί να παίζει καθοριστικό ρόλο;

Ναι, παίζει ρόλο. Η τηλεόραση είναι εικόνα και θα ήταν αφελές να ισχυριστούμε το αντίθετο. Το ζήτημα είναι πόσο μεγάλο ρόλο της επιτρέπουμε να παίζει. Και νομίζω ότι ειδικά για τις γυναίκες τα πράγματα παραμένουν πιο απαιτητικά. Μια γυναίκα στην τηλεόραση εξακολουθεί να κρίνεται για τα μαλλιά της, το βάρος της, τις ρυτίδες της, τα ρούχα της, πολλές φορές περισσότερο απ’ όσο για τη δουλειά της. Δεν πιστεύω ότι η εμφάνιση είναι αδιάφορη. Πιστεύω όμως ότι δεν μπορεί να είναι το βασικό κριτήριο. Η γνώση, η αξιοπιστία, η προσωπικότητα και η σχέση εμπιστοσύνης που χτίζεις με τον τηλεθεατή δεν αντικαθίστανται από ένα ωραίο πρόσωπο. Και ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα είχαμε όλοι πολύ σύντομη ημερομηνία λήξης!