Στην τηλεοπτική της συνέντευξη, η Λένα Μαντά μίλησε για τις πρακτικές και συναισθηματικές συνέπειες του θανάτου και για το πώς αυτό έχει ανατρέψει τα σχέδια ζωής που είχε φανταστεί για το μέλλον. Τόνισε ότι το κεφάλαιο της προσωπικής ζωής και της συντροφικότητας έχει κλείσει για εκείνη και ότι δεν σκοπεύει να ξεκινήσει νέα σχέση. Η συζήτηση επικεντρώθηκε επίσης στον τρόπο με τον οποίο αναπροσαρμόζει την καθημερινότητά της και στην ανάγκη να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητες που έχουν αλλάξει μετά το γεγονός.

Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Ούτε μία στο εκατομμύριο να ξαναφτιάξω τη ζωή μου. Αυτός ο τομέας έχει κλείσει για εμένα, έφυγε μαζί με τον Γιώργο. Νόμιζα ότι θα γεράσω μαζί του, αλλά τελικά γερνάω μόνη μου. Συντροφιά μου είναι τα βιβλία μου, αυτά που διαβάζω και αυτά που γράφω. Οι ήρωες των βιβλίων μου αποτελούν μια πραγματική και ουσιαστική συντροφιά». Η δήλωσή της συνοδεύτηκε από αναφορές στη συγγραφή και την ανάγνωση, που αποτελούν σταθερά σημεία αναφοράς στην καθημερινότητά της.

Η συγγραφέας περιέγραψε την καθημερινότητά της είκοσι μήνες μετά την απώλεια και υπογράμμισε τη σημασία της ψυχοθεραπείας στη διαχείριση του πένθους: «Είκοσι μήνες τώρα οι μεταπτώσεις είναι τρομακτικές, προσπαθώντας να βιώσεις το πένθος και να συνηθίσεις μια νέα πραγματικότητα που δεν έχει καμία σχέση με την προηγούμενη. Ήμουν πολύ τυχερή που γνώρισα τον Γιώργο. Μετά από εβδομαδιαία ψυχοθεραπεία κατάφερα να συμφιλιωθώ με τον πόνο και να καταλάβω ότι δεν θα φύγει ποτέ – απλώς μαθαίνεις να ζεις μαζί του».

Η Λένα Μαντά ανέφερε ότι η έννοια της συντροφικότητας για εκείνη έχει μετατοπιστεί στον λογοτεχνικό κόσμο: τα βιβλία που γράφει και διαβάζει λειτουργούν ως μόνιμη παρέα και εργαλείο επεξεργασίας συναισθημάτων. Η ανάγνωση και η συγγραφή αποτελούν βασικό μέρος της καθημερινής της ρουτίνας, προσδίδοντας δομή στις ημέρες της. Παράλληλα, η ψυχοθεραπεία την βοήθησε να αναγνωρίσει και να διαχειριστεί τις συναισθηματικές μεταπτώσεις, χωρίς να υπονοεί ότι ο πόνος έχει εξαφανιστεί.