Γιώργος Μαζωνάκης: Η αποκάλυψη για το «Ώρες μικρές» – «Ταυτίστηκε απόλυτα, το ήθελε αμέσως»

Η Ελένη Γιαννατσούλια βρέθηκε την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Στούντιο 4» και αναφέρθηκε με συγκίνηση στον Γιώργο Μαζωνάκη, ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών.

Η ίδια περιέγραψε έναν καλλιτέχνη με ιδιαίτερη προσωπικότητα, πρωτοπόρο και τολμηρό στις επιλογές του, που δεν φοβόταν να δοκιμάζει καινούργια πράγματα και έδινε μεγάλη σημασία τόσο στους στίχους όσο και στα μηνύματα των τραγουδιών που επέλεγε να ερμηνεύσει.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ιστορία του τραγουδιού «Ώρες μικρές», περιγράφοντας τη στιγμή που ο Γιώργος Μαζωνάκης το άκουσε για πρώτη φορά από τον Γιώργο Σαμπάνη.

Σύμφωνα με τη στιχουργό, ο τραγουδιστής συγκινήθηκε έντονα ακούγοντας το κομμάτι και αισθάνθηκε ότι οι στίχοι τον εξέφραζαν προσωπικά. Η αντίδρασή του ήταν άμεση, καθώς θέλησε το τραγούδι χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η ταύτιση του Μαζωνάκη με τους στίχους ήταν τέτοια ώστε ξεκαθάρισε από την πρώτη στιγμή ότι ήθελε να το ερμηνεύσει. Το «Ώρες μικρές» έμελλε στη συνέχεια να αγαπηθεί ιδιαίτερα τόσο από τον ίδιο όσο και από το κοινό του.

Η γνωριμία μέσω του Γιώργου Σαμπάνη

Η Ελένη Γιαννατσούλια εξήγησε ότι καθοριστικό ρόλο στη γνωριμία της με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχε ο Γιώργος Σαμπάνης, τον οποίο χαρακτήρισε ουσιαστικά ως τον άνθρωπο που έφερε τον τραγουδιστή σε επαφή με τον στιχουργικό της κόσμο.

Από εκεί ξεκίνησε μια καλλιτεχνική συνάντηση που άφησε το δικό της αποτύπωμα στη δισκογραφία του Μαζωνάκη.

Η στιχουργός στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο ο τραγουδιστής προσέγγιζε κάθε κομμάτι. Όπως περιέγραψε, η χαρακτηριστική φωνή του, η ερμηνευτική του δύναμη και η ιδιαίτερη σχέση που είχε αναπτύξει με το κοινό μπορούσαν να δώσουν διαφορετική διάσταση σε έναν στίχο.

Συγκεκριμένα, η Ελένη Γιαννατσούλια αρχικά είπε: «Είμαι πολύ συντετριμμένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι πρόκειται για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο. Και ότι ως άνθρωπος ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας ότι ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο τον μέσο όρο. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης και πραγματικά πρόκειται για μία ιδιαίτερη και βαρύνουσα απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα ολόκληρη».

«Όταν έγραψα τον στίχο πάνω στη μουσική του Γιώργου Σαμπάνη και του το έπαιξε ο Σαμπάνης και άκουσε τον στίχο που λέει “Το ξέρω πως το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι, λάμπω σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει”… συγκινήθηκε πάρα πολύ με αυτές τις φράσεις. Ταυτίστηκε απολύτως και, χωρίς καλά καλά να δει τους υπόλοιπους στίχους, είπε “το κομμάτι αυτό το θέλω τώρα”. Και σιγά σιγά αγάπησε κάθε στίχο αυτού του τραγουδιού. Και στη συνέχεια το αγάπησε πάρα πολύ και ο κόσμος» ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Μοναχικός και ιδιαίτερα συναισθηματικός»

Μιλώντας για τον άνθρωπο πίσω από τον καλλιτέχνη, η Ελένη Γιαννατσούλια τον περιέγραψε ως μια ξεχωριστή και χαρισματική προσωπικότητα, αλλά ταυτόχρονα ως έναν άνθρωπο βαθιά μοναχικό και ιδιαίτερα συναισθηματικό.

«Κάνω μία μικρή παρένθεση εδώ και θέλω να σας πω ότι ο Γιώργος Σαμπάνης, ο οποίος είναι ένας μοιραίος άνθρωπος στη ζωή μου, και μου έχει κάνει εξαίσια δώρα… Ένα από αυτά τα δώρα, λοιπόν, ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Του άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου και εκείνος τον περπάτησε με σεβασμό και αγάπη.

Δηλαδή, ταυτιζόταν τόσο πολύ με τους στίχους… Πώς γίνεται κάθε φορά να γράφω ό,τι ακριβώς ζούσε εκείνη την περίοδο; Πραγματικά, να σας πω κάτι; Δηλαδή, θα προτιμούσα να ζει ο Γιώργος και να μην ξανατραγουδούσε ποτέ τραγούδια μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Εγώ θα τον αποχαιρετήσω με τους εξής στίχους μου: ”Ώρες μικρές στα σκοτεινά, του πόνου πιάνω τη συχνότητα, σε θέλω τραγικά. Στην ταραγμένη μου ψυχή θα είσαι πάντα εκκρεμότητα, σαν πόρτα ανοιχτή”. Και ένας άλλος στίχος μου, που λέει: ”Βαρύ της φυγής σου το τίμημα, μελαγχολία και μάτια σπασμένα”». Για την ίδια, η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη αφήνει σημαντικό κενό στο ελληνικό τραγούδι, καθώς θεωρεί ότι υπήρξε ένας καλλιτέχνης που κατάφερε να δημιουργήσει τη δική του, αναγνωρίσιμη ταυτότητα και να μην ακολουθήσει απλώς τις τάσεις της εποχής.