Σε εκτενή αφήγηση για τα ταξίδια της στο εξωτερικό, η Δέσποινα Μοιραράκη περιέγραψε έναν έρωτα που συνέβη κατά τη διάρκεια επαγγελματικής της παρουσίας στην Τεχεράνη.
Καλεσμένη στη διαδικτυακή εκπομπή του Παντελή Τουτουντζή «Make Up Stories», η επιχειρηματίας είπε ότι βρέθηκε στην ιρανική πρωτεύουσα για δουλειά και εκεί γνώρισε έναν «έμπορο χαλιών». Σύμφωνα με την ίδια, η γνωριμία προέκυψε ξαφνικά: «Φορούσα το τσαντόρ και συναντήθηκαν τα μάτια μας. Ήταν ένας πολύ ωραίος έρωτας», ανέφερε, μεταφέροντας την ένταση και τη σύντομη αλλά καθοριστική στιγμή. Στην αφήγησή της επισήμανε επίσης την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας: «Μέσα στην Περσία μια γυναίκα δεν μπορούσε να συναντηθεί με έναν άντρα», μια παρατήρηση που έθεσε όρια στην εξέλιξη εκείνης της σχέσης.
Η επιχειρηματίας τοποθέτησε το περιστατικό χρονικά «στο μεσοδιάστημα από τον πρώτο μου άνδρα στον δεύτερο», σημειώνοντας πως η προσωπική της στάση απέναντι στον έρωτα παραμένει έντονη και παθιασμένη. «Γενικά είμαι μια πληθωρική γυναίκα, την ζω την αγάπη, τον έρωτα και το πάθος», είπε, αποτυπώνοντας τη στάση της απέναντι στις σχέσεις. Στην περιγραφή της αναδείχθηκαν εικόνες από το περιβάλλον όπου έγινε η γνωριμία: επαγγελματικό ταξίδι, αγορά χαλιών, ένας άνδρας έμπορος και ένα βλέμμα που ένωσε προσωρινά δύο ανθρώπους μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικών απαγορεύσεων. Η ίδια, σχολιάζοντας το πλαίσιο, συμπλήρωσε ότι σε τέτοιες συνθήκες «βρίσκεσαι στην Ευρώπη», εννοώντας την ανάγκη για διαφορετικού είδους επαφές προκειμένου να υπάρξει επικοινωνία.
Στην ίδια συνέντευξη η Δέσποινα Μοιραράκη αναφέρθηκε και στην προσωπική της ζωή μετά την απώλεια: στον Γιάννη Κοντούλη, τον σύζυγό της που πέθανε από καρκίνο το 2022. Για τη σχέση τους κατέθεσε συγκεκριμένες αναμνήσεις και συναισθηματικά φορτισμένες δηλώσεις: «Ο Γιάννης μου έκανε τεράστιο support, με αγαπούσε, με θαύμαζε, με ντάντευε. Όλα αυτά τα έζησα κοντά του και είμαι πολύ τυχερή». Περιέγραψε πώς διαχειρίζεται την απώλεια: «Διαχειρίζομαι την απώλεια και τον κρατάω σαν φυλαχτό μέσα μου. Ξαναγεννήθηκα από τις στάχτες μου και όλα αυτά που μου είχε πει με κάνουν να πορεύομαι. Μου έλεγε προς το τέλος ”δεν θέλω να μας λυπούνται. Είσαι η Μοιραράκη. Μια και μοναδική. Μην το ξεχάσεις ποτέ»».
