Η πορεία της Αφροδίτης Παναγιωτάκου —από τα Γιάννενα στη Νέα Υόρκη και πάλι στην Αθήνα— συμπυκνώνει μια μακρά διαδρομή αφιερωμένη στην κοινότητα και στη δημιουργία χώρου για το δημόσιο φαντασιακό.
Ως καλλιτεχνική διευθύντρια της Στέγης και μέλος πλέον του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Ωνάση, γιορτάζει τα 15 χρόνια ενός οργανισμού που άλλαξε τον πολιτιστικό χάρτη της πόλης. «Eγώ θέλω το μαζί», λέει και η φράση επιστρέφει σαν οδηγός στη δουλειά της: συνεργασία, συνύπαρξη, κοινές εμπειρίες που μεταμορφώνουν το έργο σε συλλογικό γεγονός.
Τα γραφεία της Στέγης, με έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών να γεμίζουν κάθε επιφάνεια, μοιάζουν με ένα εργαστήρι όπου το απρόβλεπτο συναντά την επιμέλεια. «Galaxy is the limit», σχολιάζει με χιούμορ την αισιοδοξία της για το μέλλον.
Η παιδεία της υπενθυμίζει αξίες: «Μεγάλωσα σε σπίτι όπου η τεμπελιά ήταν το μεγαλύτερο αμάρτημα», παραδέχεται, εξηγώντας πως η αγάπη για τη δουλειά και το συλλογικό αποτέλεσμα διαμόρφωσαν την επαγγελματική της στάση.
Η συνέντευξη είναι μια αναστοχαστική αφήγηση για τις προκλήσεις και τις χαρές της πολιτιστικής δράσης: τη σημασία του χώρου, την ανάγκη για ρίσκο και τη στοργή για την κοινότητα που μεγαλώνει μαζί με το έργο. Η γιορτή των 15 χρόνων δεν είναι μόνο απολογισμός αλλά και πρόσκληση —να συνεχίσουν όσοι εμπλέκονται να δημιουργούν, να συγκρούονται δημιουργικά και να ανοίγουν δρόμους για την τέχνη στην πόλη.
