Τυπικά ένας Kρατικός Προϋπολογισμός έχει τρεις πολύ συγκεκριμένες διαστάσεις: τη λογιστική, την πολιτική και τη νομική, δεδομένου ότι οφείλει να αποτυπώνει επακριβώς και με βάση τυποποιημένους κανόνες το σύνολο των εσόδων και των εξόδων του κράτους.
Ομως και οι τρεις αυτές διαστάσεις δεν σημαίνουν τίποτα αν δεν αντανακλώνται με θετικό αποτύπωμα στην κοινωνία.
Το προσχέδιο του Προϋπολογισμού του 2027 που κατατέθηκε στη Βουλή δεν προβλέπει μόνο μείωση του χρέους και πρωτογενές πλεόνασμα, τα οποία είναι μεγέθη εξόχως σημαντικά, αλλά συνήθως τα αντιλαμβανόμαστε με μια δημοσιονομική οπτική που δεν επιτρέπει εύκολα τη «μετατροπή» τους στην καθημερινότητα. Προβλέπει επιπλέον ενίσχυση των εισοδημάτων σε ονομαστικούς όρους και ανάπτυξη πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε., άρα εξασφαλίζει μεγαλύτερη σύγκλιση με τα ευρωπαϊκά εισοδήματα.
Παράλληλα, προβλέπει μείωση της φορολογίας για ελεύθερους επαγγελματίες, αγρότες και τρίτεκνους, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους μισθωτούς, ενίσχυση των συνταξιούχων και των δημοσίων υπαλλήλων, μέτρα στεγαστικής στήριξης για τους νέους και τις οικογένειες και ώθηση των επενδύσεων και των εξαγωγών.
Πρόκειται για έναν Προϋπολογισμό που στηρίζει το σύνολο των πολιτών και των επιχειρήσεων και μάλιστα σε ένα περιβάλλον αυξημένης γεωπολιτικής αβεβαιότητας και πολλαπλών εντάσεων. Κάτι που αποδεικνύει τη δύναμη και τη δυναμική της ελληνικής οικονομίας.
