Πριγκίπισσα Ειρήνη: Τη Δευτέρα στη Μητρόπολη Αθηνών η κηδεία της

Παράλληλα, σύμφωνα με ενημέρωση από το Γραφείο Επικοινωνίας του Βασιλικού Οίκου της Ισπανίας, η σορός της θα τεθεί σε λαϊκό προσκύνημα το Σάββατο 17 Ιανουαρίου στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό των Αγίων Ανδρέα και Δημητρίου στη Μαδρίτη.

Η Πριγκίπισσα Ειρήνη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών την Πέμπτη 15 Ιανουαρίου, έπειτα από επιδείνωση της υγείας της το τελευταίο διάστημα. Η κατάστασή της είχε οδηγήσει τη βασίλισσα Σοφία να ακυρώσει όλες τις δημόσιες εμφανίσεις της, προκειμένου να βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό της.

Τον θάνατό της επιβεβαίωσε με επίσημη ανακοίνωση η ισπανική βασιλική οικογένεια, στην οποία αναφερόταν ότι η θεία του βασιλιά Φελίπε ΣΤ΄ απεβίωσε στις 11:40 το πρωί της Πέμπτης στο Παλάτι της Θαρθουέλα στη Μαδρίτη.

Στην ανακοίνωση τονιζόταν πως ο βασιλιάς, η βασίλισσα και η βασιλομήτωρ Σοφία εξέφρασαν τη βαθιά τους λύπη για την απώλεια της Αυτής Βασιλικής Υψηλότητας Πριγκίπισσας Ειρήνης της Ελλάδας.

Η ζωή και η πορεία της

Η Πριγκίπισσα Ειρήνη γεννήθηκε στις 11 Μαΐου 1942 στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Δεν δημιούργησε ποτέ δική της οικογένεια, επιλέγοντας να αφιερώσει τη ζωή της στη γνώση, την πνευματικότητα και την κοινωνική προσφορά. Ξεχώριζε για τον διακριτικό χαρακτήρα και το χαμηλό δημόσιο προφίλ της.

Ανάδοχός της υπήρξε ο στρατηγός Γιαν Σματς, τότε πρόεδρος της Νοτιοαφρικανικής Ένωσης, ενώ ήταν μικρότερη αδελφή του τελευταίου βασιλιά της Ελλάδας, Κωνσταντίνου Β΄, και της βασίλισσας Σοφίας της Ισπανίας.

Σπούδασε στη σχολή Ζάλεμ της Γερμανίας και ακολούθησε αρχικά μουσική πορεία ως πιανίστρια, μαθήτρια της διεθνούς φήμης Τζίνας Μπαχάουερ. Αργότερα στράφηκε στην αρχαιολογία, συνεχίζοντας τις σπουδές της υπό την καθοδήγηση της Θεοφανούς Αρβανιτοπούλου.

Το 1960 συμμετείχε στη συγγραφή του έργου «Αρχαιολογικά ποικίλα», μαζί με την αδελφή της Σοφία και τη Θεοφανώ Αρβανιτοπούλου. Από τον Μάρτιο του 1964 έως τον Ιούλιο του 1965 διετέλεσε διάδοχος του ελληνικού θρόνου, έως τη γέννηση της ανιψιάς της, Αλεξίας.

Παράλληλα, υπήρξε αρχηγός του Σώματος Ελληνίδων Οδηγών, αναπτύσσοντας έντονη κοινωνική και παιδαγωγική δράση.

Μετά το αποτυχημένο αντικίνημα της 13ης Δεκεμβρίου 1967 κατά της δικτατορίας, ακολούθησε τον αδελφό της Κωνσταντίνο Β΄ στην εξορία. Μετά την οριστική κατάργηση της μοναρχίας το 1974, έζησε για ένα διάστημα στην Ινδία, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στην Ισπανία, κοντά στη βασιλομήτορα Σοφία και τα ανίψια της.

Για αρκετά χρόνια μοίραζε τον χρόνο της ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ισπανία. Από το 2018 απέκτησε ισπανική υπηκοότητα, αποποιούμενη την ελληνική, και εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Μαδρίτη, όπου και έζησε μέχρι το τέλος της ζωής της.