Πρόκειται για μια φράση της Μαλβίνας Κάραλη, που έφυγε από τη ζωή το 2002, πριν ο όρος «γυναικοκτονία» καθιερωθεί στο ελληνικό δημόσιο λεξιλόγιο, και μέσω αυτής είχε περιγράψει με απόλυτη ακρίβεια την ευθύνη που έχει ένας άντρας απέναντι στη ζωή μιας γυναίκας. Όπως και τότε, ακόμα περισσότερο σήμερα, δεν είναι ιδεολογική πολυτέλεια να μιλάμε για τη γυναικοκτονία. Δεν είναι σύνθημα και δεν είναι εισαγόμενη από τα αμφιθέατρα. Είναι το όνομα μιας πραγματικότητας που επιμένει να μπαίνει στα σπίτια μας από τις ειδήσεις, με μαύρο κάδρο, με γείτονες που «δεν είχαν καταλάβει», με συγγενείς που «κάτι φοβούνταν», με φακέλους που άνοιξαν αργά.
Η γυναικοκτονία δεν πέφτει από τον ουρανό σαν κακός κεραυνός. Εχει πρόλογο. Εχει απειλές, παρακολούθηση, οικονομικό έλεγχο, εξευτελισμό, ξυλοδαρμό, μήνυση που έγινε, μήνυση που δεν έγινε, περιπολικό που δεν ήρθε στην ώρα του, υπηρεσία που δεν μίλησε με την άλλη υπηρεσία. Και στο τέλος, όταν όλα έχουν αποτύχει, θρηνούμε για μία ακόμη γυναίκα και για το άδικο μέλλον των τέκνων εκείνων που, πριν καν ανοίξουν τα φτερά τους, εκείνα κόπηκαν.
Και ενώ η Ελλάδα έχει κάνει βήματα, υπάρχει η Γραμμή SOS 15900, υπάρχουν Συμβουλευτικά Κέντρα, ξενώνες, Panic Button, ειδικά γραφεία στην Αστυνομία, εντούτοις η καθημερινή αγριότητα που ζούμε καταδεικνύει ότι, όσα μέτρα και αν λάβουμε, όσες αποφάσεις και αν πάρουμε, όσο πιο αυστηρές κάνουμε τις ποινές, δεν θα υπάρξει ελπίδα εάν δεν διορθωθεί η κοινωνική αντίληψη, εάν η παιδεία δεν φωλιάσει σε καθέναν από εμάς, εάν ως κράτος δεν αποκτήσουμε κοινωνική παιδεία και ευθύνη. Εχουμε αναρωτηθεί άραγε πόσο υπεύθυνοι είμαστε όλοι σε αυτό το αποτρόπαιο σκηνικό; Ο καθένας μας ως γονέας, ως γείτονας, ως παρατηρητής, ως πολίτης.
Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από το τι θεσπίζει. Κρίνεται από το αν σώζει. Και εδώ πρέπει να είμαστε σκληρά ειλικρινείς: εάν ένας λαός δεν θέλει να αλλάξει νοοτροπία, πεποιθήσεις, να διαλύσει τα στερεότυπα, τίποτα δεν θα αλλάξει. Και δυστυχώς δεν μιλάμε πλέον για απλώς ένα ακόμη έγκλημα, αλλά για μια θεσμική, κοινωνική αποτυχία. Η πρόταση που χρειάζεται σήμερα είναι ένα Εθνικό Πρωτόκολλο Πρόληψης Γυναικοκτονιών. Κάθε καταγγελία ενδοοικογενειακής ή συντροφικής βίας να περνά από υποχρεωτική αξιολόγηση επικινδυνότητας. Οχι με το μάτι. Οχι με το «έλα μωρέ, οικογενειακά είναι». Με κοινό εργαλείο, με ευθύνη, με υπογραφή. Αν υπάρχει υψηλός κίνδυνος, να ενεργοποιείται αυτομάτως σχέδιο προστασίας: άμεση απομάκρυνση δράστη, όπου προβλέπεται, ασφαλής στέγαση του θύματος, νομική βοήθεια, ψυχολογική στήριξη, οικονομική ενίσχυση, επιτήρηση παραβίασης περιοριστικών όρων.
Και φυσικά, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ. Χωρίς αυτή, τίποτα δεν θα αλλάξει, το κακό δεν θα εξωραϊστεί. Γι’ αυτό η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στο αν θα μπει ο όρος στον Ποινικό Κώδικα. Και ναι, να αναγνωριστεί η γυναικοκτονία. Οχι για να κάνουμε συμβολική γυμναστική, αλλά για να αποκτήσει το κράτος καθαρό φακό. Να καταγράφει, να ερευνά, να τιμωρεί, να σχεδιάζει. Ο,τι δεν ονομάζεις, το κρύβεις κάτω από το χαλί. Και κάτω από αυτό το χαλί έχουν κρυφτεί πολλές κραυγές.
Ροή Ειδήσεων 
