Η βαριά γκρι πόρτα στη Σκουλενίου έκλεισε για πάντα παίρνοντας μαζί της μια ολόκληρη εποχή. Το σαββατοκύριακο που πέρασε ένα από τα πιο εμβληματικά club της Αθηναϊκής νυχτερινής ζωής μπήκε μετά από 31 χρόνια στην ιστορία.
Η πόρτα έκλεισε και δε θα ανοίξει ξανά και η νυχτερινή Αθήνα έγινε ακόμα φτωχότερη. Μιλάμε φυσικά για το Χοροστάσιο. Ένα εναλλακτικό ιστορικό club της Αθήνας που άντεξε με επιτυχία στο χρόνο και θα άντεχε για πολύ ακόμα. Ένας χώρος στον οποίον φιλοξενούνταν djs από διάφορες μουσικές σκηνές, γίνονταν παρουσιάσεις δίσκων αλλά και είχαν δώσει το παρόν γνωστά ονόματα της μουσικής.
Το Χοροστάσιο ήταν ένα φιλόξενο μαγαζί. Δεν είχε αυτό που λέμε “πόρτα”. Δεν έμπαινες αν δεν το ήξερες γιατί το club ήταν σε όροφο και η είσοδος δεν παρέπεμπε οπτικά σε club. Aλλά το ήξερες. Μια παλιά πρέσα τυπογραφείου στη στενή είσοδο, ένα “σ’ αγαπώ”, με μαρκαδόρο στο ασανσέρ που οδηγούσε στην ταράτσα, ένα “you only live once” γραμμένο ανάμεσα σε άλλα στον τοίχο. Καθώς ανέβαινες τη σκάλα ακούγονταν μουσικές. Το Χοροστάσιο ήταν ένα club τριών ορόφων και μιας ταράτσας για το καλοκαίρι. Οι δύο πρώτοι όροφοι λειτουργούσαν ως club, ο τρίτος διατίθετο για ιδιωτικά πάρτυ και η ταράτσα με θέα το Λυκαβηττό και την πλ. Κλαυθμώνος γέμιζε τα καλοκαίρια χορό και μουσικές.
“Λίγο πριν συμπληρωθούν 31 χρόνια από την πρώτη μέρα λειτουργίας του Χοροστασίου, (25/12/95) ήρθε η ώρα να κλείσει ένας τεράστιος και υπέροχος κύκλος. Ένας κύκλος που συμπεριέλαβε, όλα αυτά τα χρόνια, μουσικές και πολύ χορό, αξέχαστα βράδια και ιστορικά parties.
Κυρίως όμως ένωσε ανθρώπους… Aνθρώπους που εργάστηκαν και έγιναν πολύ σημαντικότεροι από τον ίδιο τον χώρο και έχτισαν αυτό που συμβολίζει το Χοροστάσιο στις καρδιές μας. (Πάρα πολλά τα ονόματα. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ούτε ένα από αυτά…. ) Και φυσικά ανθρώπους που ήρθαν για ένα ποτό ή αυτούς που ήρθαν ξανά και συνδέθηκαν, έγιναν θαμώνες και τελικά αγαπημένοι φίλοι. Όλοι εσείς δηλαδή… Η ένωση όλων αυτών των ανθρώπων μέσα από αυτήν τη διαδρομή των 31 χρόνων είναι το ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΟ και αφήνει όλες τις αναμνήσεις που δημιούργησε να μας συντροφεύουν για πάντα. Δεν υπάρχει τρόπος να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους σας, γιατί χωρίς εσάς τίποτα δεν θα είχε συμβεί.”, έγραψαν οι διαχειριστές του Χοροστασίου στα social.
«Στα στέκια μας πάντα βρίσκεται ένα κομμάτι του εαυτού μας»
Την Παρασκευή και το Σάββατο που μας πέρασαν, τις δύο αυτές βραδιές έλαβαν χώρα τα δυο τελευταία πάρτυ που κράτησαν μέχρι τα ξημερώματα. Γιατί αυτό ήταν το Χοροστάσιο. Πάρτυ. Όπως τα παλιά όπου ο κόσμος χόρευε και ξεφάντωνε, αντίθετα με τη σύγχρονη μόδα του κόσμου όρθιου, στο δρόμο, έξω από το μπαρ, νωχελικά μ’ ένα ποτό στο χέρι.
Διαβάστε Επίσης
Το Χοροστάσιο είχε μόνιμους θαμώνες. Θαμώνες που γνωρίζονταν με τους εργαζόμενους στο μπαρ και το σέρβις, θαμώνες που έστω κι αν δεν είχες ανταλλάξει ποτέ μια κουβέντα, τους αναγνώριζες και χαιρόσουν που τους έβλεπες. “Το μάθαμε ξαφνικά, είχαμε προσωπική σχέση με τον κόσμο. ξέραμε πως θα έρθετε εσείς, ο ένας, η άλλη…», ανέφερε εργαζόμενη στο σέρβις μια εβδομάδα πριν το κλείσιμο. “Θα βρω μια πρωινή δουλειά σύμφωνα με αυτό που έχω σπουδάσει” συμπλήρωσε συνάδελφος της, εμφανώς στεναχωρημένος.
Ένα εντυπωσιακό last time lineup από τους dis που μας χάριζαν τις μουσικές τους πλαισίωσε το τελευταίο βράδυ του Σαββάτου, με τον χώρο να είναι ασφυκτικά γεμάτος και τον κόσμο που πήγε να αποτίσει έναν “φόρο τιμής” να καταλαμβάνει χορεύοντας μέχρι και την σκάλα. “Στα στέκια μας πάντα βρίσκεται ένα κομμάτι του εαυτού μας. Μια ηλικία μας, μια ανάμνηση, που όσο πιο μακριά πηγαίνουμε τόσο πιο όμορφη γίνεται. Όταν κλείνει ένα τέτοιο στέκι, πεθαίνει κι εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που κρύβεται εκεί.” έγραψε ο Σπύρος Παγιατάκης, ένας από τους dj, στα social media.
Το Χοροστάσιο δεν ήταν hip. Ήταν all time classic γι’ αυτό και ήταν ένας τόπος συνάντησης διαφορετικών γενεών, από 20ρηδες μέχρι 60ρηδες. Οι θαμώνες στα reviews δε σχολίαζαν τα κοκτέιλ αλλά τις “μουσικάρες”. Γιατί στην εποχή πριν τους mixologists, ο κόσμος έδινε βάση στη μουσική, το περιβάλλον, στο χορό και στο φιλικό, απλό κι ανεπιτήδευτο σέρβις.
Δε γνωρίζουμε ποια θα είναι η χρήση του κτηρίου στο μέλλον. Ίσως κάποιο boutique hotel, κάποιο απρόσωπο all day bar restaurant, ή κάτι άλλο παρεμφερές. Το σίγουρο είναι πως η Αθήνα χάνει σιγά σιγά τα στέκια που την καθόριζαν, όχι όμως επειδή είναι ξεπερασμένα.
