Υπήρξε μια από τις πιο εξαιρετικές μορφές της ελληνικής κοινωνίας. Μια γυναίκα, η οποία επαναπροσδιόρισε την έννοια της εθνικής ευεργεσίας, αφιερώνοντας τη ζωή, την περιουσία και το όραμά της στην υπηρεσία του ανθρώπου.
Η είδηση της απώλειας της Αλίκης Περρωτή προκάλεσε βαθιά συγκίνηση και θλίψη στις ακαδημαϊκές, εκπαιδευτικές, στρατιωτικές και ιατρικές κοινότητες που είχαν την τύχη να ευεργετηθούν από τη σπάνια γενναιοδωρία της.
H Αλίκη Περρωτή σε νεαρή ηλικία
Με ένα διαρκές, ζεστό χαμόγελο και μια στάση ζωής που διακρινόταν από απόλυτη ταπεινοφροσύνη, η Αλίκη Περρωτή επέλεξε να προσφέρει αθόρυβα, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τους φωτογραφικούς φακούς και τις κοσμικές εκδηλώσεις. Για εκείνη, η φιλανθρωπία δεν ήταν μέσο αυτοπροβολής ή δημόσιας αναγνώρισης, αλλά μια εσωτερική ανάγκη, μια έμπρακτη έκφραση αγάπης προς την πατρίδα και, πάνω από όλα, μια ακλόνητη πίστη στη δύναμη της γνώσης και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Η Αλίκη και ο Δημήτρης Περρωτής
Παράλληλα, υπήρξε μια βαθιά οικογενειακή μορφή, καθώς απέκτησε μία κόρη, τη Μαρί Λουίζ Νικολαΐδου, δύο εγγόνια και τέσσερα δισέγγονα, που αποτελούσαν για εκείνη πηγή χαράς και συνέχειας του έργου και των αξιών της. «Η γιαγιά μου, μάς άφησε μια ανεκτίμητη παρακαταθήκη προσφοράς, ταπεινότητας και αγάπης για τον άνθρωπο. Το μεγαλύτερο χρέος μας είναι να διαφυλάξουμε το όραμά της και να συνεχίσουμε το έργο της, ώστε να εμπνέει και να δημιουργεί ευκαιρίες για τις επόμενες γενιές», δήλωσε στο ΕΤ Μagazine, η εγγονή της, Θεοδώρα Βαλεντή.
Γεννημένη το 1925 σε μια οικογένεια με βαθιές ρίζες στην προσφορά και την ανάπτυξη της χώρας -ως κόρη του διακεκριμένου μηχανικού Θεόδωρου Κωνσταντόπουλου- η Αλίκη Περρωτή γαλουχήθηκε από νωρίς με τις αξίες της ανιδιοτέλειας και της ευθύνης απέναντι στο κοινωνικό σύνολο. Από τα νεανικά της χρόνια έως και το τέλος της μακράς και πλήρους ημέρων ζωής της, διατήρησε αλώβητο τον ενθουσιασμό της για την πρόοδο και την ευημερία του τόπου. Η φιλοσοφία της συμπυκνωνόταν στην πεποίθηση ότι η πραγματική ευεργεσία δεν εξαντλείται σε ευκαιριακές χρηματικές δωρεές, αλλά αποκτά ουσιαστικό νόημα όταν δημιουργεί γερές, βιώσιμες δομές, ικανές να προσφέρουν ίσες ευκαιρίες στις επόμενες γενιές.
Η Αλίκη Περρωτή με την εγγονή της Θεοδώρα και τον Γιάννη Μπουτάρη
Ο τομέας της υγείας υπήρξε ένας από τους πρώτους μεγάλους σταθμούς του ευεργετικού έργου της. Στη δεκαετία του 1980, η Αλίκη Περρωτή προχώρησε σε μια μνημειώδη δωρεά στη μνήμη των γονέων της, Θεόδωρου και Μαρούλας Κωνσταντόπουλου, η οποία στάθηκε καθοριστική για την ανέγερση και λειτουργία του Κωνσταντοπουλείου Γενικού Νοσοκομείου Νέας Ιωνίας στην Αθήνα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές παρεμβάσεις που έγιναν ποτέ στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, προσφέροντας περίθαλψη σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες.
Η προσφορά της στον χώρο της υγείας δεν σταμάτησε εκεί. Μεταξύ άλλων, στήριξε ουσιαστικά το νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» με σημαντικότατες δωρεές για τον εκσυγχρονισμό των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας και των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών, ενώ η φιλανθρωπική της δράση ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα.
Διαβάστε Επίσης
Στο διεθνούς φήμης Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στη Βαλτιμόρη των Ηνωμένων Πολιτειών, ίδρυσε την πρωτοποριακή πρωτοβουλία «Aliki Initiative» στο Κέντρο Καινοτόμου Ιατρικής. Στόχος του προγράμματος ήταν να διδάξει στους νέους ιατρούς την ανθρωποκεντρική προσέγγιση, εκπαιδεύοντάς τους να αφιερώνουν χρόνο ώστε να γνωρίσουν τον ασθενή ως προσωπικότητα και όχι απλώς ως ένα ιατρικό περιστατικό, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο άσκησης της ιατρικής σε διεθνές επίπεδο!!
Παράλληλα, η έμπρακτη φιλοπατρία της εκδηλώθηκε με ιδιαίτερη θέρμη και προς τις Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας, έναν τομέα στον οποίο προσέφερε με την ίδια αθόρυβη γενναιοδωρία. Η Αλίκη Περρωτή στήριξε ουσιαστικά το υγειονομικό προσωπικό και τους υπηρετούντες στις Ένοπλες Δυνάμεις μέσω μιας μεγάλης δωρεάς στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών, όπου η πτέρυγα «4Ν» ανακαινίστηκε πλήρως και ονομάστηκε προς τιμήν της. Επιπλέον, ενισχύοντας την εκπαίδευση των μελλοντικών αξιωματικών του Στρατού Ξηράς, χρηματοδότησε τη δημιουργία και τον εκσυγχρονισμό δύο υπερσύγχρονων αμφιθεάτρων υψηλής αισθητικής και τεχνολογίας στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Με τις κινήσεις αυτές απέδειξε ότι η μέριμνά της αγκάλιαζε κάθε πυλώνα της ελληνικής Πολιτείας.
Επίσης, εξέφρασε έμπρακτα την αγάπη της και για τον χώρο της εκπαίδευσης, καθώς λάτρευε τους νέους ανθρώπους. Πίστευε ακράδαντα ότι η παιδεία είναι ο μοναδικός ασφαλής δρόμος για να αποκτήσει ένα παιδί τα απαραίτητα εφόδια και την αυτοπεποίθηση ώστε να χαράξει το δικό του μέλλον. Αυτή η βαθιά της πίστη βρήκε τη φυσική της στέγη στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή στη Θεσσαλονίκη, έναν θεσμό με τον οποίο ταύτισε ολοκληρωτικά το όνομά της.
Η Αλίκη Περρωτή με την εγγονή της Θεοδώρα
Η πρώτη της μεγάλη δωρεά στη Σχολή πραγματοποιήθηκε το 1996, στη μνήμη του αγαπημένου της συζύγου, Δημήτρη Περρωτή. Η χειρονομία αυτή δεν ήταν απλώς μια οικονομική ενίσχυση, αλλά αποτέλεσε την ιστορική αφορμή για την ίδρυση του Perrotis College, σηματοδοτώντας τη θεμελιώδη είσοδο της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Έκτοτε, η Αλίκη Περρωτή μετατράπηκε στον «φύλακα-άγγελο» του Ιδρύματος. Με δικές της αποκλειστικές χρηματοδοτήσεις δημιουργήθηκε η υπερσύγχρονη Βιβλιοθήκη «Δημήτρης και Αλίκη Περρωτή», εξοπλίστηκαν πλήρως τα ερευνητικά εργαστήρια αιχμής, αναγέρθηκε η πρότυπη σπουδαστική εστία που φέρει το όνομά της και κατασκευάστηκε το επιβλητικό Εκπαιδευτικό Κέντρο «Αλίκη Περρωτή», ένας χώρος χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων σχεδιασμένος για να φιλοξενεί εκατοντάδες σπουδαστές. Παράλληλα με τις κτιριακές και τεχνολογικές υποδομές, η Αλίκη Περρωτή φρόντισε να ενισχύει και το πρόγραμμα υποτροφιών. Χάρη στη δική της πρόνοια, εκατοντάδες νέοι και νέες, όχι μόνο από κάθε γωνιά της Ελλάδας αλλά και από το εξωτερικό, που στερούνταν τους οικονομικούς πόρους, μπόρεσαν να σπουδάσουν, να αποκτήσουν υψηλού επιπέδου τεχνογνωσία στην αγροδιατροφή και να αλλάξουν οριστικά τη ζωή τους.
Όσοι είχαν την τιμή να τη γνωρίσουν από κοντά, θυμούνται μια γυναίκα με σπάνια γλυκύτητα, οξύνοια και έμφυτη ευγένεια. Κάθε φορά που επισκεπτόταν την Αμερικανική Γεωργική Σχολή, προτιμούσε να περπατά ανάμεσα στους μαθητές και τους σπουδαστές, να κάθεται μαζί τους στα θρανία και στα εργαστήρια, να τους ακούει με πραγματικό ενδιαφέρον και να ρωτά για τα όνειρα και τις ανησυχίες τους. Η μεγαλύτερη ικανοποίηση για εκείνη ήταν να βλέπει τα μάτια των νέων παιδιών να λάμπουν από ελπίδα και αυτοπεποίθηση.
Η σπουδαία δράση της αναγνωρίστηκε σε ανώτατο πολιτειακό επίπεδο, όταν τιμήθηκε από την Προεδρία της Δημοκρατίας με διακρίσεις για την ανθρωπιστική της προσφορά. Εντούτοις, παρέμεινε μέχρι την τελευταία της πνοή μακριά από κάθε είδους επιδείξεις, θεωρώντας ότι εκπληρώνει απλώς το χρέος της προς την κοινωνία.
Η Αλίκη Περρωτή αφήνει πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό, αλλά ταυτόχρονα και μια τεράστια, ζωντανή παρακαταθήκη. Το αποτύπωμά της δεν βρίσκεται μόνο στα σύγχρονα κτίρια, στα νοσοκομεία και στις αίθουσες διδασκαλίας που φέρουν το όνομά της, αλλά είναι αποτυπωμένο στις χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που σώθηκαν, γιατρεύτηκαν, εκπαιδεύτηκαν και εξελίχθηκαν χάρη στη δική της ανιδιοτελή αγάπη. Υπήρξε μια πραγματική εθνική ευεργέτιδα, ένα φωτεινό παράδειγμα ανθρωπιάς και αθόρυβης προσφοράς, η μνήμη της οποίας θα παραμείνει αιώνια και θα συνεχίσει να εμπνέει τις επόμενες γενιές…
