The Atlantic: Το Ιράν κάνει «ματ» στις ΗΠΑ - Έρχεται ιστορική στρατηγική ήττα της Ουάσινγκτον

Σύμφωνα με το άρθρο του Ρόμπερτ Κέιγκαν από το The Atlantic, καταστροφικές απώλειες στο Περλ Χάρμπορ, στις Φιλιππίνες και σε όλο τον δυτικό Ειρηνικό στους πρώτους μήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου τελικά αναστράφηκαν. Οι ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν ήταν δαπανηρές, αλλά δεν προκάλεσαν μόνιμη ζημιά στη συνολική θέση των ΗΠΑ στον κόσμο, επειδή συνέβησαν μακριά από τα κύρια πεδία παγκόσμιου ανταγωνισμού. Η αρχική αποτυχία στο Ιράκ μετριάστηκε μέσω αλλαγής στρατηγικής, που τελικά άφησε τη χώρα σχετικά σταθερή και μη απειλητική για τους γείτονές της και διατήρησε τις ΗΠΑ κυρίαρχες στην περιοχή.

Η ήττα στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν θα έχει εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Δεν μπορεί ούτε να διορθωθεί ούτε να παρακαμφθεί. Δεν θα υπάρξει επιστροφή στο προηγούμενο καθεστώς, ούτε τελική αμερικανική νίκη που να αναιρεί τη ζημιά.

Το Στενό του Ορμούζ δεν θα είναι ξανά «ανοιχτό» όπως παλαιότερα. Με τον έλεγχο του στενού, το Ιράν αναδεικνύεται σε βασικό παίκτη της περιοχής και έναν από τους σημαντικότερους παίκτες παγκοσμίως. Ο ρόλος της Κίνας και της Ρωσίας, ως συμμάχων του Ιράν, ενισχύεται, ενώ ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών μειώνεται σημαντικά.

Αντί να αποδείξει την αμερικανική ισχύ, όπως επαναλαμβάνουν οι υποστηρικτές του πολέμου, η σύγκρουση αποκάλυψε μια Αμερική αναξιόπιστη και ανίκανη να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε.

Αυτό, σύμφωνα με το άρθρο, θα προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση παγκοσμίως, καθώς φίλοι και αντίπαλοι θα προσαρμοστούν στην αμερικανική αποτυχία.

Σύμφωνα με τον Κέιγκαν η ήττα στην τρέχουσα αντιπαράθεση με το Ιράν δεν μπορεί ούτε να αναστραφεί ούτε να αγνοηθεί.

«Δεν θα υπάρξει επιστροφή στην παλιά τάξη πραγμάτων, ούτε κάποια τελική αμερικανική νίκη που θα σβήσει ή θα αντισταθμίσει τη ζημιά που έχει γίνει. Το Στενό του Ορμούζ δεν θα είναι ποτέ ξανά “ανοιχτό” όπως ήταν παλιά», τονίζει.

Κατά τον ίδιο, με τον έλεγχο του στενού, το Ιράν αναδεικνύεται σε καθοριστική περιφερειακή δύναμη και έναν από τους βασικούς παγκόσμιους παίκτες. Παράλληλα, η θέση της Κίνας και της Ρωσίας –ως συμμάχων του Ιράν– ενισχύεται, ενώ ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών μειώνεται σημαντικά.

Ο πόλεμος, σύμφωνα με τον αναλυτή, όχι μόνο δεν απέδειξε την αμερικανική υπεροχή όπως υποστήριζαν οι υποστηρικτές του, αλλά αποκάλυψε μια Αμερική αναξιόπιστη και ανίκανη να ολοκληρώσει ό,τι ξεκινά. Αυτό, λέει, θα προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις παγκοσμίως, καθώς φίλοι και αντίπαλοι θα προσαρμοστούν στην αμερικανική αποτυχία.

Ένα καθεστώς που άντεξε βόμβες θα αντέξει και αποκλεισμό

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ, σύμφωνα με το άρθρο, έπληξαν ανελέητα το Ιράν για 37 ημέρες, καταστρέφοντας μεγάλο μέρος της στρατιωτικής του ικανότητας και σκοτώνοντας μέρος της ηγεσίας του, χωρίς όμως να ανατρέψουν το καθεστώς ή να εξασφαλίσουν ουσιαστικές παραχωρήσεις.

Τώρα, η κυβέρνηση Τραμπ ελπίζει ότι ένας ναυτικός αποκλεισμός των ιρανικών λιμανιών θα πετύχει ό,τι δεν πέτυχε η στρατιωτική ισχύς. Αυτό, όμως, θεωρείται αβέβαιο, καθώς ένα καθεστώς που δεν λύγισε υπό συνεχή βομβαρδισμό είναι απίθανο να υποχωρήσει μόνο υπό οικονομική πίεση.

Επιπλέον, οι ιρανικές αρχές φαίνεται να μην φοβούνται την κοινωνική δυσαρέσκεια, ενώ –όπως υπενθυμίζεται– έχουν ήδη καταστείλει βίαια διαμαρτυρίες στο παρελθόν.

Κάποιοι υποστηρικτές του πολέμου ζητούν συνέχιση των βομβαρδισμών, αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς ένα νέο κύμα επιθέσεων θα πετύχει αυτό που δεν πέτυχαν οι προηγούμενες 37 ημέρες.

Κίνδυνος γενικευμένης κλιμάκωσης

Οποιαδήποτε νέα στρατιωτική δράση, σύμφωνα με την ανάλυση, θα αναγκάσει το Ιράν να πλήξει γειτονικά κράτη του Κόλπου. Ακόμη και οι υπέρμαχοι της σκληρής γραμμής δεν έχουν απάντηση σε αυτό.

Ο Τραμπ, σημειώνεται, σταμάτησε τις επιθέσεις όχι από κόπωση, αλλά επειδή το Ιράν άρχισε να πλήττει κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις στην περιοχή.

«Αν αυτό δεν είναι “ματ”, τότε είμαστε πολύ κοντά σε αυτό», αναφέρει η ανάλυση.

Ακόμη και λίγες επιτυχημένες επιθέσεις, υποστηρίζει ο Kagan, θα μπορούσαν να καταστρέψουν για χρόνια την ενεργειακή υποδομή της περιοχής, οδηγώντας σε παγκόσμια οικονομική κρίση.

Το Ιράν “ομήρος” των παγκόσμιων ενεργειακών αγορών

Οποιαδήποτε λύση που δεν ισοδυναμεί με πλήρη αμερικανική υποχώρηση ενέχει τεράστιους κινδύνους.

Αν οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να διεξάγουν πλήρη χερσαίο και ναυτικό πόλεμο, ούτε να ρισκάρουν απώλειες πλοίων στο Στενό του Ορμούζ, τότε η αποχώρηση ίσως είναι η λιγότερο κακή επιλογή.

Το συμπέρασμα του Kagan είναι σαφές: η αμερικανική ήττα δεν είναι απλώς πιθανή, αλλά πιθανότατα αναπόφευκτη.

Το νέο γεωπολιτικό τοπίο

Σε αυτό το σενάριο:

• Το Ιράν θα διατηρήσει τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ
• Δεν υπάρχει εγγύηση ότι θα επιστρέψει ποτέ στο προηγούμενο status quo
• Καμία συμφωνία με τον Τραμπ δεν θεωρείται αξιόπιστη από την Τεχεράνη
• Το Ισραήλ θα βρεθεί πιο απομονωμένο
• Το Ιράν θα ενισχυθεί οικονομικά και στρατιωτικά
• Θα αποκτήσει ισχυρό μοχλό πίεσης μέσω της ενέργειας
• Οι χώρες του Κόλπου θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στη νέα ισορροπία

Ο Κέιγκαν καταλήγει ότι αυτή η νέα πραγματικότητα θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν νέο ναυτικό και στρατιωτικό ανταγωνισμό μεταξύ μεγάλων δυνάμεων, καθώς ο ρόλος των ΗΠΑ ως εγγυητή σταθερότητας αμφισβητείται.