Η περίοδος μετά τον «πόλεμο των 12 ημερών» το περασμένο Ιούνιο δεν οδήγησε σε ανασύνταξη της Τεχεράνης αλλά σε συσσώρευση φθοράς που αυξάνει τη διακινδύνευση της εσωτερικής σταθερότητας.
Η εικόνα ελέγχου που επέδειξε το καθεστώς υπέστη ρωγμές μετά τα πλήγματα του Ιουνίου: κρίσιμες εγκαταστάσεις στοχοποιήθηκαν, η αποτροπή έδειξε σημεία ευθραυστότητας και η πολιτική έκθεση ενισχύθηκε. Στο διεθνές επίπεδο, δηλώσεις όπως εκείνες του Ντόναλντ Τραμπ κατά την υποδοχή του Μπενιαμίν Νετανιάχου αναδεικνύουν την εκτίμηση ότι η Τεχεράνη απειλείται περισσότερο από τη δομική συσσώρευση πιέσεων παρά από μία θεαματική ανατροπή. Το καθεστώς διατηρεί ικανότητα καταστολής και επιβολής αλλά την χρησιμοποιεί πλέον πιο επιλεκτικά, καθώς γνωρίζει τον κίνδυνο σύγκρουσης ταυτόχρονα σε κοινωνία και οικονομία.
Από το καλοκαίρι του 2025 η οικονομία μετατράπηκε στο κύριο εσωτερικό «πεδίο μάχης». Η πτώση του ριάλ, η άνοδος του πληθωρισμού κοντά στο 45% και οι ελλείψεις στην αγορά έπληξαν ιδιαίτερα εμπόρους και μεσαία στρώματα. Η εκκίνηση νέων κινητοποιήσεων στο Μεγάλο Παζάρι της Τεχεράνης στις 28 Δεκεμβρίου 2025 μετά την κατακρήμνιση του ριάλ οδήγησε σε γρήγορη εξάπλωση σε Ισφαχάν, Σιράζ και Χαμεντάν.
Στις 30 Δεκεμβρίου η κυβέρνηση ανακοίνωσε αλλαγή διοικητή στην Κεντρική Τράπεζα και κάλεσε σε «διάλογο με την κοινωνία», κίνηση που ερμηνεύθηκε ως ένδειξη αδυναμίας. Φοιτητικές κινητοποιήσεις, απεργίες και εκτεταμένες διαδηλώσεις κορυφώθηκαν στις 31 Δεκεμβρίου 2025 σε πάνω από 20 επαρχίες, με συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές, δυνάμεις ασφαλείας και μέλη των παραστρατιωτικών Basij. Οι τρεις νεκροί από τις διαδηλώσεις των τελευταίων τεσσάρων ημερών προσδίδουν έκτασης στο πρόβλημα και δείχνουν το εύφλεκτο μείγμα κοινωνικών και οικονομικών αιτίων.
Το 2026 εισάγει τρεις βασικούς κινδύνους για την Τεχεράνη. Πρώτον, η χρόνια εσωτερική αποσταθεροποίηση: το κράτος διαθέτει κατασταλτικά μέσα αλλά στερείται αξιόπιστων οικονομικών εργαλείων, με αποτέλεσμα μόνιμη φθορά της ικανότητας διακυβέρνησης. Δεύτερον, η εξωτερική στρατιωτική κλιμάκωση ως αντιπερισπασμός: αύξηση εντάσεων με το Ισραήλ, επιθέσεις μέσω πληρεξουσίων σε Λίβανο, Συρία ή Ερυθρά Θάλασσα και όξυνση ρητορικής κατά των ΗΠΑ αποτελούν πραγματικά σενάρια με κίνδυνο ανεξέλεγκτης σύγκρουσης.
Τρίτον, η σταδιακή απώλεια συνοχής του κρατικού μηχανισμού: ρωγμές ανάμεσα σε κυβέρνηση, Φρουρούς της Επανάστασης και θρησκευτικό κατεστημένο αυξάνουν την πιθανότητα εσωτερικών ανακατατάξεων ισχύος, ενδεχομένως προς πιο στρατιωτικοποιημένα μοντέλα. Η κρίση παραμένει ανοιχτή, χωρίς σαφή πολιτική λύση στον ορίζοντα, και οποιοδήποτε μεμονωμένο γεγονός μπορεί να λειτουργήσει ως πυροκροτητής.
