Ο ειδικός διαδικτυακός ερευνητής Γκρεγκ Σκουάιρ είχε φτάσει σε αδιέξοδο στις προσπάθειές του να σώσει ένα κακοποιημένο κορίτσι που η ομάδα του είχε ονομάσει Λούσι. Ανησυχητικές εικόνες της μοιράζονταν στο Dark Web – μια κρυπτογραφημένη γωνιά του διαδικτύου προσβάσιμη μόνο με ειδικό λογισμικό σχεδιασμένο για να καθιστά τους ιδιοκτήτες ψηφιακά μη ανιχνεύσιμους. Αλλά ακόμη και με αυτό το επίπεδο παραπλάνησης, ο κακοποιός ήταν προσεκτικός στο να «καλύπτει τα ίχνη του», κόβοντας ή αλλοιώνοντας οποιαδήποτε αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά, λέει στο BBC ο Σκουάιρ. Ήταν αδύνατο να προσδιοριστεί ποια ήταν η Λούσι και πού βρισκόταν.

Αυτό που σύντομα ανακάλυψε ήταν ότι το στοιχείο για την τοποθεσία της 12χρονης ήταν κρυμμένο σε κοινή θέα. Ο Σκουάιρ εργάζεται για το Τμήμα Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ σε μια ελίτ μονάδα που προσπαθεί να εντοπίσει παιδιά που εμφανίζονται σε υλικό σεξουαλικής κακοποίησης. Μια ομάδα του BBC World Service πέρασε πέντε χρόνια κάνοντας γυρίσματα με τον Σκουάιρ και άλλες ερευνητικές μονάδες στην Πορτογαλία, τη Βραζιλία και τη Ρωσία, δείχνοντάς τους να επιλύουν υποθέσεις όπως αυτή ενός απαχθέντος και θεωρούμενου νεκρού επτάχρονου στη Ρωσία και τη σύλληψη ενός Βραζιλιάνου υπεύθυνου για πέντε από τα μεγαλύτερα φόρουμ παιδικής κακοποίησης στο dark web.

Η άνευ προηγουμένου πρόσβαση δείχνει πώς αυτές οι υποθέσεις συχνά επιλύονται, όχι μέσω τεχνολογίας αιχμής, αλλά εντοπίζοντας μικρές αποκαλυπτικές λεπτομέρειες σε εικόνες ή φόρουμ συνομιλίας. Ο Σκουάιρ αναφέρει την υπόθεση της Λούσι, την οποία ανέλαβε στην αρχή της καριέρας του, ως πηγή έμπνευσης για τη μακροχρόνια αφοσίωσή του. Τον ενοχλούσε ιδιαίτερα το γεγονός ότι η Λούσι ήταν περίπου στην ίδια ηλικία με την κόρη του και ότι συνεχώς εμφανίζονταν νέες φωτογραφίες της, στις οποίες φαινόταν να δέχεται επίθεση, πιθανώς στο υπνοδωμάτιό της.

Ο Σκουάιρ και η ομάδα του μπορούσαν να διακρίνουν, από τον τύπο των πριζών και των ηλεκτρικών υποδοχών που φαίνονταν στις εικόνες, ότι η Λούσι βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική. Αλλά αυτό ήταν όλο. Επικοινώνησαν με το Facebook, το οποίο εκείνη την εποχή κυριαρχούσε στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ζητώντας βοήθεια για να ψάξουν τις αναρτημένες οικογενειακές φωτογραφίες, για να δουν αν η Λούσι εμφανιζόταν σε κάποια από αυτές. Αλλά το Facebook, παρά το γεγονός ότι διέθετε τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, δήλωσε ότι «δεν είχε τα εργαλεία» για να βοηθήσει.

Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του ανέλυσαν όλα όσα μπορούσαν να δουν στο δωμάτιο της Λούσι: Το κάλυμμα του κρεβατιού, τα ρούχα της, τα λούτρινα παιχνίδια της. Έψαχναν για οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Και τότε έκαναν μια μικρή ανακάλυψη. Η ομάδα ανακάλυψε ότι ένας καναπές που εμφανιζόταν σε μερικές από τις εικόνες πωλούνταν μόνο σε τοπικό επίπεδο, όχι σε εθνικό, και επομένως είχε πιο περιορισμένο πελατολόγιο.

Αλλά αυτό εξακολουθούσε να αντιστοιχεί σε περίπου 40.000 άτομα. «Σε εκείνο το σημείο της έρευνας, εξακολουθούσαμε να εξετάζουμε 29 πολιτείες των ΗΠΑ. Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες διευθύνσεις, κάτι που αποτελεί μια πολύ, πολύ δύσκολη αποστολή», λέει ο Σκουάιρ. Η ομάδα έψαξε για περισσότερα στοιχεία. Και τότε συνειδητοποίησαν ότι κάτι τόσο απλό όσο ο εκτεθειμένος τοίχος από τούβλα στο υπνοδωμάτιο της Λούσι θα μπορούσε να τους δώσει μια ένδειξη.

«Έτσι, άρχισα να ψάχνω στο Google για τούβλα και δεν χρειάστηκαν πολλές αναζητήσεις για να βρω την Ένωση Βιομηχανιών Τούβλων», λέει ο Σκουάιρ. «Και η γυναίκα που μου απάντησε στο τηλέφωνο ήταν καταπληκτική. Μου είπε: Πώς μπορεί να σας βοηθήσει η βιομηχανία τούβλων;». Προσφέρθηκε να μοιραστεί τη φωτογραφία με ειδικούς σε τούβλα από όλη τη χώρα. Η απάντηση ήταν σχεδόν άμεση, λέει. Ένας από τους ανθρώπους που επικοινώνησε ήταν ο Τζον Χαρπ, ο οποίος εργαζόταν στον τομέα της πώλησης τούβλων από το 1981.

«Παρατήρησα ότι το τούβλο είχε μια πολύ ροζ απόχρωση και είχε μια ελαφριά επικάλυψη από κάρβουνο. Ήταν ένα τυποποιημένο τούβλο οκτώ ιντσών με τετράγωνες άκρες», λέει. «Όταν το είδα, κατάλαβα αμέσως τι τούβλο ήταν», προσθέτει. Ήταν, όπως είπε στον Σκουάιρ, ένα «Flaming Alamo». «[Η εταιρεία μας] κατασκεύαζε αυτό το τούβλο από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του ’80, και είχα πουλήσει εκατομμύρια τούβλα από αυτό το εργοστάσιο».

Αρχικά, ο Σκουάιρ ήταν ενθουσιασμένος, περιμένοντας ότι θα είχαν πρόσβαση σε μια ψηφιοποιημένη λίστα πελατών. Όμως, ο Χασρπ του ανακοίνωσε ότι τα αρχεία πωλήσεων ήταν απλώς μια «στοίβα σημειώσεων» που χρονολογούνταν από δεκαετίες πριν. Ωστόσο, αποκάλυψε ένα σημαντικό στοιχείο σχετικά με τα τούβλα, λέει ο Σκουάιρ. «Είπε πως τα τούβλα είναι βαριά» και πρόσθεσε: «Είναι τόσο βαριά που δεν μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις»

Αυτό άλλαξε τα πάντα. Η ομάδα επέστρεψε στον κατάλογο πελατών και τον περιόρισε μόνο σε εκείνους τους πελάτες που ζούσαν σε ακτίνα 100 μιλίων από το εργοστάσιο τούβλων του Χαρπ στο νοτιοδυτικό τμήμα των ΗΠΑ. Από αυτόν τον κατάλογο 40 ή 50 ατόμων, ήταν εύκολο να βρουν και να ψάξουν τα κοινωνικά τους δίκτυα. Και τότε βρήκαν μια φωτογραφία της Λούσι στο Facebook με έναν ενήλικα που φαινόταν να είναι κοντά στο κορίτσι – πιθανώς ένας συγγενής.

Βρήκαν τη διεύθυνση της γυναίκας και στη συνέχεια τη χρησιμοποίησαν για να βρουν όλες τις άλλες διευθύνσεις που σχετίζονταν με αυτό το άτομο και όλα τα άτομα με τα οποία είχε ζήσει ποτέ. Αυτό περιόρισε περαιτέρω τις πιθανές διευθύνσεις της Λούσι, αλλά δεν ήθελαν να πάνε από πόρτα σε πόρτα για να κάνουν έρευνες. Αν έκαναν λάθος στη διεύθυνση, θα κινδύνευαν να προειδοποιήσουν τον ύποπτο ότι βρισκόταν στο στόχαστρο των αρχών. Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να στέλνουν φωτογραφίες αυτών των σπιτιών στον Τζον Χαρπ, τον ειδικό στα τούβλα.

Τα Flaming Alamos δεν ήταν ορατά στο εξωτερικό κανενός από τα σπίτια, επειδή τα ακίνητα ήταν επενδυμένα με άλλα υλικά. Ωστόσο, η ομάδα ζήτησε από τον Χαρπ να εκτιμήσει – εξετάζοντας το στυλ και το εξωτερικό τους – αν αυτά τα ακίνητα ήταν πιθανό να έχουν κατασκευαστεί κατά τη διάρκεια της περιόδου που τα Flaming Alamos ήταν διαθέσιμα προς πώληση. «Βασικά, τραβούσαμε ένα screenshot από το σπίτι και το στέλναμε στον Τζον ρωτώντας τον αν θα μπορούσε αυτό το σπίτι να έχει αυτά τα τούβλα στο εσωτερικό του», λέει ο Σκουάιρ.

Τελικά έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη. Βρήκαν μια διεύθυνση που ο Χαρπ πίστευε ότι πιθανότατα είχε τοίχο από τούβλα Flaming Alamo και ήταν στη λίστα πελατών του καναπέ. «Έτσι, περιορίσαμε την αναζήτηση σε [αυτήν] τη διεύθυνση… και ξεκινήσαμε τη διαδικασία επιβεβαίωσης του ποιος ζούσε εκεί μέσω κρατικών αρχείων, άδειας οδήγησης… πληροφοριών για σχολεία», λέει ο Σκουάιρ. Η ομάδα συνειδητοποίησε ότι στο νοικοκυριό με τη Λούσι ζούσε ο φίλος της μητέρας της, ένας καταδικασμένος σεξουαλικός εγκληματίας.

Μέσα σε λίγες ώρες, οι τοπικοί πράκτορες της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας συνέλαβαν τον δράστη, ο οποίος βίαζε τη Λούσι για έξι χρόνια. Στη συνέχεια καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης άνω των 70 ετών.

Ο ειδικός στα τούβλα χάρηκε πολύ όταν έμαθε ότι η Λούσι ήταν ασφαλής, ειδικά λόγω της δικής του εμπειρίας ως μακροχρόνιος ανάδοχος γονέας. «Έχουμε φιλοξενήσει πάνω από 150 διαφορετικά παιδιά στο σπίτι μας. Έχουμε υιοθετήσει τρία. Έτσι, κάνοντας αυτό όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε πολλά παιδιά στο σπίτι μας που [στο παρελθόν] είχαν υποστεί κακοποίηση», είπε. «Αυτό που κάνει [η ομάδα του Σκουάιρ] καθημερινά και αυτό που βλέπουν είναι μια μεγέθυνση εκατοντάδων φορές αυτού που έχω δει ή έχω αντιμετωπίσει».

Πριν από μερικά χρόνια, αυτή η πίεση που ασκούσε ο Σκουάιρ άρχισε να επηρεάζει αρνητικά την ψυχική του υγεία και ο ίδιος παραδέχεται ότι, όταν δεν δούλευε, «το αλκοόλ έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου από ό,τι θα έπρεπε». «Εκείνη την εποχή τα παιδιά μου ήταν λίγο μεγαλύτερα… και, ξέρετε, αυτό σε κάνει να πιέζεις ακόμα περισσότερο. Σαν… σίγουρα αν ξυπνήσω στις τρεις το πρωί, θα μπορέσω να αιφνιδιάσω [έναν δράστη] στο διαδίκτυο».

«Αλλά εν τω μεταξύ, προσωπικά… »Ποιος είναι ο Γκρεγκ; Δεν ξέρω καν τι του αρέσει να κάνει«. Όλοι οι φίλοι σου… κατά τη διάρκεια της ημέρας, ξέρεις, είναι εγκληματίες… Το μόνο που κάνουν είναι να μιλάνε για τα πιο φρικτά πράγματα όλη μέρα». Λίγο καιρό μετά, ο γάμος του κατέρρευσε και λέει ότι άρχισε να έχει αυτοκτονικές σκέψεις. Ήταν ο συνάδελφός του, ο Πιτ Μάνινγκ, που τον ενθάρρυνε να ζητήσει βοήθεια, αφού παρατήρησε ότι ο φίλος του φαινόταν να δυσκολεύεται. «Είναι δύσκολο όταν αυτό που σου δίνει τόση ενέργεια και κίνητρο είναι ταυτόχρονα αυτό που σε καταστρέφει σιγά-σιγά», λέει ο Μάνινγκ.

Ο Σκουάιρ λέει ότι το να εκθέσει τις αδυναμίες του στο φως ήταν το πρώτο βήμα για να γίνει καλύτερος και να συνεχίσει να κάνει μια δουλειά για την οποία είναι περήφανος. «Νιώθω τιμή που είμαι μέλος μιας ομάδας που μπορεί να κάνει τη διαφορά, αντί να το βλέπω στην τηλεόραση ή να το ακούω… Προτιμώ να είμαι εκεί, στη μάχη, προσπαθώντας να το σταματήσω».

@bbcnews Abused on the dark web for years, ‘Lucy’ was identified through a series of unlikely clues, including a furniture customer list and the type of bricks used in her bedroom wall. #USA #BBCEye #News #BBCNews ♬ original sound – BBC News

Πέρυσι το καλοκαίρι, ο Γκρεγκ γνώρισε για πρώτη φορά τη Λούσι, που είναι τώρα στα 20 της. Του είπε ότι η ικανότητά της να συζητάει τώρα για όσα πέρασε ήταν απόδειξη της υποστήριξης που έχει γύρω της. «Έχω περισσότερη σταθερότητα. Έχω την ενέργεια να μιλάω στους ανθρώπους [για την κακοποίηση], κάτι που δεν θα μπορούσα να κάνω… ακόμη και πριν από μερικά χρόνια». Είπε ότι όταν η Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας έθεσε τέλος στην κακοποίηση, «προσευχόταν ενεργά για να τελειώσει». «Δεν θέλω να ακουστώ κλισέ, αλλά ήταν μια προσευχή που εισακούστηκε». Ο Σκουάιρ της είπε ότι θα ήθελε να είχε τη δυνατότητα να της επικοινωνήσει ότι η βοήθεια ήταν καθ’ οδόν. «Θα ήθελες να υπήρχε κάποια τηλεπάθεια και να μπορούσες να επικοινωνήσεις και να πεις, άκου, ερχόμαστε».

Το BBC ρώτησε το Facebook γιατί δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου για να βοηθήσει στην αναζήτηση της Λούσι. Το Facebook απάντησε: «Για να προστατεύσουμε την ιδιωτικότητα των χρηστών, είναι σημαντικό να ακολουθούμε την κατάλληλη νομική διαδικασία, αλλά προσπαθούμε να υποστηρίζουμε τις αρχές επιβολής του νόμου όσο μπορούμε».