Όπως υποστήριξε, «για δύο χρόνια μας σταύρωναν λέγοντας ψέματα, πρόκειται για πλεκτάνη», ενώ τόνισε ότι είχε την καλύτερη σχέση με τα παιδιά της Κιβωτού του Κόσμου.

Σχολιάζοντας την εισαγγελική πρόταση για ενοχή, ο πατέρας Αντώνιος δήλωσε ότι «το δικαστήριο δεν αναζητά την αλήθεια» και εξέφρασε την πρόθεσή του να ξεκινήσει «από την αρχή με το ίδιο όραμα και τον ίδιο σκοπό». Όπως σημείωσε, «η ψυχολογία μου είναι πάρα πολύ καλή και δυνατή με την έννοια ότι μέσα από την ιεροσύνη και τη θεία λειτουργία λαμβάνω δύναμη και την πίστη μου στον Θεό ότι δεν ευλογεί το άδικο. Ελπίζω σε εκείνον και για αυτό στέκομαι εδώ μπροστά σας».

Ο ίδιος επεσήμανε ότι «για να έχει κάποιος άποψη θα έπρεπε να γνωρίζει, να έχει έρθει στην Κιβωτό του Κόσμου, να έχει ζήσει κάποια πράγματα». Όπως είπε, προσπάθησαν να αποδείξουν στο δικαστήριο «συγκεκριμένα πράγματα για τα οποία κατηγορούμαστε και τα αποδομήσαμε από άκρη σε άκρη». Αναφέρθηκε επίσης στην εμπειρία των μαρτύρων, σημειώνοντας ότι «σχεδόν όλοι οι μάρτυρες είπαν ότι όλα αυτά που ανέφεραν ήταν ψέματα, και ονομάτισαν ανθρώπους, μίλησαν για χρηματισμούς και ποσά. Ήταν συνταρακτικά πράγματα».

Κληθείς να σχολιάσει τις παραιτήσεις των δικηγόρων του, τόνισε: «Δικάζομαι ερήμην αυτή τη στιγμή. Με απόφαση δική μας αποχωρήσαμε γιατί δεν θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχει λόγος να βρισκόμαστε σε μία τέτοια δίκη, που από την πρώτη μέρα η αίσθηση δική μου και όλων των δικηγόρων, είναι ότι η απόφαση πλέον είχε βγει. Έχω μείνει μόνος ενώ έχω χιλιάδες μάρτυρες».

Αναφερόμενος στην κατηγορία για ηθική αυτουργία επί απειλή, δήλωσε: «Έφτιαξα την Κιβωτό του Κόσμου για να δίνω εντολές να δέρνουν παιδιά όταν εγώ ο ίδιος με την πρεσβυτέρα μου αφιερωθήκαμε σε αυτό το έργο και ξεχάσαμε τη ζωή μας; Μέναμε μέσα στην Κιβωτό όχι γιατί δεν είχαμε ένα σπίτι αλλά για να είμαστε σε εγρήγορση ανά πάσα στιγμή σε ό,τι συνέβαινε, για να μπορούμε να τρέξουμε».

Ο πατέρας Αντώνιος υπογράμμισε ότι «ο έργο του ιερέα είναι φουλ τάιμ απασχόληση. Θείες λειτουργίες, μυστήρια, εξομολογήσεις. Τη ζωή μας ολόκληρη τη θυσιάσαμε για όλο αυτόν τον κόσμο».

Για τις επιθέσεις που δέχτηκε η Κιβωτός, δήλωσε: «Μας έλεγαν ότι ενοχλεί το φιλανθρωπικό μας έργο. Η γιγάντωση της Κιβωτού παρεμπόδιζε τη χρηματοδότηση άλλων φορέων. Είχαν γίνει παράπονα στον αρχιεπίσκοπο ότι άλλοι φορείς είχαν μαραζώσει οικονομικά λόγω της Κιβωτού».

Αναφερόμενος στη σημερινή κατάσταση της οργάνωσης, τόνισε: «Λείπω τρία χρόνια από την Κιβωτό του Κόσμου, αισθάνομαι ότι δεν έχω φύγει ποτέ. Την Κιβωτό την δημιουργήσαμε εμείς με το είναι μας. Καταθέσαμε τον εαυτό μας σε αυτό το έργο. Δεν είναι τα κτήρια, το έργο μαραζώνει. Έχουν κλείσει δομές, υπολειτουργούν με ελάχιστα παιδιά. Είχαμε σώσει πάρα πολλά παιδιά. Βοηθούσαμε και γέροντες και άλλους ευάλωτους πληθυσμούς».

Για τα συναισθήματά του απέναντι στα παιδιά, δήλωσε: «Δεν κρατάω τίποτα αρνητικό μέσα μου για όλα αυτά τα παιδιά. Τους έμαθα να συγχωρούν και να μετανιώνουν και έπιασε τόπο αυτή η καλλιέργεια της αγάπης. Πολλά από αυτά βρήκαν το σθένος να έρθουν στο δικαστήριο και να πουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα. Οι ίδιοι οι κατήγοροι αποκάλυψαν όλη την πλεκτάνη».

Και κατέληξε με αισιοδοξία για το μέλλον: «Ξέραμε ότι το έργο που κάνουμε είναι πάρα πολύ επικίνδυνο. Ήρθαμε σε σύγκρουση με πολλά άρρωστα κατεστημένα της περιοχής και συγκρουστήκαμε. Όταν ήρθα στον Κολωνό, έπεσα σαν τον αλεξιπτωτιστή. Νοίκιαζα ένα μικρό σπιτάκι από την εκκλησία και έβλεπα την πλατεία να σφύζει από πολλά παραβατικά παιδιά. Ήταν απροσπέλαστη αυτή η πλατεία. Έβγαλα τη θεία λειτουργία προς τα έξω με έναν άλλον τρόπο εντάσσοντας όλα τα παραβατικά παιδιά και στο σχολείο και σε δουλειές. Εγώ και η πρεσβυτέρα δώσαμε το αίμα μας για το έργο αυτό. Ξέραμε με τι έχουμε να κάνουμε, κινδυνέψαμε».