Oσο καθυστερημένη κι αν είναι, όσο κι αν υπάρχει ένα πλούσιο παρελθόν από δηλώσεις και ενέργειες ανοχής ή στήριξης τρομοκρατών.

Πραγματικά πλούσιο παρελθόν: Από την ψήφιση ευνοϊκού νόμου για τους φυλακισμένους της «17Ν» το 2015 και τις μαρτυρικές καταθέσεις βουλευτών υπέρ των τρομοκρατών στη δίκη της «17Ν», έως την απροκάλυπτη στήριξη του Κουφοντίνα με πορείες μέσα στην καραντίνα, την αλησμόνητη δήλωση για το «τι κακό οι μολότοφ; Εξαρτάται σε ποια μεριά βρίσκεσαι όταν πέφτουν. Εκεί που τις ρίχνουν ή εκεί που πέφτουν;», τη συνύπαρξη με το «Γεννήθηκα 17Ν», την καταψήφιση όλων των νομοθετικών αλλαγών που αυστηροποιούσαν την αντιμετώπιση των τρομοκρατών, το «η “17Ν” είχε ένα ιδεώδες υπέρ του ανθρώπου», τους «ημιπιτσιρικάδες» και το «αφήστε τους, είναι δικά μας παιδιά». Κι άλλα πολλά.

Σχεδόν ποτέ δεν καταδικάστηκαν «παρεμβάσεις» μπαχαλάκηδων ή ντου για βάψιμο των τοίχων σπιτιών. Eνα «έλα μωρέ και τι έκαναν; Τρικάκια πέταξαν» είναι η συνήθης αντίδραση χρόνια τώρα. Ακόμα και χθες ο ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή του, που δεν αναφέρεται καν το όνομα του θύματος, μίλησε για «χυδαία ανιστόρητα υπονοούμενα» που τον συνδέουν με εγκληματικές πράξεις. Και θυμήθηκε -ξεχνώντας όλα τα παραπάνω- τις «μολότοφ σε σπίτια βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, τις σφαίρες σε επιστολή στον Ν. Κοτζιά και τις αφίσες “wanted’’», κατά τη συζήτηση για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η επιλεκτική ευαισθησία και η αλά καρτ ενόχληση μπορεί να είναι ίδιον της Αριστεράς, αλλά δεν είναι σφουγγάρι που τα σβήνει όλα.

Χθες μόλις και μετά τη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα, νυν στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που προέρχεται από την «ανανεωτική» πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ είπε από τηλεοράσεως ότι «δεν πρέπει τα παιδιά να μπλέξουν σε μια τέτοια ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ» (σ.σ.: η υπογράμμιση δική μου). Ωστε λοιπόν κι αφότου υπήρξε θύμα τρομοκρατίας, οι εκρηκτικοί μηχανισμοί δεν είναι δολοφονική απόπειρα (εν προκειμένω δυστυχώς δεν ήταν απόπειρα, ήταν δολοφονία), αλλά μορφή «κοινωνικής διαμαρτυρίας», που καλό θα ήταν τα «παιδιά» να μην μπλέξουν…

«Κορυφαία» όλων υπήρξε η Ζ. Κωνσταντοπούλου, η οποία όχι μόνο δεν έχει καταδικάσει ακόμα τη δολοφονία, αλλά με την αχαλίνωτη τοξικότητά της μίλησε για «προβοκάτσια» της κυβέρνησης. Δηλαδή η κυβέρνηση έβαλε παρακρατικούς μηχανισμούς να χτυπήσουν δικά της μέλη και στελέχη! Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως αν η ίδια ήταν σε θέση και χρειαζόταν να κάνει κάτι τέτοιο, τουλάχιστον θα της περνούσε από το μυαλό της…

Είναι μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία δεκαετιών, η οποία εξ αντικειμένου ανεχόταν ή και προέτρεπε σε τρομοκρατικές ενέργειες, υποβάθμιζε την επικινδυνότητα των μολότοφ, χειροκροτούσε δειλά τις «δράσεις» κατά του «συστήματος», που «ρουφάει το αίμα των ανθρώπων» και νομιμοποιούσε την παραβίαση της ιερότητας της κατοικίας.

Αν η ποικιλώνυμη Αριστερά λέει ουσιαστικά απαντώντας στην αιτιολογημένη κριτική που δέχεται ότι δεν ήταν δικό της το χέρι που πυροβόλησε ή πέταξε τη μολότοφ, ναι κατά πάσα βεβαιότητα δεν ήταν. Αλλά για να πυροβολήσει ή να πετάξει μολότοφ το χέρι, είχε την ανοχή της ή και την ενθάρρυνσή της.

Κατά τούτο, όντως δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Ακριβώς όπως η Δικαιοσύνη διακρίνει τη φυσική αυτουργία και ηθική αυτουργία. Κι εδώ που φτάσαμε, δεν ξέρω πόσο άνετα με τη συνείδησή του μπορεί να αισθάνεται κάποιος, επειδή απλώς δεν είναι ο φυσικός αυτουργός.

ΑΙΧΜΗ

Η ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ

Πού είναι ο χαμός των πρώτων δύο ημερών της δίκης για την τραγωδία των Τεμπών; Η «μικρή αίθουσα», το «στήσιμο» της έδρας, η αστυνομοκρατία, οι οργισμένοι συνήγοροι, οι λίγοι αγανακτισμένοι συγγενείς και κυρίως η Μ. Καρυστιανού και ο Π. Ρούτσι;

Ως διά μαγείας εξαφανίστηκαν. Η αίθουσα που μεγάλωσε δείχνει σχεδόν εντελώς άδεια. Ελάχιστοι συγγενείς, λίγοι δικηγόροι, λιγότεροι δημοσιογράφοι, ελάχιστοι έως κανένας πολίτης που ενδιαφέρεται για την έκβασή της. Μόνος σταθερός παράγοντας αστάθειας η Ζ. Κωνσταντοπούλου, η οποία βρέθηκε στη δυσάρεστη θέση να δέχεται τα σκληρά πυρά του νέου προέδρου του πάντα μειοψηφικού Συλλόγου των Συγγενών, Π. Ασλανίδη, ο οποίος ήταν από την αρχή στην πρώτη γραμμή του αγώνα.

Η Μ. Καρυστιανού, αφότου ίδρυσε αυτό που ήθελε εξ αρχής, κόμμα, σνομπάρει τη δίκη. Ο Π. Ρούτσι, με την «υποβασταζόμενη» απεργία πείνας του κι αφού τέλειωσε η περίοδος «ένα ποτάκι στη Βίσση για να κλείσει η μέρα» εξαφανίστηκε. Οι πάσης φύσεως συνωμοσιολόγοι και «εμπειρογνώμονες» της πλάκας επίσης εξαφανίστηκαν, εκτός από τον «ηγέτη» Κοκοτσάκη, που δοκίμασε να πάρει χρίσμα από τη Μ. Καρυστιανού στην «Ελπίδα», αλλά απέτυχε και αποχώρησε καταγγέλλοντας.

Οι ευφάνταστοι πολιτικοί που διακίνησαν τις φτηνές και έωλες θεωρίες συνωμοσίας, νομίζοντας ότι έτσι θα «ρίξουν την κυβέρνηση» κατάλαβαν τη ματαιότητα και τη γελοιότητα των ξυλολίων και προσπάθησαν να χαθούν στο σκοτάδι της λήθης. Απέμειναν μόνο οι χιλιάδες άνθρωποι που κατέβηκαν στους δρόμους με αγνές προθέσεις και γνήσια συντριβή για τα αδικοχαμένα θύματα. Προδομένοι κι αυτοί, βλέποντας πλέον καθαρά τη σκοπιμότητα μπροστά τους, το διαχειρίζονται ιδιωτικά.

Τι μένει, δεδομένου ότι εκφράζονται σοβαρές ανησυχίες για το μέλλον και την τύχη της μεγάλης δίκης, που δεν θα γίνει ποτέ όπως έπρεπε. «Μεγάλη δίκη»; Μένουν η Μ. Καρυστιανού, μια αρχηγός κόμματος που έκρυψε τη χαροκαμένη μάνα, και οι πολιτικές φιλοδοξίες της, και η Ζ. Κωνσταντοπούλου σαν την περίεργη του χωριού, που από το ζενίθ βρέθηκε στο ναδίρ. Κρίμα.

Καμία τροπολογία για Ντίλιαν – υποκλοπές

Οσοι έχουν αναλάβει εργολαβικά την υπόθεση των υποκλοπών (κόμματα, μιντιακά συγκροτήματα και ποικιλώνυμα συμφέροντα), «κρεμάστηκαν» από τον βαρύτατα καταδικασμένο σε πρώτο βαθμό κ. Ντίλιαν και τα μασημένα λόγια του, εν όψει του Εφετείου που θα γίνει η τελική δίκη για τις υποκλοπές και το Predator. Κάτι «κολοβά» δημοσιεύματα χωρίς πραγματικά στοιχεία, αλλά μόνο με υπονοούμενα και κάτι σκόρπιες διαρροές του καταδικασμένου εμπόρου του Predator. Αν έχει χαρτιά, δεν τα παρουσίασε στην πρώτη δίκη, στην οποία έφαγε ποινή πάνω από 100 χρόνια. Αν έχει ισχυρά χαρτιά, δεν μπορεί παρά να τα παρουσιάσει στο Εφετείο, όπου θα υπάρξει η τελεσίδικη απόφαση.

Ομως οι «διαχειριστές» της πολιτικής εκμετάλλευσης του θέματος άρχισαν να διαδίδουν στην πιάτσα ένα σενάριο, σύμφωνα με το οποίο η κυβέρνηση, προκειμένου να «αφοπλίσει» τον κ. Ντίλιαν, ετοιμάζει, λέει, μια ευνοϊκή τροπολογία, ώστε να πέσει στα μαλακά. Κάτι δηλαδή σαν κι αυτό που είχε κάνει μουλωχτά ο ΣΥΡΙΖΑ με την παράτυπη αλλαγή του Ποινικού Κώδικα σε ημίκλειστη Βουλή.

Σύμφωνα με απολύτως έγκυρες κυβερνητικές πηγές, αποκλείεται κατηγορηματικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. «Δεν υπάρχει απολύτως καμία τέτοια περίπτωση» ήταν η ρητή διαβεβαίωση. Ο Δεκέμβριος δεν είναι πολύ μακριά, Κοντός ψαλμός αλληλούια. Θα αποδειχθεί αν όντως υπάρχουν χαρτιά ή αν πρόκειται για μια ακόμα απόπειρα σκευωρίας που δεν άντεξε την πραγματικότητα.