ΤΟ ΠΑΓΩΜΑ της αμυντικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ -την οποία ο ίδιος ως πρωθυπουργός είχε προχωρήσει- ζήτησε ο Αλέξης Τσίπρας. Ο στόχος; Να υπάρξει πριν από την ψήφισή της στη Βουλή «έμπρακτη στήριξη» από την Ουάσιγκτον απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.
Ο κ. Τσίπρας, ως πρωθυπουργός, είχε δηλώσει δημοσίως ότι η πολιτική του προέδρου Τραμπ έδειχνε διαβολική, αλλά όλα ήταν για καλό σκοπό. Αν είχε κάνει την ίδια δήλωση ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο ταξίδι του στις ΗΠΑ, είναι προφανές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάτι θα έβρισκε να πει εναντίον του πρωθυπουργού…
Γράφει ο Στέφανος Τζανάκης
Αλλά το περίεργο είναι άλλο: Οταν η κυβέρνηση Τσίπρα ολοκλήρωνε τη συμφωνία με τις ΗΠΑ, υπήρχε «έμπρακτη στήριξη» Τραμπ απέναντι στην Τουρκία; Διότι αν είχε υπάρξει, μάλλον θα πρέπει να ήταν πολύ μυστική – μιας και δεν την πληροφορήθηκε κανείς.
Προφανώς, κάθε κόμμα κάνει την πολιτική του – και ο ελληνικός λαός κρίνει. Αλλά είναι δύσκολο να κρίνει κανείς θετικά ένα κόμμα που κυβερνούσε επί 4,5 χρόνια και έρχεται έξι μήνες μετά τις εκλογές να προτείνει στα σοβαρά μία πολιτική εντελώς αντίθετη από εκείνη που άσκησε ως κυβέρνηση…
Στα σοβαρά: Πιστεύει πραγματικά ο Αλέξης Τσίπρας ότι η Ελλάδα μπορεί να πιέσει τις Ηνωμένες Πολιτείες και να κερδίσει κάτι στον περιφερειακό ανταγωνισμό; Προφανώς δεν το πιστεύει – αλλιώς θα το είχε πράξει ο ίδιος, αφού είχε την ευκαιρία.
Στην πραγματικότητα, το μόνο που υποδηλώνει ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με την «πρότασή» του είναι η συνέχεια της γραμμής της απαξίωσης όλων των υπολοίπων κομμάτων: ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαπραγματευόταν καλύτερα με την τρόικα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα άλλαζε την πολιτική του Τραμπ – και οι άλλοι δεν είναι ότι δεν μπορούν, είναι ότι δεν θέλουν. Εν ολίγοις, όλα αυτά που ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει ως «αυταπάτες» – πολυδιάστατες, στη συγκεκριμένη περίπτωση…
Το μεγαλύτερο «κέρδος» της χώρας με το πάγωμα της ψήφισης της συμφωνίας θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα η απροκάλυπτη στήριξη της Τουρκίας από την πλευρά των ΗΠΑ: Δεν νοείται να συνεχίζουμε την οπτική της εξωτερικής πολιτικής σαν να βρισκόμαστε στον διπολικό κόσμο της δεκαετίας του ’70 και του ’80. Ζούμε σε έναν διαφορετικό πλανήτη – και δεν έχουμε την πολυτέλεια να μη συνεννοούμαστε ούτε στα στοιχειώδη των διεθνών σχέσεων της Ελλάδας…
Από την έντυπη έκδοση
*Ο Στέφανος Τζανάκης είναι διευθυντής έκδοσης του Ελεύθερου Τύπου της Κυριακής
