Πιερρακάκης: Το κράτος επιστρέφει στην οικονομική στρατηγική – Η Ελλάδα περνά σε μια νέα εποχή επενδύσεων

Ο Κυριάκος Πιερρακάκης έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην πορεία του δημόσιου χρέους, εκτιμώντας ότι θα διαμορφωθεί κοντά στο 137% του ΑΕΠ στο τέλος του 2026, από 208%-209% μετά την πανδημία, ενώ υπογράμμισε ότι το επόμενο κεφάλαιο της ελληνικής οικονομίας δεν μπορεί να βασίζεται στις έκτακτες ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, αλλά θα πρέπει να στηριχθεί στις παραγωγικές ιδιωτικές επενδύσεις και στις βαθύτερες κεφαλαιαγορές.

Ιδιαίτερη σημασία είχε η αναφορά του Κυριάκου Πιερρακάκη στην επόμενη ημέρα μετά το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας. Όπως υπογράμμισε, το Ταμείο συνέβαλε στην επανεκκίνηση των επενδύσεων, ωστόσο το συγκεκριμένο κεφάλαιο πλησιάζει πλέον στο τέλος του. «Το επόμενο κεφάλαιο δεν μπορεί να εξαρτάται από έκτακτες ευρωπαϊκές μεταβιβάσεις πόρων. Πρέπει να στηριχθεί σε παραγωγικές ιδιωτικές επενδύσεις, σε βαθύτερες κεφαλαιαγορές και σε θεσμούς ικανούς να κινητοποιούν μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση», ανέφερε.

Η ομιλία του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και Προέδρου του Eurogroup Κυριάκου Πιερρακάκη

«Κυρίες και κύριοι Πρόεδροι, Διευθύνοντες Σύμβουλοι, εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

Καλώς ήρθατε στην Αθήνα.

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για την Ελλάδα να φιλοξενεί για πρώτη φορά αυτό το Φόρουμ και θα ήθελα να ευχαριστήσω το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο για τη διοργάνωση αυτής της σημαντικής διεθνούς συνάντησης.

Τις τελευταίες ημέρες συζητήσατε για την ανθεκτικότητα, τις θεσμικές αποστολές και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα ερώτημα που είναι παλαιότερο από όλα αυτά, αλλά σήμερα αποκτά μεγαλύτερη σημασία από ποτέ: ποιος είναι ο ρόλος του κράτους σε μια εποχή κατά την οποία η οικονομική ισχύς έχει καταστεί αδιαχώριστη από την εθνική ισχύ; Και ποιος είναι, σε αυτό το περιβάλλον, ο ρόλος ενός κρατικού επενδυτικού ταμείου;

Πριν από δεκαοκτώ χρόνια, όταν ιδρύθηκε αυτό το Φόρουμ, οι κρατικοί επενδυτές καλούνταν να αποδείξουν ότι ήταν άξιοι εμπιστοσύνης. Στα μεγάλα χρηματοοικονομικά κέντρα επικρατούσε η ανησυχία ότι τα κρατικά κεφάλαια θα μπορούσαν να εξυπηρετούν πολιτικούς στόχους υπό το πρόσχημα των εμπορικών επενδύσεων. Η δική σας απάντηση ήταν οι Αρχές του Σαντιάγο: διαφάνεια, ορθή διακυβέρνηση, σαφείς θεσμικές αποστολές και επενδυτικές αποφάσεις που βασίζονται σε οικονομικά και χρηματοοικονομικά κριτήρια.

Δώσατε μια ουσιαστική διαβεβαίωση: η δημόσια ιδιοκτησία δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην πολιτική παρέμβαση.

Σκεφτείτε τώρα πόσο εντυπωσιακά έχουν αντιστραφεί οι όροι. Κυβερνήσεις που κάποτε αμφισβητούσαν τη νομιμοποίηση των κρατικών κεφαλαίων, σήμερα τα αξιοποιούν με πρωτοφανή στρατηγική φιλοδοξία. Η Βρετανία δημιούργησε ένα Εθνικό Ταμείο Πλούτου. Η Γερμανία έχει δεσμευθεί σε ένα τεράστιο πρόγραμμα επενδύσεων σε υποδομές. Οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποιούν τη δημόσια ισχύ για να διαμορφώσουν κρίσιμες βιομηχανικές δυνατότητες. Η Ευρώπη συζητά νέα εργαλεία για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της.

Το κράτος έχει επιστρέψει στο επίκεντρο της οικονομικής στρατηγικής. Όχι ως προσωρινός παράγοντας για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης, αλλά ως μόνιμος συντελεστής.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι πλέον αν τα κράτη θα επηρεάζουν την κατανομή των κεφαλαίων. Ήδη το κάνουν. Το ερώτημα είναι αν μπορούν να το κάνουν χωρίς να υπονομεύουν την ίδια την αρχή που καθιστά το κεφάλαιο παραγωγικό.

Και εδώ είναι που οι δικοί σας θεσμοί έχουν κάτι ουσιαστικό να διδάξουν σε όλους μας.

Μιλώ ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών της Ελλάδας και ως Πρόεδρος του Eurogroup. Πιστεύω βαθιά στις ανοιχτές αγορές, στον ανταγωνισμό και στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Όμως οι αγορές, παρά την εξαιρετική τους ικανότητα να επεξεργάζονται πληροφορίες και να κατανέμουν πόρους, δεν μπορούν από μόνες τους να απαντήσουν σε κάθε ερώτημα που καθορίζει το μέλλον ενός έθνους.

Υπάρχουν τρία στοιχεία που οφείλει να συνεισφέρει το κράτος: ο χρόνος, οι αξίες και η ελευθερία.

Πρώτον, ο χρόνος. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές είναι εξαιρετικά αποτελεσματικές στην αποτίμηση του επόμενου τριμήνου και του επόμενου οικονομικού κύκλου. Είναι λιγότερο κατάλληλες, όμως, για να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της επόμενης γενιάς. Τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας, τα λιμάνια, οι διασυνδέσεις, τα ερευνητικά οικοσυστήματα και οι στρατηγικές υποδομές σχεδιάζονται με χρονικό ορίζοντα που υπερβαίνει τις περισσότερες πολιτικές θητείες και πολλούς επενδυτικούς κύκλους. Κάποιος πρέπει να είναι διατεθειμένος να σκέφτεται σε βάθος δεκαετιών, ακόμη και πέρα από αυτές.

Δεύτερον, οι αξίες. Ένα κυρίαρχο κράτος έχει υποχρεώσεις που δεν μπορούν να περιοριστούν σε ένα μοντέλο προεξοφλημένων ταμειακών ροών. Λογοδοτεί σε πολίτες που δεν έχουν θέση σε καμία επενδυτική επιτροπή, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί. Οφείλει να αποφασίζει τι πρέπει να προστατεύεται, τι πρέπει να παραμένει ανοιχτό και πού το δημόσιο συμφέρον επιβάλλει θεμιτούς περιορισμούς. Μια χώρα που δεν μπορεί να πει «όχι» στο κεφάλαιο, δεν είναι πραγματικά κυρίαρχη. Είναι απλώς διαθέσιμη προς πώληση.

Τρίτον, η ελευθερία. Η εξάρτηση μπορεί να μοιάζει αποτελεσματική σε ένα υπολογιστικό φύλλο, μέχρι την ημέρα που μετατρέπεται σε όπλο. Ένας και μοναδικός προμηθευτής μπορεί να προσφέρει τη χαμηλότερη τιμή και ταυτόχρονα να επιβάλλει το υψηλότερο στρατηγικό κόστος. Η Ευρώπη το διαπίστωσε με επώδυνο τρόπο στον τομέα της ενέργειας. Αντιμετωπίζουμε αντίστοιχα ερωτήματα στις κρίσιμες ορυκτές πρώτες ύλες, στις προηγμένες τεχνολογίες και στην υπολογιστική ισχύ. Η αποτελεσματικότητα έχει σημασία. Αλλά η ανθεκτικότητα δεν αποτελεί αναποτελεσματικότητα. Είναι το τίμημα που καταβάλλουμε για να διατηρούμε την ελευθερία των επιλογών μας.

Υπάρχει, ωστόσο, ένας εξίσου σοβαρός κίνδυνος στην αντίθετη κατεύθυνση. Οι κυβερνήσεις μπορεί να συγχέουν κάποιες φορές τον στρατηγικό σκοπό με την οικονομική ορθολογικότητα. Μπορεί να επιλέγουν λανθασμένα έργα, να προστατεύουν επιχειρήσεις που δεν θα έπρεπε και να συνεχίζουν να χρηματοδοτούν προτεραιότητες του παρελθόντος, επειδή η παραδοχή ενός λάθους έχει πολιτικό κόστος. Τα κράτη συχνά είναι καλύτερα στο να εισέρχονται σε επενδύσεις παρά στο να αποχωρούν από αυτές.

Γι’ αυτό το κράτος πρέπει να έχει το θάρρος να σκέφτεται πέρα από τον χρονικό ορίζοντα της αγοράς και την ταπεινότητα να υποβάλλει τις φιλοδοξίες του στην πειθαρχία της αγοράς.

Ούτε το αόρατο ούτε το ορατό χέρι αρκεί από μόνο του. Η πρόκληση της εποχής μας είναι να τα κάνουμε να λειτουργούν μαζί, χωρίς να επιτρέψουμε σε κανένα από τα δύο να δρα χωρίς λογοδοσία.

Τα κρατικά επενδυτικά ταμεία κατέχουν μια μοναδική θέση σε αυτή την αρχιτεκτονική. Έχουν δημόσια ιδιοκτησία, αλλά λειτουργούν με εμπορικά κριτήρια. Μπορούν να υιοθετούν μακροπρόθεσμο ορίζοντα χωρίς να εγκαταλείπουν την απαίτηση για απόδοση. Μπορούν να κατανοούν τις στρατηγικές προτεραιότητες χωρίς να μετατρέπονται σε εργαλεία της καθημερινής πολιτικής. Μπορούν να συνδυάζουν τη μακροπρόθεσμη οπτική του κράτους με την σχολαστικότητα του επενδυτή.

Δεν βρίσκομαι, όμως, εδώ μόνο για να σας επαινέσω. Βρίσκομαι εδώ για να σας ζητήσω κάτι δύσκολο: να είστε απαιτητικοί εταίροι των κυβερνήσεων, συμπεριλαμβανομένης της δικής μου.

Εάν ένα έργο χαρακτηρίζεται στρατηγικό, αλλά δεν αντέχει σε σοβαρό χρηματοοικονομικό έλεγχο, ο χαρακτηρισμός «στρατηγικό» δεν πρέπει να το απαλλάσσει από τον έλεγχο. Αντιθέτως, πρέπει να οδηγεί σε ακόμη αυστηρότερο έλεγχο. Εάν μια κυβέρνηση επιθυμεί ένα επενδυτικό ταμείο να επιδιώξει έναν δημόσιο στόχο, αυτός ο στόχος πρέπει να αποτυπώνεται σε μια διαφανή εντολή, με σαφείς κανόνες διακυβέρνησης και μετρήσιμη λογοδοσία. Όχι σε μια άτυπη οδηγία που δίνεται αφού έχει συνεδριάσει η επενδυτική επιτροπή.

Και ας είμαστε ακριβείς: τα διαφορετικά κρατικά ταμεία εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς. Ένα ταμείο σταθεροποίησης δεν είναι ταμείο ανάπτυξης. Ένα ταμείο μακροπρόθεσμης αποταμίευσης δεν είναι φορέας βιομηχανικής πολιτικής. Πρώτη υποχρέωση της θεσμικής ακεραιότητας είναι η προσήλωση στην αποστολή κάθε οργανισμού.

Αυτό με φέρνει στην Ευρώπη.

Το πρόβλημα της Ευρώπης δεν είναι η έλλειψη αποταμιεύσεων. Είναι η αδυναμία μας να μετατρέψουμε αυτές τις αποταμιεύσεις σε επενδύσεις μεγάλης κλίμακας.

Διαθέτουμε σημαντικά κεφάλαια, εξαιρετικό επιστημονικό δυναμικό, επιχειρήσεις παγκόσμιας κλάσης και μια τεράστια ενιαία αγορά. Ωστόσο, το χρηματοπιστωτικό μας σύστημα παραμένει σε μεγάλο βαθμό κατακερματισμένο κατά μήκος των εθνικών συνόρων. Και υπερβολικά μεγάλο μέρος των ευρωπαϊκών κεφαλαίων βρίσκει τις πιο παραγωγικές επενδυτικές ευκαιρίες εκτός Ευρώπης.

Έχουμε πετύχει πολύ περισσότερα στην οικοδόμηση μιας ενιαίας αγοράς αγαθών απ’ ό,τι στην οικοδόμηση μιας πραγματικά ενιαίας αγοράς υπηρεσιών και κεφαλαίων.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έχει τόσο μεγάλη σημασία το εγχείρημα της Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων.

Δεν πρόκειται απλώς για μια τεχνική αναδιάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πρόκειται για ένα εγχείρημα οικονομικής κυριαρχίας. Στόχος είναι να δώσουμε στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις τη δυνατότητα να αναπτύσσονται στην Ευρώπη, στους Ευρωπαίους αποταμιευτές περισσότερες ευκαιρίες να συμμετέχουν σε αυτή την ανάπτυξη και στην Ευρώπη το χρηματοοικονομικό βάθος που χρειάζεται για να ανταποκριθεί στο μέγεθος των φιλοδοξιών της.

Η Ευρώπη διαθέτει ήδη ισχυρούς δημόσιους χρηματοδοτικούς θεσμούς, από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων έως τις εθνικές αναπτυξιακές τράπεζες και τους επενδυτικούς οργανισμούς. Όμως ο δανεισμός από μόνος του δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει κάθε νέα πρόκληση. Ορισμένες καινοτομίες απαιτούν ίδια κεφάλαια. Άλλες απαιτούν μακροπρόθεσμη συμμετοχή στο μετοχικό κεφάλαιο. Και άλλες απαιτούν την προθυμία ανάληψης και επιμερισμού κινδύνων που δεν μπορούν να εκτιμηθούν πλήρως από την αρχή.

Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε ανάμεσα στη στρατηγική αυτονομία και στο άνοιγμα προς τα διεθνή κεφάλαια. Ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Πραγματική αυτονομία σημαίνει να μπορείς να συνεργάζεσαι με τον υπόλοιπο κόσμο από θέση ισχύος, όχι να επιχειρείς να απομονωθείς από αυτόν.

Προς τους κρατικούς επενδυτές από κάθε περιοχή του κόσμου που εκπροσωπείται εδώ, το μήνυμά μου είναι σαφές: η Ευρώπη πρέπει να αποτελεί έναν ελκυστικό προορισμό για τα μακροπρόθεσμα κεφάλαιά σας, με προβλέψιμους κανόνες, δίκαιη μεταχείριση και ισχυρούς θεσμούς.

Πρέπει να καλωσορίζουμε τις συνεπενδύσεις και να μην τις συγχέουμε με την εξάρτηση. Κεφάλαια που επενδύονται από κοινού, με κανόνες διακυβέρνησης, αποδόσεις και σαφή δυνατότητα αποεπένδυσης, μπορούν να δημιουργούν αμοιβαία συμφέροντα αντί για πολιτικούς μοχλούς πίεσης.

Βεβαίως, οι δημόσιοι επενδυτικοί φορείς δεν πρέπει να μετατρέπονται σε εργαλεία απόκρυψης δημοσιονομικών δεσμεύσεων. Το επενδυτικό ρίσκο πρέπει να είναι πραγματικό και όχι προσχηματικό, η διακυβέρνηση αξιόπιστη και η λογιστική αποτύπωση διαφανής.

Οι στρατηγικές επενδύσεις δεν αποτελούν άδεια εγκατάλειψης της δημοσιονομικής υπευθυνότητας. Αντιθέτως, χωρίς δημοσιονομική υπευθυνότητα, καμία στρατηγική δεν μπορεί πραγματικά να αντέξει στον χρόνο. Βρίσκεστε στην Ελλάδα, επομένως θεωρώ αυτονόητο ότι η χώρα μας το γνωρίζει αυτό καλύτερα από τις περισσότερες.

Η πρόσφατη ιστορία μας δίδαξε ότι η φιλοδοξία χωρίς αξιοπιστία μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες. Αλλά και ότι η αξιοπιστία χωρίς φιλοδοξία δεν αρκεί. Και τα δύο αυτά διδάγματα τα αποκτήσαμε με δύσκολο τρόπο.

Σήμερα, η Ελλάδα έχει ανακτήσει την επενδυτική βαθμίδα. Οι τράπεζές μας έχουν ανακτήσει την ικανότητά τους να στηρίζουν την πραγματική οικονομία. Διατηρούμε πρωτογενή πλεονάσματα και μειώνουμε το δημόσιο χρέος με τον ταχύτερο ρυθμό στον κόσμο. Αναμένεται να διαμορφωθεί κοντά στο 137% του ΑΕΠ στο τέλος του έτους, ενώ μετά την πανδημία είχε ξεκινήσει από το 208%-209%.

Πρόκειται, λοιπόν, για την ταχύτερη αποκλιμάκωση δημόσιου χρέους παγκοσμίως.

Αυτά δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία που παραθέτουμε. Αποτελούν το θεμέλιο για κάτι πολύ σημαντικότερο: την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Και η εμπιστοσύνη δεν είναι μια αφηρημένη αρετή στην οικονομία. Είναι ένα περιουσιακό στοιχείο στο οποίο μπορεί κανείς να επενδύσει.

Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας συνέβαλε στην επανεκκίνηση των επενδύσεων. Όμως αυτό το κεφάλαιο πλησιάζει στο τέλος του. Το επόμενο κεφάλαιο δεν μπορεί να εξαρτάται από έκτακτες ευρωπαϊκές μεταβιβάσεις πόρων. Πρέπει να στηριχθεί σε παραγωγικές ιδιωτικές επενδύσεις, σε βαθύτερες κεφαλαιαγορές και σε θεσμούς ικανούς να κινητοποιούν μακροπρόθεσμη χρηματοδότηση.

Γι’ αυτό δεν αλλάζουμε μόνο τον όγκο των επενδύσεων, αλλά και το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι επενδυτικές αποφάσεις.

Έχουμε μεταρρυθμίσει το πλαίσιο λειτουργίας των διαχειριστών επενδυτικών κεφαλαίων, ενισχύοντας τη φορολογική και κανονιστική προβλεψιμότητα. Οι αλλαγές περιλαμβάνουν ρυθμίσεις που παρέχουν φορολογική ασφάλεια δικαίου ως προς τη μόνιμη εγκατάσταση, διαδικασίες αναγνώρισης για διαχειριστές που πληρούν τις σχετικές προϋποθέσεις και φορολογικό συντελεστή 5% επί της αμοιβής απόδοσης (carried interest).

Δεν θέλουμε απλώς κεφάλαια που διέρχονται από την Ελλάδα. Θέλουμε επενδυτική τεχνογνωσία, επαγγελματικά οικοσυστήματα και δυνατότητα λήψης επενδυτικών αποφάσεων με έδρα τη χώρα μας.

Ξεκινάμε επίσης να καλλιεργούμε μια κουλτούρα μακροπρόθεσμης επένδυσης από την παιδική ηλικία. Ο νέος επενδυτικός λογαριασμός αποταμίευσης για παιδιά, ο οποίος μάλιστα ψηφίζεται σήμερα στη Βουλή, προβλέπει συμπληρωματικές δημόσιες εισφορές εντός των ορίων που θέτει ο νόμος και έχει σχεδιαστεί ώστε να δώσει στην επόμενη γενιά άμεση συμμετοχή στη δημιουργία κεφαλαίου.

Πρόκειται ταυτόχρονα για οικογενειακή πολιτική και για πολιτική ανάπτυξης των κεφαλαιαγορών. Μια χώρα που θέλει περισσότερες επενδύσεις πρέπει να καλλιεργεί και περισσότερους επενδυτές.

Η ένταξη του Χρηματιστηρίου Αθηνών στο Euronext αποτελεί ακόμη μία έκφραση της ίδιας φιλοσοφίας: οι ελληνικές επιχειρήσεις δεν πρέπει να περιορίζονται από το μέγεθος της ελληνικής αγοράς. Πρέπει να έχουν πρόσβαση στα ευρωπαϊκά κεφάλαια, στην ευρωπαϊκή ρευστότητα και στις ευρωπαϊκές αναπτυξιακές δυνατότητες.

Και πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια μια διαρθρωτική αδυναμία. Πάρα πολλές ελληνικές επιχειρήσεις παραμένουν υπερβολικά μικρές για να ανταγωνιστούν διεθνώς. Το επόμενο στάδιο της ελληνικής ανάπτυξης πρέπει να περιλαμβάνει συγχωνεύσεις, εξαγορές, αύξηση του μεγέθους των επιχειρήσεων και δημιουργία εταιρειών ικανών να πρωταγωνιστήσουν στην Ανατολική Μεσόγειο και πέρα από αυτήν.

Το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο, που μας φιλοξενεί σήμερα, ενσαρκώνει αυτή τη μετάβαση από την παθητική διαχείριση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων στην ενεργή και πειθαρχημένη κινητοποίηση κεφαλαίων.

Οι πρωτοβουλίες του στην καινοτομία και στις υποδομές, καθώς και η δυνατότητά του να προετοιμάζει επενδυτικά έργα, αποσκοπούν στη δημιουργία ώριμων επενδυτικών ευκαιριών, ιδίως στην ενέργεια, στις ψηφιακές υποδομές, στη γαλάζια οικονομία και στην αγροτική τεχνολογία.

Ο στόχος δεν είναι απλώς να ανακοινώνουμε έργα. Είναι να τα προετοιμάζουμε τόσο καλά, ώστε σοβαροί επενδυτές να επιλέγουν να τα χρηματοδοτήσουν.

Και η γεωγραφία προσδίδει σε αυτή τη στρατηγική ιδιαίτερη σημασία. Η Ελλάδα βρίσκεται στο σημείο συνάντησης της Ευρώπης, της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής. Οι ενεργειακές διασυνδέσεις, τα δίκτυα εφοδιαστικής και τα υποθαλάσσια καλώδια δεδομένων αναδιαμορφώνουν τον οικονομικό χάρτη. Οι αναδυόμενες υποδομές τεχνητής νοημοσύνης της χώρας μας, συμπεριλαμβανομένου του PHAROS, αποτελούν μέρος αυτής της ίδιας εξέλιξης.

Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, η κυριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη συζήτηση για τους αλγορίθμους. Είναι επίσης ζήτημα ηλεκτρικής ενέργειας, δικτύων, μικροκυκλωμάτων, κέντρων δεδομένων, ανθρώπινου δυναμικού και κεφαλαίων.

Το ψηφιακό μέλλον έχει υλική βάση. Όποιος παραμελήσει αυτή τη βάση θα διαπιστώσει ότι η τεχνολογική εξάρτηση είναι απλώς μια άλλη μορφή στρατηγικής εξάρτησης.

Η Ελλάδα φιλοδοξεί να αποτελεί κόμβο διασύνδεσης, όχι σημείο συμφόρησης. Πύλη πρόσβασης, όχι φύλακα της εισόδου. Αξιόπιστο εταίρο, όχι μια νέα πηγή εξάρτησης.

Η πρόσκλησή μου, λοιπόν, είναι συγκεκριμένη. Επενδύστε μαζί μας στις υποδομές που συνδέουν περιοχές, στις τεχνολογίες που αυξάνουν την παραγωγικότητα και στις ελληνικές επιχειρήσεις που είναι έτοιμες να αναδειχθούν σε πρωταγωνιστές της ευρύτερης περιοχής.

Φέρτε την επενδυτική σας κλίμακα, τη μακροπρόθεσμη προσέγγισή σας και τα υψηλά σας πρότυπα. Εμείς θα εργαστούμε για να προσφέρουμε αξιόπιστα έργα, χρηστή διακυβέρνηση και ένα προβλέψιμο επενδυτικό περιβάλλον.

Κυρίες και κύριοι,

Ο 20ος αιώνας έθεσε το ερώτημα αν το κράτος ή η αγορά πρέπει να κατευθύνει την οικονομία. Ο 21ος αιώνας θέτει ένα πιο σύνθετο ερώτημα: πώς μπορούν ο δημοκρατικός σκοπός, η πειθαρχία της αγοράς και τα μακροπρόθεσμα κεφάλαια να ενισχύουν το ένα το άλλο;

Η δική μου απάντηση είναι ότι η κυριαρχία δεν είναι η εξουσία να ελέγχουμε τα πάντα. Είναι η ικανότητα να διατηρούμε τις επιλογές μας, για τις οικονομίες μας, για τους πολίτες μας και για τις γενιές που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.

Και το κεφάλαιο δεν είναι πραγματικά μακροπρόθεσμο απλώς και μόνο επειδή μπορεί να περιμένει. Είναι μακροπρόθεσμο όταν μπορεί να κοιτάζει πέρα από τον άμεσο οικονομικό κύκλο, χωρίς να χάνει την πειθαρχία που απαιτείται για να διακρίνει την πραγματική αξία από την ψευδαίσθηση.

Οι θεσμοί σας βρίσκονται ακριβώς σε αυτό το σημείο συνάντησης.

Κάποτε κληθήκατε να αποδείξετε ότι τα κρατικά κεφάλαια μπορούν να λειτουργούν υπεύθυνα σε έναν κόσμο οργανωμένο γύρω από τις αγορές.

Σήμερα, ένας κόσμος που ανακαλύπτει εκ νέου τον στρατηγικό ρόλο του κράτους σάς καλεί να αποδείξετε κάτι ακόμη σημαντικότερο: ότι ο δημόσιος σκοπός και η χρηματοοικονομική αριστεία μπορούν να συνυπάρχουν και να ενισχύουν ο ένας την άλλη.

Αυτό δεν αποτελεί μια μικρή προσαρμογή της αποστολής σας. Αποτελεί μια ιστορική ευκαιρία.

Το μέλλον δεν θα οικοδομηθεί από κράτη που δρουν μόνα τους, ούτε από αγορές που προσποιούνται ότι η γεωπολιτική δεν υπάρχει.

Θα οικοδομηθεί από θεσμούς ικανούς να συνδυάζουν το όραμα με την πειθαρχία, την ελευθερία με την ανθεκτικότητα και τα μακροπρόθεσμα κεφάλαια με την παραγωγική φιλοδοξία.

Η επόμενη συζήτησή σας αφορά την ψηφιακή αναπαράσταση περιουσιακών στοιχείων (tokenisation) και τις νέες χρηματοοικονομικές υποδομές. Οι νέες υποδομές έχουν σημασία. Αλλά η ιστορία θα μας κρίνει από το τι επιλέγουμε να μεταφέρουμε μέσα από αυτές και από όσα έχουμε το θάρρος να οικοδομήσουμε.

Σας ευχαριστώ».