Μπάμπης Παπαπαναγιώτου

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Σ. Φάμελλος έγινε πρόεδρος του μικρού -πλέον-ΣΥΡΙΖΑ, με μεθοδεύσεις που είναι ένας συνδυασμός εξευτελισμού της δημοκρατίας και χρήσης «πορτιέρηδων» για face control, ποιος ψηφίζει και ποιος όχι.

Μέσα σε λίγα 24ωρα συνέβησαν τα εξής γεγονότα, τα οποία πλήττουν ευθέως τους θεσμούς και υπονομεύουν την ομαλότητα στη χώρα:

Ο αντιθεσμικός βούρκος ξεχειλίζει. Ο άτακτος όχλος των λαϊκών δικαστηρίων αποθρασύνεται. Και οι μπροστάρηδες των λαϊκιστών ξεσαλώνουν.

Το παζλ σιγά σιγά συμπληρώνεται και η εικόνα που σχηματίζεται είναι τουλάχιστον ανησυχητική. Ενας συνασπισμός πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων, με τη συνδρομή «πικραμένων» και «φιλόδοξων» από τον χώρο της Ν.Δ., επιδιώκουν με νύχια και με δόντια να αναγκάσουν τον Κ. Μητσοτάκη να «φύγει».

Εστω κι αργά, έστω και δύσκολα, έχει υπάρξει μια καθολική αλλά άτυπη συμφωνία: Η μόνη αρμόδια να κρίνει και να αποφασίσει για την τραγωδία των Τεμπών είναι η Δικαιοσύνη. Η οποία και είναι υποχρεωμένη να κάνει να λάμψει η αλήθεια και να αποδοθούν «τυφλά» οι όποιες ευθύνες τεκμηριώνονται, σε όποιον κι αν ανήκουν.

Αφού «τσακώθηκαν» ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, αν πρέπει να καταθέσουν από κοινού πρόταση δυσπιστίας και δεν τα βρήκαν, όπως δεν τα βρήκαν και με την κοινή υποψηφιότητα απέναντι στον Κ. Τασούλα, χόντρυνε το παιχνίδι.

Τα Τέμπη είναι ένα «συλλογικό τραύμα». Αγγίζει και αφορά τους πάντες. Οσο κι αν κάποια κόμματα προσπαθούν να το οικειοποιηθούν, να το κάνουν αποκλειστικά «δικό τους». Διεκδικώντας την ευαισθησία και την αποκλειστικότητα, στον θρήνο, στην οργή, στη θλίψη και στην απαίτηση να αποδοθεί δικαιοσύνη. Παρότι, με δική της βούληση, μια μικρή μειοψηφία συγγενών των θυμάτων […]

«Στροφή» ή «κωλοτούμπα» κάνει κάποιος, που έλεγε ή έκανε άλλα κι άλλα λέει και κάνει μετά. Ας πούμε κανονική κωλοτούμπα έκανε ο Α. Τσίπρας με το δημοψήφισμα και τα Μνημόνια που δεν σκίστηκαν ποτέ, αλλά αντιθέτως έγιναν τρία.

Είναι πολλά τα highlights από την ορκωμοσία του Ντ. Τραμπ, τα οποία βρίθουν συμβολισμών ή κεντρίζουν το ενδιαφέρον, έστω και με «παραπολιτικό» χαρακτήρα.

«Τουρλουμπούκι» θυμίζει, ολοένα και περισσότερο, η πολιτική ζωή της χώρας, κυρίως στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι ενώ επικρατεί άναρχη ρευστότητα, η χώρα έχει πολιτική σταθερότητα, σχεδόν αξιοζήλευτη μέσα στην αστάθεια και την αβεβαιότητα που επικρατεί στην Ε.Ε. και όχι μόνο.

Από τη στιγμή που τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατάλαβαν ότι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας δεν ήταν «βόμβα στα χέρια» του Κ. Μητσοτάκη, αλλά «όπλο» για ενίσχυση της πολιτικής υπεροχής του, άρχισαν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο. Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ -που εκτός των άλλων έχει χρησιμοποιήσει την προεδρική εκλογή για να […]

Ενα πράγματι εντυπωσιακό ποσοστό καταγράφηκε στην πρόσφατη δημοσκόπηση της Opinion Poll: Το 76% θέλει συναινετική εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Την ίδια στιγμή ένα άλλο (;) ακόμα πιο μεγάλο 80% θέλει πολιτική σταθερότητα. Φαινομενικά δεν υπάρχει καμία αντίφαση. Οι λέξεις «συναίνεση» και «σταθερότητα» είναι δύο καλές λέξεις-έννοιες για τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, σε πείσμα […]

Oσο πλησιάζει το τέλος της προεδρολογίας τόσο πιο πολύ αποκαλύπτεται πως το «όνομα» για τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν υπήρξε ποτέ προϋπόθεση για αναζήτηση συναίνεσης, αλλά ήταν εξ αρχής το όχημα για παιδαριώδεις τακτικισμούς με στόχο τις κάλπες του 2027.

 Κλαυθμοί και οιμωγές από το αριστερό-ακροδεξιό συνονθύλευμα, το οποίο όλο και συχνότερα συμπίπτει στις επιμέρους θέσεις του. Οδυρμοί γιατί η κυβέρνηση κήρυξε 4ήμερο πένθος για τον θάνατο του Κ. Σημίτη, ενός από τους μακροβιότερους πρωθυπουργούς της χώρας. Οργή κακοήθειας γιατί η κυβέρνηση έκανε το προφανές, το αυτονόητο και το προβλεπόμενο. Ακριβώς αυτό που -ορθώς- είχε […]

Υπό μία έννοια ο Κ. Σημίτης ήταν ο λιγότερο χαρισματικός πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Διαδέχθηκε στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έναν σημαντικό ηγέτη, τον Α. Παπανδρέου, ο οποίος ήταν το απαύγασμα του «χαρισματικού», αλλά και συνώνυμο του λαϊκισμού. Μέχρι την έλευση του «μια φορά στα εκατό χρόνια ηγέτη», ο οποίος κόντραρε στα ίσια σε χαρισματικότητα τον Ανδρέα, […]

Αρκούσε κανείς να παρατηρήσει τις εκφράσεις στα πρόσωπα των αρχηγών των κομμάτων της αντιπολίτευσης, την ώρα που μιλούσε ο Κ. Μητσοτάκης, κλείνοντας τη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό, να καταλάβει τι ακριβώς έγινε στη Βουλή. Πρόσωπα παγωμένα, σφιγμένα, αιφνιδιασμένα και σε ένταση. Και δεν αναφέρομαι στις εκφράσεις τους την ώρα που ανακοίνωνε τα μέτρα. Τότε υπήρχε […]

Είναι κάποιες λέξεις οι οποίες και μόνο στο άκουσμά τους προκαλούν αλλεργία σε όσους έχουν μάθει να ζουν από -και με- την τοξικότητα. Σε κάποιους τρέφονται από τον διχασμό και τη «σύγκρουση», ακόμα κι όταν η σύγκρουση είναι μόνο για τη σύγκρουση και όχι για κάποιο επίδικο. Μία τέτοια λέξη είναι η συναίνεση. Κάθε φορά […]

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας πολιτικός αχταρμάς προσπαθεί να «ρίξει» έναν πρωθυπουργό με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Το 2015 το «γαλλικό μοντέλο» (συνεργασία Ακρας Αριστεράς, Ακρας Δεξιάς) λειτούργησε μια χαρά: ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσή Αυγή και Π. Καμμένος έριξαν την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Τότε, βεβαίως, ίσχυε η προϋπόθεση των 180 ψήφων για την εκλογή […]

Τι σημαίνει μια Ευρώπη με τη Γερμανία και τη Γαλλία σε πολιτική κρίση, υπό την πίεση των άκρων; Σημαίνει μια Ευρώπη νοσούσα στην εντατική. Η οποία και λόγω γήρανσης κινδυνεύει περισσότερο. Η κυβέρνηση Σολτς έπεσε και η κυβέρνηση Μπαρνιέ πέφτει. Ο άλλοτε ισχυρός γαλλογερμανικός άξονας, που κρατούσε όλη την Ε.Ε., είναι ραγισμένος σε δύο σημεία […]

 Οι φωνές των «αντιρρησιών» για το υπερσύγχρονο και αριστουργηματικό μετρό της Θεσσαλονίκης ήταν λίγες, αλλά ως συνήθως θορυβώδεις. Κάποιες ήταν με μπάσα και κάποιες προσομοίαζαν με απελπισμένες τσιρίδες. Αυτή την «μπάντα της κακοφωνίας» έσπευσε να την υιοθετήσει ένα πρώην κόμμα, το οποίο από τη γέννηση του ήταν ένα ετερόκλητο ασκέρι παράφωνων. Και ως τέτοιο βαδίζει […]

Εκ πεποιθήσεως αρνητές της εξέλιξης και της λογικής. Λόγω και έργω εμμονικές μειοψηφίες που θέλουν να επιβάλουν έστω και με βία τις «απόψεις» τους στην πλειοψηφία. Ετερόκλητες δυνάμεις που συνασπίζονται εύκολα με επιχειρηματικά συμφέροντα -όλοι έχουν την «τιμή» τους- και τα υπηρετούν, αρκεί να υπάρχει μια αχλύς «αντιεξουσιαστικής» δράσης, για το ξεκάρφωμα και τα προσχήματα. […]