Κωνσταντίνος Πάτσιος στον «ΕΤ»: «Ο στόχος είναι να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο»

Η έκθεση “Woke on the Wild Side” του Κωνσταντίνου Πάτσιου μας εισάγει σε ένα πολύβουο πολύχρωμο σύμπαν, γεμάτο χρώμα, που φέρει τη σφραγίδα του καταξιωμένου εικαστικού αυτού δημιουργού, που παρά τις δεκαεννέα ατομικές εκθέσεις που έχει πίσω του διατηρεί στο ακέραιο την παιδικότητα του και τη διάθεσή του να μας ξαφνιάζει ευχάριστα με το έργο του.

Μια επίσκεψη στην γκαλερί Άλμα, ως τις 24 Οκτωβρίου, θα σας ανταμείψει για τον χρόνο που θα δώσετε, καθώς κάθε έργο του Κωνσταντίνου Πάτσιου αποκαλύπτει έναν ολόκληρο κόσμο που αποτελείται από πολλά και διαφορετικά στοιχεία, μια και το κολάζ είναι αγαπημένη του τεχνική. Ας ξεκινήσουμε όμως από τον τίτλο της νέας δουλειάς με τον ίδιο τον αγαπημένο καλλιτέχνη να μας ξεναγεί στην έκθεσή του και να μας εξηγεί πως προέκυψε:

«To τραγούδι «Walk on the wild side» του Lou Reed και των Velvet Underground είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια όπως και η ίδια η μπάντα», λέει ο ίδιος στο eleftherostypos.gr  «Όπως και οι αναφορές του τραγουδιού στον Andy Warhol και το factory καθιστούν το τραγούδι ένα ορόσημο για την αντικουλτούρα της εποχής. Το να αντικαταστήσω το walk με το woke έχει να κάνει με την πρόθεση μου είναι να εντάξω κάτι από την εποχή μας. Ο όρος αυτός για μένα είναι πάντα επίκαιρος και ζωτικής σημασίας μιας και μιλάει για ένα ξύπνημα ενάντια σε όλες τις διακρίσεις και προκαταλήψεις. Όπως και η μεγάλη παράδοση της ζωγραφικής που πολλές φορές συγκρούστηκε με καθεστηκυίες αντιλήψεις και βρέθηκε σε σαλόνια απορριφθέντων. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι οι εποχές παραμένουν άγριες παρά την τεχνολογική πρόοδο αν και πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που διατυπώθηκε για πρώτη φορά ο όρος «woke» το 1938, όπου ο Αφροαμερικανός τραγουδιστής Λιντ Μπέλι είχε χρησιμοποιήσει τη φράση «stay woke» σε ένα τραγούδι που μιλούσε για μαύρους εφήβους που είχαν κατηγορηθεί ψευδώς για τον βιασμό δύο λευκών γυναικών στην Αλαμπάμα το 1931.»

Υπάρχει πάντα η αγάπη για την τεχνική του κολάζ που είναι εμφανής:

«Την  τεχνική του κολάζ τη χρησιμοποιώ τα τελευταία 15 χρόνια περίπου, πιο πριν ασχολούμουν πιο πολύ με την γλυπτική και τις εγκαταστάσεις. Όλη η προσέγγιση μου αποτελεί εξέλιξη αυτού που ονομάζει ο Μαρσέλ Ντυσάμπ σύνθετα ready-mades. Χρησιμοποιώ κάποια έτοιμα αντικείμενα και εικόνες όπως αφίσες, εφημερίδες  και στη συνέχεια γίνεται επεξεργασία αυτών των στοιχείων με το ντεκολάζ, τη ζωγραφική και διαφορετικές τεχνικές που ξεκίνησαν με τα πειράματα των σουρεαλιστών.»

Τι θέλεις να καταφέρεις χρησιμοποιώντας αυτήν την τεχνική; Ποιος είναι ο στόχος;

«Με ενδιαφέρει να φτιάξω έργα με πολλές στρώσεις υλικών αλλά και εννοιών δημιουργώντας ένα παλίμψηστο. Η δουλειά μου πέρα από αυτό αποτελεί και ένα ντοκουμέντο τόσο προσωπικής υπόθεσης όσο της εποχής μας. Παίρνω έτοιμες εικόνες και τις επεξεργάζομαι με ποικίλους τρόπους όπως με το ντεκολάζ, τις αποκολλήσεις δηλαδή. Οι παρεμβάσεις αυτές με βοηθούν να δημιουργήσω τις δικές μου μορφές και συνθέσεις. Ο στόχος είναι να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο με όρους εικαστικών τεχνών. Ο θεατής καταρχάς θέλω να βιώσει το στοιχείο της έκπληξης. Όλοι οι καλλιτέχνες προσπαθούν να διατυπώνουν τη δικιά τους άνθρωπο-γεωγραφία έτσι και εγώ με τα δικά μου εργαλεία διαμορφώνω το δικό μου θίασο και σκηνικό.»

Ποιος είναι ο σκοπός της τέχνης σήμερα;

«Πιστεύω ότι η τέχνη εμπεριέχει αυτό που λέγεται ηθική ακόμα και ότι είναι φιλοσοφία αντεστραμμένη. Οι καλλιτέχνες ως πνευματικοί άνθρωποι οφείλουν να παίρνουν θέση στα τεκταινόμενα της κοινωνίας με γνώμονα τον άνθρωπο και την ανέλιξη του. Είμαι οπαδός του Μπρεχτ που έλεγε ότι όταν η τέχνη είναι απολιτική, απλά σημαίνει ότι έχει συμμαχήσει με την άρχουσα τάξη.  Είναι αλήθεια ότι οι καλλιτέχνες με τη σύγχρονη τέχνη απαλλάχθηκαν από τον εξαναγκασμό των μεγάλων αφηγήσεων η των θρησκευτικών θεμάτων που τους υποχρέωναν οι δεσμεύσεις των προηγούμενων αιώνων. Ο καλλιτέχνης είναι ελεύθερος να εκφράσει την  ατομικότητα και την υποκειμενικότητα του. Πέρα από αυτή την ελευθερία ή μεγάλη τέχνη για τη δικιά μου οπτική αποτυπώνει την ανθρώπινη ύπαρξη σε όλο της το βάθος. Μη ξεχνάμε ότι η τέχνη δεν είναι παρά μία εικόνα της ζωής είτε ως μίμηση είτε ως κάτι άλλο.»

Θέλεις η δουλειά σου να απευθύνεται σε όλους;

«Νομίζω η δουλειά μου δε χρειάζεται μεγάλο βαθμό εξοικείωσης με την τέχνη για να γίνει αντιληπτή από τον θεατή. Τουλάχιστον η πρόθεση μου είναι η δουλειά μου να απευθύνεται σε όλους. Κάθε έργο  τέχνης είναι ένα δώρο προς τον άνθρωπο, όπως θα συμπλήρωνε και ο ποιητής Νικόλας Κάλας.»

Πως θα χαρακτήριζες ο ίδιος τη δουλειά σου;

«Η ειρωνεία και το χιούμορ είναι χαρακτηριστικά της δουλειάς μου, τα θεωρώ  καλά εργαλεία για να αντιμετωπίζει κανείς τα κακώς κείμενα της ζωής. Σκέφτομαι ενίοτε αν  τη δουλειά μου θα την έλεγες κωμωδία η τραγωδία η βρίσκεται στο ενδιάμεσο σε  αυτό που λέμε χαρμολύπη.

Η ειρωνεία είναι έμμεση και υπόγεια όπως η μουσική των Velvet Underground και ανασύρει ποιότητες των πραγμάτων που ο ευθύς λόγος αδυνατεί.  Εξάλλου τα εικαστικά διαφωτίζουν πλευρές της ζωής πιο αινιγματικές. Να θυμηθώ το ρητό του Ντε Κίρικο ότι «Η τέχνη πρέπει να μοιάζει μ` ένα μοιραίο δίχτυ, που πιάνει πάνω στο πέταγμα, όχι σπάνιες πεταλούδες, αλλά μυστηριώδεις στιγμές τις οποίες δεν προσέχει ο απλός άνθρωπος, είτε από αφηρημάδα, είτε από αδιαφορία».

Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Πάτσιος

Ο Κωνσταντίνος Πάτσιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Σπούδασε Οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και στη Grande École de Commerce de Poitiers στη Γαλλία. Έλαβε υποτροφία για το Rhode Island School of Design (RISD) Providence, U.S.A. Στη συνέχεια σπούδασε Ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας με τους Γ. Ψυχοπαίδη και Μ. Σπηλιόπουλο, και Γλυπτική με τον Ν. Τρανό. Έχει πραγματοποιήσει δεκαεννιά ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικών εκθέσεων.

Info: Κωνσταντίνος Πάτσιος “Woke on the Wild Side”Επιμέλεια: Βένια Παστάκα, γκαλερί Alma, Σκουφά 24Α Κολωνάκι. Διάρκεια έκθεσης ως τις 24 Οκτωβρίου 2026. Ωράριο Λειτουργίας: Τρίτη-Πέμπτη-Παρασκευή 11:00-20:00, Τετάρτη & Σάββατο 11:00-15:00.