«Στο όνειρο που περπατούσα όλα έμοιαζαν με αναπάντητα ερωτήματα, σε στάσεις λεωφορείων. Οταν ξυπνήσω δεν θα θυμάμαι τίποτε από όλα αυτά.
Κι όμως για πολλά χρόνια, η αλήθεια χτυπούσε στην καρδιά μου. Απλά εγώ ήθελα να κοιμάμαι, γιατί με βόλευε. Ισως γι’ αυτό τα καλύτερα ποιήματα δεν μας αφήνουν απλώς με αναπάντητα ερωτήματα. Μας αλλάζουν τον τρόπο με τον οποίο θέτουμε τα ερωτήματα. Και αυτό είναι ήδη μια μορφή γνώσης, έστω και αν δεν είναι η τελική αλήθεια», έλεγε ο Κωνσταντίνος Βήτα πριν μερικούς μήνες, τον Ιούλιο. Οι σκέψεις του αυτές διατρέχουν και τη νέα εικαστική του παρουσία. Από τις λέξεις και τις μελωδίες στα χρώματα, στις μορφές και τα τοπία.
Μέχρι να γυρίσεις, 2025, λάδι σε καμβά.
Ο Κ. Βήτα, γνωστός κυρίως για τη μουσική διαδρομή του, επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη αποκαλύπτοντας την άλλη πλευρά της καλλιτεχνικής του πορείας. Περίπου είκοσι χρόνια μετά την πρώτη ατομική του έκθεση στην συμπρωτεύουσα, η ζωγραφική επανέρχεται στην καλλιτεχνική του ζωή. Η νέα του έκθεση, με τίτλο «Μόνο η ακτογραμμή μένει», παρουσιάζεται από την 1η Οκτωβρίου στο MOMUS-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Μοναχικές ανθρώπινες φιγούρες, βουνά, δέντρα, νερά και ουρανοί συνθέτουν τοπία που δεν ανήκουν σε έναν συγκεκριμένο τόπο, αλλά περισσότερο σε μια γεωγραφία ψυχής, όπου η μοναξιά, η νοσταλγία, η αγωνία και η προσδοκία της συνάντησης αποκτούν… χρώμα.
«Χωρίς γωνία», «Αδιέξοδο στο καλοκαίρι», «Μέχρι να γυρίσεις», «Το μπλε δέντρο» είναι μερικοί από τους τίτλους των ζωγραφικών έργων που ο Κ. Βήτα παρουσιάζει για πρώτη φορά στο κοινό στην έκθεση η οποία αποτελεί, παράλληλα, εναρκτήρια δράση του προγράμματος των 61ων Δημητρίων του Δήμου Θεσσαλονίκης. Και αν οι τίτλοι αυτοί διαβάζονται ως τίτλοι έργων, την ίδια στιγμή ακούγονται και ως στίχοι. Οπως στίχος είναι και ο ίδιος ο τίτλος της έκθεσης. Οι «μελωδίες» της μεταφέρονται στη ζωγραφική μέσα από τα χρώματα, τα πλαίσια, τις μορφές και τα στοιχεία που συνθέτουν τα έργα. Γνωστός στο κοινό κυρίως ως μουσικός και στιχουργός, ο Κ. Βήτα έχει ακολουθήσει, κατά διαστήματα, και μια παράλληλη εικαστική διαδρομή. Η σχέση του με τις εικαστικές τέχνες ξεκινά ήδη από την εκπαίδευσή του, με σπουδές ζωγραφικής και Ιστορίας της Τέχνης στη Μελβούρνη, όπου γεννήθηκε, και συνεχίζεται μέσα από την προσωπική του μελέτη και τη συστηματική εικαστική του εργασία. Την επιμέλεια υπογράφει ο ιστορικός της Τέχνης, επιμελητής MOMUS, Θοδωρής Μάρκογλου.
Η Εξαφάνιση, 2024, λάδι σε καμβά.
Το 2005 παρουσίασε την πρώτη του ατομική εικαστική έκθεση στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, με τίτλο «Ηχητικά τοπία/ Soundscapes», σε επιμέλεια του Βασίλη Αμανατίδη και της Θούλης Μισιρλόγλου. Το 2025, το PCAI (Polygreen Culture & Art Initiative) παρουσίασε το project του «Ο Χώρος και η Μνήμη» στο Περίπτερο Πικιώνη στους Δελφούς, σε επιμέλεια της Κίκας Κυριακάκου, στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Πολιτισμού «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός». Σήμερα, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη εκείνη παρουσία στη Θεσσαλονίκη, επιστρέφει με έργα που χρονολογούνται από το 2019 έως σήμερα και φωτίζουν μια διαφορετική, αλλά συγγενική, πλευρά της δημιουργίας του.
Ενα χρωματικά έντονο προσωπικό του σύμπαν
Με αναφορές στον Συμβολισμό και στους ναΐφ ζωγράφους του 20ού αιώνα, ο Κ. Βήτα δημιουργεί ένα χρωματικά έντονο και προσωπικό σύμπαν. Σε αυτό, η ανθρώπινη μοναξιά συνυπάρχει με την ποιητικότητα και τη μελαγχολία, αλλά και με μια διακριτική, κρυφή αισιοδοξία: την προσδοκία ότι οι άνθρωποι, έστω και μέσα σε ένα φανταστικό τοπίο, κάποτε θα συναντηθούν.
Τα βουνά, τα δέντρα, τα νερά και ο ουρανός που εμφανίζονται στα έργα δεν παραπέμπουν σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική τοποθεσία. Παραμορφώνονται, απλοποιούνται και μετασχηματίζονται, προκειμένου να μεταδώσουν συναισθήματα όπως η απομόνωση, η αγωνία, η γαλήνη, η νοσταλγία ή ο φόβος του θανάτου. Μοναχικές φιγούρες ή ομάδες ανθρώπων -φίλοι, εραστές, αδέλφια- κινούνται ή στέκονται, παρατηρούν και αγναντεύουν. Βρίσκονται σε μια ακίνητη και άχρονη στιγμή. Τα χρώματα -ροζ, πράσινο, μπλε, μοβ, ώχρες, ανάμεσα σε άλλα- εμφανίζονται στις πιο δυνατές αλλά και πιο ευαίσθητες εκδοχές τους. Δεν υπακούν στην πιστότητα ενός πραγματικού τοπίου, αλλά επιλέγονται ελεύθερα, σύμφωνα με τη συναισθηματική και θεματική λειτουργία τους. Ετσι, ο τόπος που βλέπουμε παραμένει ανοιχτός: Δεν γνωρίζουμε αν είναι υπαρκτός, φανταστικός, ονειρικός ή εφιαλτικός.
