Είχαμε καθυστερήσει να φύγουμε για διακοπές εκείνο το καλοκαίρι. Αρχές Αυγούστου και ακόμα στην Αθήνα! Μη φανταστείτε, όμως, καμιά Αθήνα σαν τη σημερινή. Στην Άνω Νέα Σμύρνη υπήρχαν σχεδόν αποκλειστικά διώροφα κτίσματα και πάρα πολλά οικόπεδα που δεν είχαν χτιστεί, οι λεγόμενες «αλάνες».
Από τον συγγραφέα Δήμο Χρυσό
Θυμάμαι ότι η πολυκατοικία, όπου μέναμε εμείς σε ένα υπερυψωμένο ισόγειο, ήταν η πρώτη της γειτονιάς. Όλη μέρα μέσα στον δρόμο παίζαμε. Δεν υπήρχαν ούτε καν παρκαρισμένα αυτοκίνητα! Και αν τυχόν υπήρχε κανένα, εξοργιζόμασταν, γιατί θα έπρεπε να μετακινηθούμε λίγο πιο πάνω, για να παίξουμε μπάλα με όλο το πεδίο ελεύθερο.
Παίζαμε ό,τι μας ερχόταν κάθε στιγμή. Ποδόσφαιρο, τρέξιμο, κρυφτό, μήλα, σχοινάκι. Φτιάχναμε φυσοκάλαμα ή ανεβαίναμε σε ένα εγκαταλελειμμένο κρις-κραφτ και φανταζόμασταν ότι ταξιδεύαμε. Στο παρκάκι της γειτονιάς σκαρφαλώναμε σε κάνα δέντρο. Μερικές φορές μαζευόμασταν μέσα και αρχίζαμε τα επιτραπέζια.
Εκείνο το απόγευμα είχε τη γνωστή γλύκα των καλοκαιρινών απογευμάτων μας. Ο ήλιος είχε πέσει, όλα τα παιδιά ήταν στον δρόμο, μερικοί μεγάλοι έκαναν παρέα στις αυλές ή έπιναν τον καφέ τους στο μπαλκόνι τους. Γλείφαμε τα παγωτά μας, κάναμε ποδήλατο, σουλατσάραμε πέρα-δώθε και κάθε στιγμή μπορούσε να φέρει οτιδήποτε… Και έφερε!
Έκπληξη
Εμφανιζόμενο από το πουθενά, ένα ανοιχτό φορτηγάκι σταμάτησε στη μέση του δρόμου, έξω από το παρκάκι, και δύο βαριεστημένοι τύποι κατέβηκαν. Είχαν την όψη (και τη βαρεμάρα) δημοσίου υπαλλήλου. Η καρότσα του αυτοκινήτου είχε διάφορα συμπράγκαλα και εκείνοι άρχισαν να τα ξεφορτώνουν και να τα εναποθέτουν στη μέση του δρόμου.
Όλα τα παιδιά είχαν μείνει ακίνητα στην άκρη του δρόμου και τους κοίταζαν.
«Τι είναι αυτά;» ρώτησε κάποιο παιδί.
«Σινεμά!» απάντησε ο ένας, χωρίς να σταματήσει τη δουλειά του.
Μετά από λίγη ώρα, το πανί είχε στηθεί, εκεί στη μέση της ασφάλτου, και εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να σουρουπώνει.
«Τι ταινία θα δούμε;» ρώτησε ένα παιδί.
«Τον Ρομπέν των Δασών!» του απάντησε ο υπάλληλος του δήμου.
Διαβάστε Επίσης
Ακόμα δεν ξέραμε ποιος ήταν αυτός και γιατί είχε αυτό το περίεργο όνομα. Μια κυρία μεγαλύτερης ηλικίας έφερε ένα σκαμπό και πήρε θέση απέναντι από την οθόνη. Μια μαμά έφερε δύο μαξιλαράκια και τακτοποίησε εκεί τα παιδιά της. Μετά εμφανίστηκαν και άλλοι μεγάλοι κρατώντας πασατέμπο, ενώ πλέον όλα τα παιδιά της γειτονιάς είχαν κάτσει στη ζεστή ακόμα άσφαλτο και με ανυπομονησία περίμεναν το θέαμα. Οι δύο υπάλληλοι τέλειωσαν το στήσιμο, η μπομπίνα άρχισε να γυρίζει και μια ασπρόμαυρη ταινία άρχισε να προβάλλεται.
Τι φοβερός ήρωας ο «Ρομπέν των Δασών»! Πολεμούσε τους κακούς, έριχνε τα βέλη του με απόλυτη ακρίβεια, κάλπαζε με το άλογο, ανέβαινε στα δέντρα, κρυβόταν, ξέφευγε πάντα, είχε για φίλους του παράνομους και απόκληρους, ήταν και ερωτευμένος! Το τελευταίο είχε καθοριστική σημασία! Χωρίς το ερωτικό στοιχείο, δεν θα μπορούσε να υπάρξει σοβαρός ήρωας!
Κάποια στιγμή, γύρισα και κοίταξα τον ουρανό. Τότε, μπορούσες ακόμη να δεις καθαρά τα αστέρια μέσα από την πόλη. Εκατομμύρια αστέρια τρεμόσβηναν σε όλες τις γωνιές του σύμπαντος, δίπλα μας τα γέρικα δέντρα του πάρκου λικνίζονταν με το απαλό βραδινό αεράκι και μπροστά στην οθόνη μικροί και μεγάλοι ζητωκραύγαζαν όταν ο Ρομπέν έκανε κάποιο σπουδαίο κατόρθωμα.
Αυτά συνέβαιναν σε ένα αυτοσχέδιο θερινό σινεμά, σε μια γειτονιά της Αθήνας, ένα καλοκαίρι πριν σαράντα χρόνια…
Τα επόμενα χρόνια αρχίσαμε να πηγαίνουμε διακοπές στο Μαρμάρι της Εύβοιας, όπου ανακάλυψα τη μαγεία του να έχεις από πάνω σου τον πιο λαμπερό έναστρο ουρανό και μπροστά σου να αστράφτουν οι μπουνιές του Μπαντ Σπένσερ και του Τέρενς Χιλ!
Λίγα ακόμη χρόνια αργότερα, ευτύχησα να επιλέξουν οι γονείς μου ως τόπο διακοπών τα Καλύβια, σε κοντινή απόσταση από τη Σαρωνίδα, που και τότε αλλά και τώρα διαθέτει τέσσερα, ναι τέσσερα, θερινά σινεμά. Προσθέστε σε αυτά τη Γαλάζια Ακτή και αυτό του Λαγονησίου.
Εκείνη την εποχή και μέχρι πρόσφατα, τα θερινά σινεμά δεν έπαιζαν καινούργιες ταινίες αλλά επαναλήψεις των ταινιών του χειμώνα. Αυτό είχε δύο εκπληκτικές συνέπειες: Πρώτον, ότι είχες κάθε μέρα στη διάθεσή σου μια πολύ δυνατή ποικιλία ταινιών για να διαλέξεις, δεύτερον, ότι μπορούσες να δεις το καλοκαίρι ό,τι είχες χάσει τον χειμώνα. Δυστυχώς, ο καπιταλισμός, η εμπορευματοποίηση, η επιδίωξη του κέρδους και όλα τα σχετικά, ή μάλλον, τώρα που το σκέφτομαι, η απλή χαζομάρα κατήργησε αυτό το καθεστώς και εξομοίωσε τα θερινά σινεμά με τα χειμερινά: Καινούργιες ταινίες μόνο. Συχνότατα μέτριες.
Η πάροδος, όμως, των ετών έφερε κι άλλες αλλαγές, όχι μόνο στα ίδια τα σινεμά αλλά και σε μας τους ίδιους. Το παιδί που έσφυζε από αχαλίνωτη ενεργητικότητα έδωσε τη θέση του στον κουρασμένο από μαθήματα και εξετάσεις νέο και μετά στον ακόμη πιο κουρασμένο από δουλειές και τρεχάματα μεσήλικα.
Αριστούργημα
Στιγμιότυπο από την ταινία Συνέντευξη με έναν βρικόλακα
Έτσι κουρασμένος και με μια νύστα να με γυροφέρνει, προσήλθα ένα βράδυ στο θερινό σινεμά του Λαγονησίου, για να παρακολουθήσω μαζί με την παρέα ένα αριστούργημα της εποχής, τη «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα». Ο βρικόλακας ήταν ο Λεστάτ, με τον Τομ Κρουζ να δίνει ρέστα (όπως κι ο Μπραντ Πιτ στον ρόλο του άλλου βρικόλακα). Πασαλειφτήκαμε για να σώσουμε ό,τι μπορούσαμε από τον εαυτό μας έναντι των επιθέσεων των κουνουπιών-στούκας και αράξαμε αναπαυτικά. Πολύ αναπαυτικά…
Η νύστα που με έδερνε είχε δημιουργήσει μπροστά μου ένα σύννεφο, μέσα από το οποίο προσπαθούσα να δω την ταινία. Ο Λεστάτ έκανε το ένα, ο Λεστάτ έκανε το άλλο, ο Λεστάτ δάγκωσε μια γυναίκα, ο Λεστάτ μάλωσε με τον άλλο βρικόλακα. Γενικώς, πολύ δραστήριος ο Λεστάτ.
Ή έτσι φημολογείται. Διότι εγώ πάλευα με τα κύματα της κούρασης και της νύστας, που με παράσερναν όλο και πιο βαθιά στο βασίλειο της λήθης….
Εν τω μεταξύ, ο Λεστάτ συνέχιζε τη δράση του. Πρέπει να είχε οργιάσει.
Προς το τέλος της ταινίας και ενώ εγώ είχα συνέλθει λιγάκι και είχα ανασυγκροτήσει τις δυνάμεις μου, ακούστηκε η φωνή του Μπραντ Πιτ να λέει την τελευταία ατάκα «Από τότε, ποτέ δεν ξαναείδα τον Λεστάτ…».
Γύρισα, λοιπόν, στους άλλους και ρώτησα με μια φυσικότητα: «Ποιος είναι ο Λεστάτ;».
Ευτυχώς, η ταινία παιζόταν μετά συνεχώς στο τότε Filmnet και την απόλαυσα έξι φορές! Το είχα ψυλλιαστεί, πάντως, από την πρώτη φορά ότι ήταν αριστούργημα!
