Παρέμβαση Μπακογιάννη: Υπέρ της κατάργησης αμνηστίας – Σκληρή αναφορά στην τρομοκρατία

Η ίδια τόνισε ότι η συγκεκριμένη πρόταση αποτελεί «πράξη θεσμικής αυτοπεποίθησης» για τη δημοκρατία και παράλληλα έναν «ελάχιστο φόρο τιμής» προς τις οικογένειες θυμάτων της τρομοκρατίας, επισημαίνοντας ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμία θεσμική δυνατότητα που να ερμηνεύεται ως επιείκεια απέναντι σε εγκλήματα βίας.

Όπως τόνισε, «η κατάργηση της δυνατότητας αμνηστίας, για πολιτικά εγκλήματα, αποτελεί πράξη θεσμικής αυτοπεποίθησης, για τη δημοκρατία που καταφέραμε να οικοδομήσουμε, αλλά και ελάχιστο φόρο τιμής σε όλες εκείνες τις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας, οι οποίες δεν ανέχονται να αντιμετωπίζονται οι φονιάδες των αγαπημένων τους ως τίποτα παραπάνω από αυτό που είναι: φονιάδες.«Εδώ και πολλές δεκαετίες, η δημοκρατία μας δεν χρειάζεται να προβλέπει ειδικές εξαιρέσεις για όσους στρέφονται εναντίον της και δεν πρέπει να προσφέρει καμία βοήθεια σε όσους επιχειρούν να ντύσουν τη μισαλλοδοξία, την απανθρωπιά και τη διαστροφή τους με κάποιο περιτύλιγμα, δήθεν συνταγματικά αναγνωρισμένων πολιτικών κινήτρων.

Τίποτα, τίποτα απολύτως, ούτε ένα κόμμα δεν πρέπει να υπάρχει μέσα στο Σύνταγμα που να εξυπηρετεί το αφήγημα των εχθρών της δημοκρατίας.Η κατάργηση της δυνατότητας αμνηστίας, για πολιτικά εγκλήματα, αποτελεί πράξη θεσμικής αυτοπεποίθησης για τη δημοκρατία που καταφέραμε να οικοδομήσουμε αλλά και ελάχιστο φόρο τιμής σε όλες εκείνες τις οικογένειες των θυμάτων της τρομοκρατίας, οι οποίες δεν ανέχονται να αντιμετωπίζονται οι φονιάδες των αγαπημένων τους ως τίποτα παραπάνω από αυτό που είναι: φονιάδες. Αυτό επιβάλλει ο σεβασμός στους θεσμούς του κράτους δικαίου και στη δημοκρατική νομιμότητα και θα ήλπιζα ότι έστω και σε αυτό θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε».

Παράλληλα, η κ. Μπακογιάννη αναφέρθηκε στο ιστορικό πλαίσιο της διάταξης, σημειώνοντας ότι η πρόβλεψη της αμνηστίας για πολιτικά εγκλήματα υπηρέτησε στο παρελθόν το εθνικό συμφέρον, σε περιόδους έντονων διχασμών και πολιτικής αστάθειας. Όπως είπε, σε εκείνες τις συνθήκες η εθνική συμφιλίωση απαιτούσε διαφορετικές επιλογές, ακόμη και την «απώθηση του παρελθόντος» για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής.

Ωστόσο, όπως υπογράμμισε, η ελληνική δημοκρατία έχει πλέον ωριμάσει και ενισχυθεί θεσμικά, με αποτέλεσμα να μην χρειάζονται πλέον τέτοιου είδους ρυθμίσεις. Επισήμανε επίσης ότι η πολιτική σταθερότητα, η εναλλαγή της εξουσίας και η ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών έχουν αποδυναμώσει την πολιτική βία, η οποία σήμερα αντιμετωπίζεται ως κοινό έγκλημα και όχι ως ιδεολογικά νομιμοποιημένη πράξη.