Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τίμησε τη μνήμη των θυμάτων της Σφαγής του Διστόμου

Η επίσημη εκδήλωση ξεκίνησε με την τέλεση του αρχιερατικού μνημοσύνου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, ενώ ακολούθησε η κατάθεση στεφάνου στο Μαυσωλείο των θυμάτων από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Στη συνέχεια, ο κ. Τασούλας έκανε δημόσια δήλωση, αναφερόμενος στη σημασία της μνήμης και της ευθύνης απέναντι σε ιστορικά εγκλήματα. «Σήμερα, στο Δίστομο Βοιωτίας, οι σημαίες είναι μεσίστιες και οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα. Σαν σήμερα, πριν 82 χρόνια, ο γερμανικός στρατός κατοχής διέπραξε εδώ ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα πολέμου κατά άμαχου πληθυσμού», τόνισε ο Πρόεδρος.

Μνήμη και ευθύνη απέναντι στο παρελθόν

Ο κ. Τασούλας αναφέρθηκε στους νεκρούς, μεταξύ των οποίων βρέφη και μικρά παιδιά, επισημαίνοντας ότι το έγκλημα διαπράχθηκε στο όνομα της θεωρίας της συλλογικής ευθύνης, που είχε ασπαστεί το ναζιστικό καθεστώς. «Χρέος μας απέναντι σε αυτή την υπέρτατη θυσία είναι η μνήμη και η ευθύνη. Ο χρόνος δεν παραγράφει το έγκλημα και η ιστορία δεν ξεχνά. Πρέπει να θυμόμαστε, για να μην επαναληφθούν τέτοια εγκλήματα και για να τιμούμε τους ανθρώπους που μαρτύρησαν», ανέφερε χαρακτηριστικά. Τέλος, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπογράμμισε ότι οι αξιώσεις της ελληνικής πολιτείας για επανορθώσεις παραμένουν ζωντανές και ισχυρές, και τόνισε την ανάγκη να μην επιτραπεί ποτέ ξανά η επικράτηση απάνθρωπων θεωριών και καθεστώτων.

Το Eleftherostypos.gr θυμάται: 82 χρόνια από τη σφαγή του Διστόμου

Σφαγή του Διστόμου: Τα ξημερώματα του Σαββάτου 10 Ιουνίου 1944, οι Γερμανοί επιτάσσουν δύο ιδιωτικά φορτηγά στη Λιβαδειά στα οποία επιβιβάζονται 18 στρατιώτες των Ές Ες φορώντας πολιτικά ρούχα Ελλήνων κρατουμένων και έχοντας καλυμμένο τον οπλισμό τους. Τα πέντε στρατιωτικά φορτηγά γεμάτα φαντάρους που ακολουθούν, ενώνονται στην πορεία με γερμανική φάλαγγα εξήντα αυτοκινήτων με πάνοπλους στρατιώτες. Το κομβόι, έχοντας στη μέση τα επιταγμένα φορτηγά σκορπίζει τρόμο στο διάβα του, παίρνοντας ομήρους διαβάτες, δολοφονώντας ανύποπτους βοσκούς και αμαξάδες.

Μπαίνοντας η πομπή θανάτου στο Δίστομο, ο επικεφαλής αξιωματικός Λαούτενμαχ ρωτά πρόεδρο και ιερέα του χωριού αν έχουν εμφανιστεί στη περιοχή αντάρτικες ομάδες και παίρνει αρνητική απάντηση. Οι ναζί μοιάζουν να πείθονται, ζητούν τροφή και νερό, αλλά παράλληλα κυκλώνουν το χωριό με φυλάκια αφήνοντας αφρούρητο ένα πέρασμα, που λίγες ώρες μετά αποδεικνύεται σωτήριο για πολλούς κατοίκους. Το μεσημέρι, τα δύο επιταγμένα φορτηγά με Έλληνες οδηγούς και τους Γερμανούς στρατιώτες με τα πολιτικά ρούχα, αναχωρούν προς αναζήτηση των αντάρτικων ομάδων.

Ματωμένα ρούχα και παπούτσια θλιβερά απομεινάρια της βαρβαρότητας των Ες – Ες.
Τρία μόλις χιλιόμετρα έξω από το χωριό τα φορτηγά δέχονται επίθεση από αντάρτες και στη συμπλοκή που ακολουθεί, σκοτώνονται οι περισσότεροι γερμανοί στρατιώτες και ένας έλληνας οδηγός. Η γερμανική φάλαγγα που καταφτάνει από το Δίστομο για βοήθεια, το μόνο που καταφέρνει μετά από δίωρη μάχη, είναι να απωθήσει τους αντάρτες και επιστρέφει στο χωριό δολοφονώντας άλλους τρεις χωρικούς που βρίσκονται στο δρόμο της. Οι κάτοικοι του Δίστομου είναι έντρομοι βλέποντας τους γερμανούς επιστέφοντας να εκτελούν 12 ομήρους και τρεις κατοίκους στο Δημοτικό σχολείο. Η τελική απόφαση για το ολοκαύτωμα έχει δοθεί, και όσοι δεν ακούν τις διαταγές να κλειστούν σπίτια τους και διαφεύγουν από το χωριό από την αφύλακτη διάβαση, σώζονται από θαύμα. Όλοι οι υπόλοιπο όχι …

Οι δυνάμεις των Ες – Ες ξεχύνονται στους δρόμους του χωριού, σπάζουν τις πόρτες, γαζώνουν άνδρες γυναίκες και παιδιά στην αγκαλιά της μάνας τους, κατάκοιτους ηλικιωμένους και βρέφη, ενώ λεηλατούν τα σπίτια πριν τα πυρπολήσουν. Σε αυτή την κόλαση δολοφονούνται άνανδρα εν ψυχρώ 228 άμαχοι (118 άνδρες και 111 γυναίκες, μεταξύ των οποίων τέσσερα βρέφη κάτω του ενός έτους και 56 παιδιά μικρότερα των 16 ετών), 600 σπίτια καταστρέφονται, ενώ από την εκδικητική μανία των εκτελεστών δεν γλιτώνουν ούτε τα ζώα της περιοχής. Για να αποδώσουμε δικαιοσύνη μέσα σε αυτή την κόλαση, αξίζει σεβασμός σε όσους Γερμανούς στρατιώτες μπροστά στη θέα ανυπεράσπιστων ανθρώπων ανοίγοντας την πόρτα, τους κάνουν νόημα να μη μιλήσουν και στη συνέχεια μιμούμενοι τους βαρβάρους, φωνάζουν πυροβολώντας στον αέρα, ενώ φεύγοντας σχηματίζουν σταυρό στη πόρτα, σημάδι ότι η «αποστολή εξετελέσθη»…