Η Χαλκιδική, ένας από τους πιο επιβαρυμένους και ταυτόχρονα πιο δυναμικούς τουριστικούς προορισμούς της χώρας, βρίσκεται αντιμέτωπη τα τελευταία χρόνια με ένα σύνθετο πλέγμα προκλήσεων που αγγίζει την καθημερινότητα των κατοίκων της.
Από τη διαχείριση των υδάτινων πόρων και τα ζητήματα λειψυδρίας, μέχρι τις πιέσεις στο μοντέλο ανάπτυξης, τις υποδομές και το οξυμένο ιδιοκτησιακό καθεστώς σε πολλές περιοχές. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όπου η ανάγκη για αποτελεσματικές λύσεις συχνά συγκρούεται με χρόνιες παθογένειες της διοίκησης και του χωρικού σχεδιασμού, αναδεικνύεται η συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτεία παρεμβαίνει – ή αδυνατεί να παρέμβει – σε κρίσιμα τοπικά ζητήματα.
Ο Νίκος Μπλόσκας, δικηγόρος, υποψήφιος διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου και Διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού, προέρχεται από τη Χαλκιδική και τοποθετείται σε αυτή τη συζήτηση, ανοίγοντας παράλληλα το ενδεχόμενο εμπλοκής του στην κεντρική πολιτική σκηνή του νομού, υπό την προϋπόθεση των επίσημων αποφάσεων. Στη συνέντευξή του στον «ΕΤ» μιλά για τα ζητήματα της περιοχής, τη λειτουργία της διοίκησης και τις προτεραιότητες που, όπως υποστηρίζει, πρέπει να τεθούν στο επίκεντρο για το μέλλον της Χαλκιδικής.
Νερό, λειψυδρία και τουριστικό μοντέλο
Όσον αφορά το ζήτημα του νερού και τη συνταγματική του κατοχύρωση ο Διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού υπογραμμίζει ότι δεν θα αλλάξει απολύτως τίποτα, «το νερό ήταν, είναι και θα είναι δημόσιο αγαθό». Ταυτόχρονα, τονίζει ότι όλα όσα ακούγονται κατά καιρούς, περί ιδιωτικοποίησης, συνιστούν άναρθρες κραυγές, οι οποίες στην πρόταση συνταγματικής αναθεώρησης της Κυβέρνησης, γ’ αυτό το θέμα, όχι μόνο σιώπησαν εκκωφαντικά, αλλά αρνήθηκαν την οποιαδήποτε στήριξη.
Παράλληλα, το στέλεχος της Κυβέρνησης κάνει εκτενή αναφορά για τη λειψυδρία, το τουριστικό μοντέλο της Χαλκιδικής και τις υποδομές της, μιλώντας για μία «αόρατη» Περιφέρεια, ενώ δεν θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Για τη λειψυδρία σημειώνει στον «ΕΤ» ότι πρέπει να σκεφτόμαστε αντισυμβατικά. «Μπορεί να σας εκπλήσσει, ωστόσο οι πιο αποτελεσματικές επιστημονικές λύσεις που προβάλλονται αυτή τη στιγμή δεν είναι μεγάλες παρεμβάσεις, αλλά μικροφράγματα, έμφαση στην υδρολογία και επένδυση σε νέες ειδικότητες. Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις. Η αφαλάτωση ας πούμε είναι μια λύση, δεν είναι ωστόσο εύκολη, ούτε μπορεί να αποτελέσει πανάκεια. Αυτό που πρέπει να κάνουμε περισσότερο απ’ όλα, είναι να εστιάσουμε στη συνολική αναβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος και να καταλάβουμε ότι το νερό είναι ένας δημόσιος μεν, αλλά περιορισμένος φυσικός πόρος».
Διαβάστε Επίσης
Ακόμη, σύμφωνα με τον Νίκο Μπλόσκα το τουριστικό μοντέλο που πρέπει να επικρατεί στη Χαλκιδική δεν είναι των μεγάλων τουριστικών μονάδων και ξενοδοχείων, ούτε των παραθεριστικών οικισμών που έχουν αναπτυχθεί από τους διάφορους οικοδομικούς συνεταιρισμούς, μοντέλα ανάπτυξης που παραπέμπουν σε άλλες δεκαετίες.
«Αμαρτίες του παρελθόντος, έχουν επιστρέψει ως μάστιγα του σήμερα. Πιστεύω ότι κανένας τουρίστας δεν φεύγει από ένα αστικό τοπίο για να πάει διακοπές σε ένα άλλο αντίστοιχο. Αντιθέτως θέλει να γνωρίσει νέους ανθρώπους, κουλτούρες και μέρη. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει μέσα από τα ξενοδοχεία, μπορεί να το κάνει μόνο γνωρίζοντας την πραγματική Χαλκιδική, τους κατοίκους της. Συνεπώς το μόνο βιώσιμο και ορθολογικό μοντέλο ανάπτυξης που βλέπω είναι αυτό των βιώσιμων οικισμών – οικισμών με ιδιαίτερα πολεοδομικά και αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά – όπως ακριβώς επιβάλει το Σύνταγμα, που θα εξυπηρετούν αποκλειστικά και μόνο τις ανάγκες ανάπτυξης των τοπικών κοινωνιών και των κατοίκων» συμπληρώνει στον «ΕΤ».
Επιπλέον, ο ίδιος μέσω του «ΕΤ» έρχεται στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι τα εγκαίνια των εργασιών στο λιμάνι του Νέου Μαρμαρά θα γίνουν την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου. Ο ίδιος τονίζει ότι είναι κάτι για το οποίο έχει ματώσει με τον δήμαρχο Σιθωνίας, ωστόσο μετά από πρωτοβουλίες του Δήμου και τις ενέργειες της Κυβέρνησης όλα συνέβησαν άμεσα.
«Ο πλούτος της Χαλκιδικής δεν έχει κοινωνικοποιηθεί στους κατοίκους της γιατί ακόμα αναζητούμε και αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη, με όρους απλής κεφαλαιακής μεγέθυνσης, και όχι ως μια κατ’ εξοχήν κοινωνική διαδικασία που προέρχεται ενδογενώς από τις τοπικές κοινωνίες και τους κατοίκους. Σίγουρα διάφορες συντεχνίες έχουν βάλει το χέρι τους στη διάβρωση του τόπου μου. Το πιο λυπηρό είναι ότι και εμείς το δεχτήκαμε» προσθέτει ο Νίκος Μπλόσκας.
Ταυτόχρονα, συμπληρώνει ότι το ίδιο συνέβη με οικισμούς ξένων στο Κριαρίτσι, αλλά και σε άλλες περιοχές της Χαλκιδικής. «Δεχτήκαμε θηριώδεις και μη βιώσιμες τουριστικές μονάδες – δεχθήκαμε πράγματα που εξυπηρετούν το κέρδος τρίτων και επιδεινώνουν την καθημερινότητά μας. Όλα αυτά έγιναν με τη συμμετοχή ή την εξίσου προβληματική αδράνεια μας»
Δημόσιο, ιδιοκτησιακό και καθημερινότητα
Όσον αφορά τη λειτουργεία του Δημοσίου και τις δυσλειτουργίες που επηρεάζουν την καθημερινότητα των πολιτών ο δικηγόρος στο επάγγελμα προσθέτει πως του είναι σαφές ότι ορισμένες διοικητικές υπηρεσίες στη Χαλκιδική δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στην εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος και των διοικούμενων. «Διοικούμενων τους οποίους – με τις πρακτικές τους – έχουν αποξενώσει από το κράτος. Δεν είμαι τόσο ρομαντικός ώστε να πιστεύω ότι θα αλλάξω μια δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία δεκαετιών. Το αντίθετο, θέλω να τη διαλύσω – και αυτό το λέει το παιδί ενός δημοσίου υπαλλήλου. Ωστόσο, με ενδιαφέρει πρωτίστως η αποτελεσματικότητα και αυτή μπορεί να επιτευχθεί, μέσω της καθιέρωσης απλοποιημένων και ανέξοδων διαδικασιών, ακόμα και οιωνοί δικαστικών, που είναι προσιτές στον μέσο πολίτη, οι οποίες θα κάμψουν τους παραλογισμούς των αξιώσεων του Δημοσίου, είτε επί δασικών, αγροτικών και αστικών ακινήτων, είτε σε οποιοδήποτε άλλο θέμα» συμπληρώνει ο ίδιος.
Επιπροσθέτως, μιλάει στον «ΕΤ» και για το ιδιοκτησιακό ζήτημα, το οποίο θεωρεί ένα από τα πιο κομβικά για τη Χαλκιδική, αναφέροντας πως πρέπει να αναδειχθεί περισσότερο, αφότου ολοκληρωθεί και η κτηματογράφηση.
«Δεν πιστεύω ωστόσο ότι η μη επίλυση αυτών των ζητημάτων είναι θέμα πολιτικής βούλησης, δεν έχουμε φτάσει καν εκεί. Δυστυχώς έχουμε μια δυσκολία αντίληψης της αιτίας των προβλημάτων μας και του νομικού πλαισίου που τα περιβάλει, πράγμα το οποίο αναπόδραστα οδηγεί στην πλημμελή μεταφορά και περιγραφή τους στα κέντρα εξουσίας. Ακόμα και η πιο αποκρυσταλλωμένη και άκαμπτη πολιτική βούληση, μπορεί να αντιστραφεί με επιμονή, γνώση του θέματος και θεσμικότητα».
Όσον αφορά τη συνταγματική αναθεώρηση ο Νίκος Μπλόσκας τονίζει στον «ΕΤ» πως θεωρεί ότι η κατοχύρωση της σημαίας και της ελληνικής γλώσσας είναι καθοριστικά, τόσο συμβολικά όσο και ουσιαστικά, για την υπαρξιακή υπόσταση του ίδιου του Έθνους. «Εξίσου σημαντικές είναι οι αλλαγές στο άρθρο 24 για την ορθολογική διαχείριση ύδατος και την προστασία των ζώων. Οι όποιες διαφωνίες θα πρέπει να εξεταστούν στο επόμενο στάδιο, αυτό της αναθεωρητικής Βουλής. Νομίζω πάντως ότι οι προτάσεις μας είναι καλά ζυγισμένες και θα εισφέρουν πολλά, είναι πραγματικά κρίμα που εξαντλήθηκαν σε έναν προσχηματικό διάλογο που ήταν καταδικασμένος εξ αρχής στο στείρο «όχι» και το «παρών».
«Δεν πιστεύω σε σωτήρες και θαύματα»
Ο Διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Γραμματέα Πρωθυπουργού μίλησε για το ενδεχόμενο υποψηφιότητάς του ως βουλευτής στη Χαλκιδικής, τονίζοντας στον «ΕΤ» ότι «Είμαι δικηγόρος, ως εκ τούτου δίνω έμφαση στη θεσμικότητα των διαδικασιών και στην ακρίβεια. Επίσης, εκ φύσεως είμαι πιο συγκρατημένος και δεν λέω μεγάλα λόγια. Συνεπώς, παρά τα μαζικά δημοσιεύματα και ρεπορτάζ μέσων πανελλήνιας εμβέλειας, μέχρι την οριστική ανακοίνωση από τα αρμόδια όργανα του κόμματος, η υποψηφιότητά μου βρίσκεται στο καθεστώς της εντόνως πιθανολογούμενης.
Ταυτόχρονα, ο κ. Μπλόσκας αναφέρει ότι δεν πιστεύει σε σωτήρες, ούτε θαύματα και σκοπεύει να κάνει το απλούστερο όλων, δηλαδή να μείνει προσηλωμένος στον θεσμικό του ρόλο και να προσπαθήσει να λύνει τα προβλήματα της Χαλκιδικής δια του μόνου μέσου που γνωρίζει, δηλαδή της νομοθέτησης – τον κατ’ εξοχήν δηλαδή σκοπό που πρέπει να έχει κάθε βουλευτής. «Οτιδήποτε έξω από αυτό, και ιδίως η άσκηση μικροπολιτικής, για εμένα δεν υπάρχει».
«Δηλώνω βαθύτατα συντηρητικός
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σαφής ιδεολογική τοποθέτηση του Νίκου Μπλόσκα στον «ΕΤ». «Είμαι ξεκάθαρα συντηρητικός, αν και ποτέ δεν ασχολήθηκα με τον συνδικαλισμό και τους κομματικούς μηχανισμούς. Πολλοί ίσως περίμεναν κάτι άλλο, από κάποιον στην ηλικία μου, με τεχνοκρατικό μάλιστα προφίλ. Ωστόσο δηλώνω ευθαρσώς βαθύτατα και εκ πεποιθήσεως συντηρητικός. Πιστεύω επιστημονικά και προσωπικά στους θεσμούς: στο έθνος, στην παραδοσιακή ελληνική οικογένεια, στην ορθοδοξία και στον τρόπο με τον οποίο μεγάλωσα. Αυτά μου μεταφέρθηκαν και αυτά θέλω να αναπαράγω στο ακέραιο, χωρίς κανέναν συμβιβασμό και έκπτωση».
O Διευθυντής του Γραφείου του Γενικού Γραμματέα του Πρωθυπουργού, Νίκος Μπλόσκας
Η «αόρατη» Χαλκιδική και η πολιτική εκπροσώπηση
Στη συνέχεια, το κυβερνητικό στέλεχος αναφέρει ότι «αν πίστευα ότι η Χαλκιδική δεν είναι αόρατη δεν θα υπήρχε λόγος να είμαι υποψήφιος και δεν θα κάναμε αυτή τη συζήτηση. Οπότε ναι πιστεύω ότι, διαχρονικά, η εκπροσώπηση μας ήταν κατώτερη των αναγκών και των προβλημάτων μας. Κριτήρια όπως η τεχνοκρατική γνώση και η αποτελεσματικότητα, ερχόταν σε υποδεέστερη θέση έναντι των πελατειακών σχέσεων και των κομματικών μηχανισμών. Αυτό είχε αυτονόητες συνέπειες και εκπτώσεις στην ποιότητα της εκπροσώπησής μας, για το οποίο βεβαίως ευθυνόμαστε όλοι».
Ο υποψήφιος διδάκτωρ Συνταγματικού Δικαίου υπογραμμίζει στον «ΕΤ» πως καλείται να αντιπαρατεθεί και με άτομα με μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από εκείνον στις ερχόμενες εκλογές, αλλά και με πορεία πολλών δεκαετιών στον τόπο, ωστόσο τονίζει ότι ο καθένας είναι διαφορετικός και έχει τα δικά του συγκριτικά πλεονεκτήματα. «Πιστεύω ότι έχω κάποια θετικά στοιχεία, κυρίως τη τεχνογνωσία και την εργατικότητα – και όχι την ηλικία – όπως πολλοί ίσως σπεύσουν να συμπεράνουν, τα οποία αν επικοινωνήσω σωστά στους συντοπίτες μου, ίσως πετύχω την ανατροπή».
Ο ίδιος μίλησε και για την καθημερινότητά του, την οποία χαρακτηρίζει με μία πρόταση «Σκληρή και αδιάκοπη εργασία. Αυτό σημαίνει 16ωρα δουλειάς, Σαββατοκύριακα και αργίες. Δυστυχώς δεν απαιτείται μόνο τρόπος, τον οποίο μπορείς να αποκτήσεις μέσω εμπειρίας και καθημερινής τριβής, αλλά και πάρα πολύ κόπος». Κλείνοντας, αποφεύγει τις εύκολες υποσχέσεις και επιλέγει μια προσωπική δέσμευση: «Θα πρωτοτυπήσω και δεν θα υποσχεθώ τίποτα, ούτε θαύματα, ούτε χάρες, παρά μόνο ότι θα τα δώσω όλα, ότι έχω και δεν έχω. Θα ματώσω για την περιοχή μου και τον κάθε κάτοικο ξεχωριστά. Αυτή είναι η μόνη δέσμευση που θα ακούσει κάποιος από εμένα».
