Μόλις έγινε γνωστό ότι πολλοί, εδώ και χρόνια, εκμεταλλεύονται το σύστημα μοριοδότησης των αθλητικών διακρίσεων, σπεύσαμε αμέσως να μιλήσουμε για αλλαγές στο σύστημα, λες και φταίει αυτό για την κουλτούρα της αναξιοκρατίας, της ευνοιοκρατίας και της φαυλοκρατίας που έχουν ζώσει τη χώρα σαν κακά ζιζάνια.

Δρ Δημήτριος Γκίκας,
Διδάκτωρ Πολιτικής Φιλοσοφίας, Επιστημονικός συνεργάτης Φιλοσοφικής Σχολής ΕΚΠΑ
Προσωπικά έχω περάσει στα νιάτα μου από τις διαδρομές του πρωταθλητισμού. Μπορώ, λοιπόν, να κατανοήσω το γιατί μια σημαντική αθλητική διάκριση θεωρείται προνόμιο για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Στην εποχή μου, βέβαια, το προνόμιο αυτό εξαντλούταν στην είσοδο αποκλειστικά σε σχολές ΤΕΦΑΑ κι όχι σε άλλες.
Από την άλλη, η επέκταση της μοριοδότησης και σε άλλες σχολές, άσχετες με το άθλημα, θεωρήθηκε μέρος μιας κουλτούρας που, υποτίθεται, θα επιβράβευε την πραγματική αριστεία και μάλιστα σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, όπου η αναξιοκρατία και τα λοιπά γνωστά συναφή ζιζάνια της παρακμής αποτέλεσαν και αποτελούν μέχρι και σήμερα φαινόμενα μιας απαράδεκτης κοινωνικής αντίληψης. Δυστυχώς, ακόμα κι αυτή η επιβράβευση έδειξε πόσο εύκολο είναι να αλλοιώσεις, στη χώρα της ήσσονος προσπάθειας και του μηδενικού ελέγχου, ακόμα και τις πραγματικά αξιοκρατικές της βάσεις. Ετσι, μόλις κατάλαβαν κάποιοι τη σημασία της μοριοδότησης έσπευσαν να το εκμεταλλευτούν.
Ως εκπαιδευτικός, έχω επίγνωση τι σημαίνει για τα παιδιά να ασχολούνται πραγματικά μ’ ένα άθλημα, το πόσο επίπονη είναι αυτή η δραστηριότητα και πόσο δύσκολο να τη συνδυάσεις με τις σχολικές υποχρεώσεις. Απερίφραστα έδινα και δίνω πολλά μπράβο σ’ αυτά τα παιδιά, διότι μαθαίνουν ότι «αγαθά κόποις κτώνται» κι ότι η ζωή δεν είναι μόνο κινητά και σόσιαλ. Δεν είναι, λοιπόν η αθλητική διάκριση που πρέπει να περιορίσουμε. Το ζήτημα είναι η ηθική κατρακύλα που κυριαρχεί σε μια χώρα, που το να πετύχεις μια πραγματική διάκριση οπουδήποτε και να ξεχωρίσεις αξιοκρατικά καταντά ανέκδοτο.
Ας μην ξεχνάμε ότι το αρχαίο ιδεώδες «νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ» υπενθυμίζει την αδιάρρηκτη σχέση σωματικής και πνευματικής υγείας. Αλλωστε, το αγωνίζεσθαι αποτελεί άσκηση του σώματος, δοκιμασία της ψυχής και παιδεία του πνεύματος. Η αθλητική αριστεία, επομένως, είναι αναμφισβήτητα άξια αναγνώρισης.
Μάθετε στα παιδιά σας ν’ αθλούνται. Κυρίως, όμως, μάθετέ τα ν’ αγωνίζονται για τους όποιους στόχους τους. Είναι, ίσως, το μοναδικό που μας έχει απομείνει για να μην καταλήξουμε μια κοινωνία με έφηβους ζόμπι των οθονών και της εύκολης λύσης που θα τους σερβίρουν στο πιάτο η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι δήθεν «εξυπνάκηδες» αυτού του τόπου. Η γονεϊκή φούσκα, με την οποία, πολύ κακώς, περιβάλλουμε τα σημερινά παιδιά όχι μόνο δεν τα βοηθά να γίνουν καταξιωμένοι άνθρωποι, αλλά ούτε και ενεργοί πολίτες…























