Μαρία Κίτσου: «Μεγάλωσα σε κακοποιητική οικογένεια – Έχω χάσει χρόνια από την κατάθλιψη»

Η ηθοποιός αναφέρθηκε στην ανάγκη που την οδήγησε στην υποκριτική, περιγράφοντας μια ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή από την πρώτη της εμφάνιση στη σκηνή, την ημέρα που είχε προηγηθεί η κηδεία του πατέρα της. Όπως είπε, παρότι εμφανίστηκε κανονικά, μετά το τέλος κατέρρευσε συναισθηματικά.

Μιλώντας για τη σχέση της με τον πατέρα της, σημείωσε ότι εκείνος πρόλαβε να τη δει σε παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου και σε εξετάσεις, κρατώντας ζωντανές πολύ τρυφερές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο.

«Έγινα ηθοποιός από μια ανάγκη μου να εκφραστώ, να γνωρίσω κάτι καινούριο. Εννοείται πως θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή. Εκείνη τη μέρα κήδεψα τον πατέρα μου. Ήτανε αδιανόητο. Θυμάμαι να είμαι, όπως πρέπει, αλλά, όταν έφευγα από τη σκηνή, έκλειναν τα φώτα, θυμάμαι να καταρρέω και να με μαζεύουν τα παιδιά», αφηγείται η Μαρία Κίτσου.

«Ο μπαμπάς μου δεν πρόλαβε να με δει επαγγελματικά, πρόλαβε να με δει στις παραστάσεις του Εθνικού, στις εξεταστικές μας, στις πτυχιακές μας. Θυμάμαι στις πτυχιακές τραγουδάγαμε το “Tu vuò fa l’americano” και τραγούδαγε κι αυτός, με είχε πάρει, χορεύαμε, γιατί ήταν διαδραστικό με το κοινό, οπότε με είχε δει», θυμάται χαρακτηριστικά η ηθοποιός.

Αναφερόμενη στις «Άγριες Μέλισσες», χαρακτήρισε τη σειρά μεγάλο κεφάλαιο της ζωής της, επισημαίνοντας ότι ο ρόλος της Λενιώς ήταν καθοριστικός, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα απαιτητικός. Όπως ανέφερε, η ένταση της δουλειάς την οδήγησε σε εξάντληση και burnout, καθώς για χρόνια δεν είχε προσωπικό χρόνο και κοιμόταν ελάχιστα.

«Το ότι ανοίξαμε τον δρόμο με τις “Άγριες Μέλισσες” στο να έρθουν θεατρικοί ηθοποιοί στην τηλεόραση είναι ένα μεγάλο κομπλιμέντο. Δεν ξέρω σε πόσο βαθμό είναι αλήθεια. Συνέβη όμως. Οι “Άγριες Μέλισσες” είναι τεράστιο κεφάλαιο, ακόμα και τώρα δηλαδή, πέρα από την αγάπη του κόσμου, που τη βιώνω συνέχεια, δεν το συζητώ, είμαι ευγνώμων, εγώ γυρνάω πίσω με πολύ ωραία συναισθήματα», δηλώνει η Μαρία Κίτσου.

«Ο ρόλος της Λενιώς μου έδωσε πολλά αλλά μου στέρησε κιόλας, ήτανε σχεδόν θυσία. Όσα χρόνια έπαιζα τις “Μέλισσες”, δεν βγήκα από το σπίτι ούτε μια φορά για να διασκεδάσω. Είχα τέτοιο όγκο, είχα τόσο διάβασμα, είχα τόση δουλειά να κάνω σε πρόβες, σε επίπεδο προβών, που δεν χάρηκα τίποτα. Δεν χάρηκα ούτε την αναγνωρισιμότητα που χάρηκαν άλλα παιδιά, δηλαδή ήμουνα σπίτι, γύρισμα, γύρισμα, σπίτι, διάβασμα, θέατρο, κοιμόμουν τρεις ώρες κάθε κάθε μέρα, κόντεψα να τρελαθώ. Έπαθα burnout, έπαθα υπερκόπωση», παραδέχεται.

Στη συνέχεια μίλησε για την ψυχική της υγεία, λέγοντας: «Χωρίς να θέλω να είμαι αγνώμων, αλλά εκτός από την επαγγελματική επιτυχία χρειάζεται και η ψυχική γαλήνη, να παίρνεις αγάπη από κάπου αλλού, να έχεις την οικογένειά σου, να παίρνεις από εκεί ασφάλεια, αγάπη, δύναμη. Εγώ λίγο τα στερήθηκα όλα αυτά. Τώρα, τον τελευταίο χρόνο, προσπαθώ να με φροντίσω. Τα καταφέρνω, είμαι σε πολύ καλή φάση.

Με αναγέννησε ο εαυτός μου. Παλιότερα, πίστευα στους έρωτες, ότι ο έρωτας θα με φτιάξει, θα με βγάλει από την κατάθλιψη, ξέρω γω. Αλλά το βρήκα μέσα από τον εαυτό μου, δηλαδή αυτό που λένε, «αν δεν είσαι καλά με σένα, δεν θα είσαι με κανέναν», το πήρα πάρα πολύ σοβαρά».

Τόνισε ακόμη ότι για μεγάλο διάστημα βίωσε κατάθλιψη, αγχώδη διαταραχή και μετατραυματικό στρες.

«Χωρίς να θέλω να είμαι αγνώμων, αλλά εκτός από την επαγγελματική επιτυχία χρειάζεται και η ψυχική γαλήνη, να παίρνεις αγάπη από κάπου αλλού, να έχεις την οικογένειά σου, να παίρνεις από εκεί ασφάλεια, αγάπη, δύναμη. Εγώ λίγο τα στερήθηκα όλα αυτά. Τώρα, τον τελευταίο χρόνο, προσπαθώ να με φροντίσω. Τα καταφέρνω, είμαι σε πολύ καλή φάση.

Με αναγέννησε ο εαυτός μου. Παλιότερα, πίστευα στους έρωτες, ότι ο έρωτας θα με φτιάξει, θα με βγάλει από την κατάθλιψη, ξέρω γω. Αλλά το βρήκα μέσα από τον εαυτό μου, δηλαδή αυτό που λένε, «αν δεν είσαι καλά με σένα, δεν θα είσαι με κανέναν», το πήρα πάρα πολύ σοβαρά», εξομολογείται σε άλλο σημείο της κουβέντας η Μαρία Κίτσου.

«Έχω αγαπηθεί πολύ. Αυτό μου έχει κάνει καλό, επειδή μου είχε λείψει από την οικογένειά μου, η αλήθεια είναι ότι μου δόθηκε απλόχερα, αλλά έχω αγαπήσει κιόλας πάρα πολύ.

Μεγάλωσα πολύ δύσκολα, κακοποιητικά και από τους δύο γονείς και εγώ και ο αδερφός μου. Αλλά, ο πατέρας μου πια έχει πεθάνει, η μητέρα μου είναι πολύ άρρωστη, έχει πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να φερθώ, έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, με τη σκληρότητα που μου φέρθηκαν.

Και η επιλογή και η ασυνειδησία και ο χαρακτήρας μας και το DNA με έκαναν άνθρωπο που δεν έχω καμία σχέση με τον τρόπο που επέλεξαν οι γονείς μου να μας μεγαλώσουν. Πάντα έλεγα ότι αυτό δεν είναι σωστό, ήμουν μικρό παιδάκι, και έγινα το αντίθετο, ακριβώς το αντίθετο», μοιράζεται στη συνέχεια.

«Γενικώς, για πολύ καιρό -και τώρα το παλεύω- νιώθω μια ανηδονία. Έχω χάσει χρόνο από τη ζωή μου, χρόνια. Ήμουν βυθισμένη στην κατάθλιψη, στην αγχώδη διαταραχή, στο μετατραυματικό στρες, αλλά ελπίζω να τον αναπληρώσω.

Ο λόγος που μιλάω ανοιχτά για αυτά είναι για να μπορέσει κι άλλος κόσμος να δει ότι και οι διάσημοι και οι αναγνωρίσιμοι και όλα αυτά περνάνε τα ίδια προβλήματα και ότι η ζωή δεν είναι ένα Instagram γυαλιστερό, όπου όλοι δείχνουν τις καλύτερες στιγμές τους, τα καλύτερα φαγητά τους, τα ταξίδια τους και είναι όλοι χαρούμενοι.

Την τοξικότητα στα social media τη βίωσα πολύ όταν είχα πάρει κιλά, από ορμόνες, από διάφορα προβλήματα που είχα. Υπήρχαν κάποια πολύ άσχημα σχόλια. Δεν κάθισα να απαντήσω στον καθέναν ξεχωριστά, επέλεξα να δώσω μια απάντηση συνολικά, ότι “δεν ξέρεις τι περνάει ο καθένας, τι προβλήματα υγείας έχει, γιατί είναι έτσι, γιατί δεν είναι έτσι”. Η αλήθεια είναι ότι δεν με επηρέασε, δεν στενοχωρήθηκα, απλά το πήρα σαν κοινωνικό φαινόμενο», καταλήγει στην εξομολόγησή της η Μαρία Κίτσου.