Στην εκπομπή «Buongiorno», το πρωί της Τετάρτης 19 Νοεμβρίου, μίλησε με αμείλικτη ειλικρίνεια για το κενό που άφησε ο θάνατος του συντρόφου της και για τις στιγμές που πλέον της λείπουν. Ως λεπτό απόκομμα μνήμης αναφέρει το τέλος της ημέρας, «το βράδυ, η ώρα που πηγαίναμε να κοιμηθούμε και κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου», εικόνες που επιστρέφουν και πονάνε περισσότερο με τον καιρό.

Η εξομολόγηση αποκτά τραγική ένταση όταν αναφέρεται στις σκέψεις που την επισκέφθηκαν την πρώτη περίοδο του πένθους. Όπως είπε, «Πριν από έναν χρόνο, όταν έχασα τον Γιάννη, ήθελα να βάλω τέλος στη ζωή μου. Όλοι μου έλεγαν “μετά από έναν χρόνο, θα συναντηθούμε και θα δεις ότι δεν θα σκέφτεσαι τίποτα απ’ αυτό” και “θα δεις πως θα είσαι τότε, ο χρόνος είναι γιατρός”. Εγώ θύμωνα πάρα πολύ μ’ αυτά που μου έλεγαν. Τώρα, νιώθω χειρότερα γιατί συνειδητοποιώ ότι αυτόν τον άνθρωπο δεν θα τον έχω στη ζωή μου.” Αυτή η ωμότητα της δήλωσης δείχνει πόσο δύσκολο είναι το πέρασμα από το αρχικό σοκ στη μακρόχρονη απουσία.

Η συζήτηση αγγίζει και το κοινωνικό πλαίσιο γύρω από την απώλεια. Η Ζήκου παραδέχεται ότι την κυρίευσε ο θυμός: «Έχω θυμώσει πάρα πολύ. Στην αρχή θύμωσα με τον Θεό, μετά θύμωσα και με ανθρώπους. Υπήρξαν άνθρωποι που δεν σεβάστηκαν τη μνήμη του και προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν και την απώλεια του».