Η συλλογική θλίψη για την τραγωδία των Τεμπών και η αγωνία των νέων ανθρώπων για το μέλλον αποτυπώθηκε στις συγκεντρώσεις που έγιναν χθες σε όλη τη χώρα. Από τις διαδηλώσεις δεν έλειψαν οι μπαχαλάκηδες, οι οποίοι έφθασαν στο σημείο να βανδαλίσουν ακόμα και το μνημείο των θυμάτων της Μαρφίν.
Προφανώς για αυτούς τα θύματα εκείνης της τραγωδίας είναι δεύτερης κατηγορίας. Δεν έλειψαν επίσης τα κομματικά καπελώματα, ωστόσο όσοι προσπάθησαν να το πράξουν είναι βέβαιο ότι δεν θα έχουν κανένα ουσιαστικό κομματικό όφελος.
Το βασικό μήνυμα που πρέπει να λάβει όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά και συνολικά το πολιτικό σύστημα, είναι να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα θύματα του τραγικού δυστυχήματος και τις οικογένειές τους και παράλληλα να αφυπνιστεί η Πολιτεία, προκειμένου να μην ξαναζήσουμε άλλες τέτοιες τραγωδίες. Σε καμία περίπτωση όμως δικαιοσύνη δεν σημαίνει αυτοδικία, ούτε πράξεις φανατισμού, «εκδίκησης» ή και βίας.
Επίσης είναι αντιληπτό από όλους ότι οι αναγκαίες αλλαγές που θα προωθηθούν στα τρένα και γενικότερα στο σύστημα των μεταφορών θα πρέπει να είναι ουσιαστικές και πειστικές, τόσο στο θεσμικό κομμάτι που αφορά στη λειτουργία και τη στελέχωσή τους όσο και στο σκέλος των υποδομών. Και είναι σαφές ότι ένα σύστημα που αποδείχθηκε σαθρό θα πρέπει να λειτουργήσει από την αρχή και με άλλους όρους.
Η οργή του κόσμου για το τραγικό συμβάν είναι απολύτως δικαιολογημένη. Αυτό που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί είναι η κομματική καπηλεία, ιδίως όταν σε άλλες πολύνεκρες τραγωδίες, τα προηγούμενα χρόνια, ούτε συνθήματα υπήρχαν ούτε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις. Οποιος νομίζει ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί κομματικά μια τέτοια τραγωδία βρίσκεται σίγουρα σε λάθος δρόμο.
