ΜΠΟΡΕΙ να μην προκαλεί τόσο μεγάλη συγκίνηση, πια, στην κοινωνία, αλλά η χθεσινή ημέρα ήταν εξαιρετικά σημαντική για τη χώρα μας. Ισως, γιατί θεωρούνται αυτονόητα όσα έχουν επιτευχθεί από το 1974 έως σήμερα, γιατί η πλειοψηφία των πολιτών δεν έχει μνήμες από τη δικτατορία και γιατί εστιάζουμε κυρίως στις αποτυχίες και όχι στις επιτυχίες της Μεταπολίτευσης.
Η συμπλήρωση 50 ετών δημοκρατίας αποτελεί μια γιορτινή επέτειο και συγχρόνως ένα σημείο καμπής για την Ελλάδα. Εχει γίνει μεγάλη συζήτηση για τον απολογισμό της πεντηκονταετίας. Εχει έρθει η ώρα να κοιτάξουμε μπροστά. Να διδαχθούμε από τα σωστά και τα λάθη αυτής της περιόδου και να μπουν οι στόχοι για το πώς θέλουμε να βαδίσει η χώρα μας τις επόμενες δεκαετίες.
ΕΔΩ και καιρό τίθεται το ερώτημα αν ζούμε το τέλος της Μεταπολίτευσης και αν έχουμε μπει σε μια νέα περίοδο για το κράτος, για το πολιτικό σύστημα, για όλους τους πολίτες. Για να μπει η Ελλάδα στην εποχή της μετά-Μεταπολίτευσης πρέπει πρώτα να γκρεμιστούν οι παθογένειες της Μεταπολίτευσης.
ΓΙΑ να επιτευχθεί αυτός ο στόχος απαιτείται μεγάλη και κοπιαστική προσπάθεια. Το πιο σημαντικό είναι να υπάρξει διαχωρισμός κυβέρνησης – κράτους, ώστε η πολιτεία να έχει συνέχεια ανεξάρτητα από τους εκλογικούς κύκλους. Απαιτούνται ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις, που προϋποθέτουν επαρκή συναίνεση στο πολιτικό σύστημα και μάχη με μεγαλοσυμφέροντα και μικροσυντεχνίες. Απαιτείται προσήλωση στους δημοσιονομικούς στόχους και νέο παραγωγικό μοντέλο στην πραγματική οικονομία. Στόχος πρέπει να είναι η σημαντική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών, η αναβάθμιση της Υγείας, της Παιδείας, της Δικαιοσύνης και η αντιμετώπιση του δημογραφικού και της κλιματικής κρίσης.
Η κυβέρνηση ακολουθεί τη σωστή μεταρρυθμιστική ρότα και, πλέον, οφείλει να ανοίξει τη συζήτηση προς την κοινωνία, για το νέο εθνικό στοίχημα, για το πώς θα κτίσουμε την Ελλάδα του αύριο.
