Βλέπουμε και από τις τελευταίες δημόσιες τοποθετήσεις του Αλ. Τσίπρα ότι έχει επαναφέρει στο πολιτικό σκηνικό τις χειρότερες μορφές λαϊκισμού και υποκρισίας, βγαλμένες από το παρελθόν του 2014-2015.
Η χθεσινή δήλωσή του, σύμφωνα με την οποία «αν κλέβεις τα σπίτια των ανθρώπων μέσω των τραπεζών και των funds, μπορεί να γίνεις και βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος, αν όμως κλέψεις 20 ευρώ βενζίνη, μπορεί να βρεθείς με μία σφαίρα στο κεφάλι», αποτελεί μνημείο δημαγωγίας και ανευθυνότητας.
Είναι φανερό ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να εργαλειοποιήσει άσχετα μεταξύ τους συμβάντα και να επιρρίψει ανύπαρκτες ευθύνες στην κυβέρνηση, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια κομματικής εκμετάλλευσης, μήπως και καταφέρει να ξεκολλήσει από τη δημοσκοπική του καθήλωση.
Η επιλογή του όμως αυτή είναι μια τοξική αντιπολίτευση που δείχνει ότι ο Αλ. Τσίπρας, που θέλει πάλι να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό, ο ίδιος δεν έχει αλλάξει καθόλου και το βέβαιο είναι πως παραμένει αμετακίνητος στο λαϊκισμό, τη δημαγωγία και τις χυδαίες επιθέσεις.
Αυτό που αλλάζει είναι η Ελλάδα. Και αυτό το αντιλαμβάνονται οι πολίτες, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, μέσω των οποίων αφενός δίνουν σαφή υπεροχή στον Κυριάκο Μητσοτάκη έναντι του Αλ. Τσίπρα για το ποιος μπορεί να χειριστεί καλύτερα τα μεγάλα ζητήματα και αφετέρου δηλώνουν στη συντριπτική πλειοψηφία τους ότι, αν βρισκόταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, η κατάσταση θα ήταν πολύ χειρότερη.
Η Ελλάδα αλλάζει και ο Τσίπρας μένει ίδιος, να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί κάθε αφορμή για να καταγγείλει την κυβέρνηση. Από την υπόθεση του Κολωνού μέχρι τον σοβαρό τραυματισμό του 16χρονου Ρομά, για όλα φταίει ο Μητσοτάκης, ενώ εκείνος έχει τις λύσεις. Μόνο που οι πολίτες έχουν πληρώσει ακριβά τα ψέματα και τις ανέξοδες υποσχέσεις του Τσίπρα.
