Η περίπτωση του ΟΣΕ έδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πώς ένας Οργανισμός, ο οποίος απορροφούσε κάθε χρόνο τεράστια κεφάλαια για την κάλυψη των ελλειμμάτων του, λειτουργούσε σε συνθήκες πλήρους αποδιοργάνωσης, με πλέον οδυνηρή συνέπεια την πρόσφατη τραγωδία.
Και το επίσης συγκλονιστικό είναι ότι τα μηνύματα είχαν δοθεί και από άλλα σιδηροδρομικά δυστυχήματα, μικρότερης κλίμακας, που είχαν γίνει τα προηγούμενα χρόνια, τα οποία όμως είχαν ως κοινό παρονομαστή την έλλειψη συστημάτων ασφαλείας, αλλά και προσωπικό που λειτουργούσε με επικίνδυνη επιπολαιότητα έως και ανευθυνότητα.
Είναι σαφές ότι αυτό θα πρέπει να αλλάξει μια για πάντα. Να αναζητηθούν ευθύνες και να καταλογιστούν με βάση την έρευνα που διεξάγει η Δικαιοσύνη, ενώ το χρέος του κράτους είναι να αντιμετωπίσει χωρίς άλλη καθυστέρηση τις παθογένειες στους κρατικούς Οργανισμούς, που λειτουργούν χωρίς στοιχειώδεις κανόνες, έλεγχο και ασφάλεια και είναι επικίνδυνοι για το επιβατικό κοινό.
Η κανονικότητα έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση τους κανόνες, οι οποίοι είτε δεν υπήρξαν στην περίπτωση του ΟΣΕ είτε παραβιάστηκαν. Αυτό είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει πλέον να σταματήσει. Να γίνει η απαραίτητη επανεκκίνηση των σιδηροδρόμων, καθώς και η αναγκαία αναδιοργάνωση όλων των δημόσιων φορέων, με προτεραιότητα στις μονάδες που σχετίζονται με τη δημόσια ασφάλεια.
Οι υποδομές της χώρας, οι οποίες είχαν μείνει πίσω κατά τα χρόνια των Mνημονίων, θα πρέπει τώρα να μπουν στην πρώτη γραμμή των επενδυτικών προγραμμάτων, αρκεί τα χρήματα που θα διατεθούν να δαπανώνται όχι στα τυφλά και σε εργολαβίες που δεν τελειώνουν ποτέ, αλλά για την υλοποίηση των αναγκαίων έργων, που θα πρέπει να γίνουν με διαφάνεια, έλεγχο και αποτελεσματικότητα, χωρίς καθυστερήσεις, και με προδιαγραφές που θα διασφαλίζουν την ασφάλεια.
