Τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής για την απογραφή του 2021 δείχνουν ότι ο μόνιμος πληθυσμός της Ελλάδας ανέρχεται σε 10.432.481 έναντι 10.816.286 το 2011, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει μια μείωση κατά 3,5%. Είναι σαφές δηλαδή ότι η κατάσταση στο δημογραφικό είναι δύσκολη. Μέσα σε δέκα χρόνια ο πληθυσμός μειώθηκε κατά 380.000 περίπου, πολλές παραγωγικές ηλικίες στα χρόνια του Μνημονίου έφυγαν στο εξωτερικό, ενώ ο πληθυσμός γερνάει.
Το πρόβλημα είναι εθνικό και απαιτεί δράσεις αντίστοιχης εμβέλειας. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει προχωρήσει στη λήψη μέτρων για την ενίσχυση της οικογένειας, με τη μείωση της φορολογίας, τη θέσπιση ποσού 2.000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται ως βοήθημα για τα πρώτα έξοδα της οικογένειας, αλλά και με τη σταδιακή βελτίωση των συνθηκών εκπαίδευσης και φροντίδας με το ολοήμερο σχολείο, την επέκταση του δικτύου βρεφονηπιακών σταθμών κ.λπ.
Χρειάζονται όμως και άλλα μέτρα και πολιτικές που θα ενισχύσουν το θεσμό της οικογένειας και θα επιτρέψουν και στους Ελληνες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό να επιστρέψουν στην πατρίδα με καλύτερες συνθήκες εργασίας και υψηλότερες αμοιβές.
Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η πληθυσμιακή αυτή μείωση που αποτυπώθηκε το 2021 μπορεί να είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ενός μεγάλου προβλήματος και υπάρχουν δυσοίωνες εκτιμήσεις ότι στα επόμενα 30-40 χρόνια ο πληθυσμός της χώρας θα είναι σημαντικά μικρότερος, την ώρα που στη γειτονική Τουρκία αυξάνεται σημαντικά. Μάλιστα το ποσοστό των ανθρώπων μέσης ηλικίας θα είναι ακόμα υψηλότερο με αποτέλεσμα η αναλογία εργαζομένων- συνταξιούχων να επιδεινώνεται και να επιβαρύνεται το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.
Για αυτό απαιτείται μία εθνική δράση με την άσκηση μιας δημογραφικής πολιτικής που θα έχει ευρύτερη συναίνεση και δεν θα σκοντάφτει σε μικροκομματικές σκοπιμότητες, όπως αυτές που είδαμε χθες στη Βουλή, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ είπε ότι ψηφίζει παρών στο νομοσχέδιο για την ιατρικώς υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.
