Είναι θετικό ότι το υπουργείο Παιδείας θέτει τέρμα στη λογική του επαγγελματία συνδικαλιστή, εφαρμόζοντας πλέον την ελάχιστη πρόβλεψη του νόμου 1264/82 για τις συνδικαλιστικές άδειες των εκπαιδευτικών.
Υστερα από 40 χρόνια, η Νίκη Κεραμέως δεν υπέγραψε φέτος τις Υπουργικές Αποφάσεις των προηγούμενων ετών, εξορθολογίζοντας το καθεστώς των συνδικαλιστικών αδειών για τα μέλη των Διοικητικών Συμβουλίων των δύο συνδικαλιστικών φορέων των εκπαιδευτικών, ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, στα οποία όλη αυτή την περίοδο χορηγούνταν πλήρης απαλλαγή, μετ’ αποδοχών, από τα διδακτικά καθήκοντα. Ετσι, στο εξής, πλήρη απαλλαγή θα έχουν μόνο ο πρόεδρος και ο γενικός γραμματέας κάθε Ομοσπονδίας και τα υπόλοιπα μέλη των Δ.Σ. κάποιες ημέρες άδειας το μήνα.
Είναι σαφές ότι οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να απέχουν εντελώς από τα εκπαιδευτικά τους καθήκοντα. Και αυτό είναι απολύτως λογικό. Δεν είναι επαγγελματίες συνδικαλιστές, αλλά εκπαιδευτικοί με συνδικαλιστική δράση, που έχουν εκλεγεί βεβαίως από τους συναδέλφους τους για να τους εκπροσωπούν, αλλά όχι για να εξαντλούν τη δραστηριότητά τους μόνο σε αυτό. Και ούτε έχουμε την πολυτέλεια ως εκπαιδευτικό σύστημα να μένει εκτός διδακτικών καθηκόντων ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών, την ώρα που τα σχολεία έχουν τεράστιες ανάγκες που δεν είναι δυνατόν να μένουν πίσω.
Το ίδιο προφανώς θα πρέπει να ισχύσει για όλο τον δημόσιο τομέα, και ιδίως για τις υπηρεσίες που έχουν σχέση με τη φύλαξη, την αστυνόμευση και το Εθνικό Σύστημα Υγείας, όπου όλοι οι εργαζόμενοι είναι απαραίτητο να προσφέρουν έργο και όχι ορισμένοι να καλύπτονται πίσω από τη συνδικαλιστική ιδιότητα και να μην πηγαίνουν στις δουλειές τους.
Καλός ο συνδικαλισμός, που πρέπει να υπάρχει προκειμένου να εξυπηρετεί τους σκοπούς των εργαζομένων, όχι όμως σε βάρος της επαγγελματικής δραστηριότητας. Δεν γίνεται στη σημερινή εποχή να υπάρχουν ακόμα κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστές.
