Υπόθεση «Χωριάτικο»: Οι προσφορές-μαμούθ για τις παραλίες που έφταναν το 1 εκατ. ευρώ και το κόλπο με τους αχυρανθρώπους

Σύμφωνα με πληροφορίες του «ΕΤ», στο επίκεντρο βρίσκεται η πρακτική συμμετοχής σε πλειοδοτικούς διαγωνισμούς για την ενοικίαση παραλιών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρο με τιμή εκκίνησης 100.000 ευρώ, για τον οποίο φέρεται να κατατέθηκε προσφορά ύψους 1 εκατ. ευρώ για τρία χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το συγκεκριμένο μοντέλο δράσης φέρεται να συνδεόταν με ένα ευρύτερο δίκτυο περίπου 433 επιχειρήσεων, κυρίως στην Αττική, τη Ρόδο και τη Μύκονο. Μέσω εταιρειών που δημιουργούνταν στα στοιχεία τρίτων προσώπων, τα οποία φέρονται να μην είχαν πραγματική γνώση της δραστηριότητας, εξασφαλίζονταν μισθώσεις και λειτουργούσαν καταστήματα, ενώ στη συνέχεια συσσωρεύονταν οφειλές προς το κράτος.

Η έρευνα περιγράφει, παράλληλα, τη λειτουργία κεντρικών γραφείων, λογιστικών υπηρεσιών, δικτύου άνω των 100 αχυρανθρώπων και συνεργατών με διακριτούς ρόλους. Στο ίδιο πλαίσιο εξετάζονται η μη καταβολή ασφαλιστικών εισφορών και φόρων, η απόκρυψη φορολογητέας ύλης, αλλά και η διακίνηση χρημάτων μέσω τραπεζικών λογαριασμών στο εξωτερικό, με τα κεφάλαια να φέρονται να αξιοποιούνται για αγορές ακινήτων, εκτάσεων, οχημάτων και επενδυτικών προϊόντων.

Οι προσφορές-μαμούθ για τις παραλίες

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, η εγκληματική οργάνωση συμμετείχε σε πλειοδοτικούς διαγωνισμούς για την ενοικίαση παραλιών από την Κτηματική Υπηρεσία και την ΕΤΑΔ, καταθέτοντας προσφορές που καθιστούσαν ασύμφορη τη διεκδίκηση των συγκεκριμένων χώρων από τους υπόλοιπους ενδιαφερομένους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί παραλία με τιμή εκκίνησης 100.000 ευρώ, την οποία φέρεται να κατοχύρωνε με προσφορά ύψους 1 εκατ. ευρώ για τρία χρόνια, μέσω νομικής οντότητας που λειτουργούσε στα στοιχεία αχυρανθρώπου.

Η συγκεκριμένη πρακτική, όπως περιγράφεται στην έρευνα, εντασσόταν σε ένα ευρύτερο σύστημα εξασφάλισης παραλιακών χώρων, με τη χρήση διαφορετικών νομικών προσώπων και αχυρανθρώπων.

Η πρώτη δόση και τα χρέη που συσσωρεύονταν

Κατά τις ίδιες πληροφορίες, μετά την κατοχύρωση της παραλίας, η εταιρεία φέρεται να κατέβαλλε συνήθως την πρώτη δόση του μισθώματος, χωρίς να προχωρά στην εξόφληση των επόμενων οφειλών για τα επόμενα τρία χρόνια.

Κατά το τελευταίο έτος, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, τα χρέη βεβαιώνονταν στην αρμόδια ΔΟΥ και, έπειτα από πρόταση του δήμου, θα ακολουθούσε η αποπομπή της επιχείρησης.

Την ίδια στιγμή, η εταιρεία φέρεται να ανέστελλε τη λειτουργία της, με αποτέλεσμα οι οφειλές να καταλήγουν στον αχυράνθρωπο στο όνομα του οποίου είχε συσταθεί το νομικό πρόσωπο.

Το επόμενο διάστημα, η διαδικασία επαναλαμβανόταν με τη συμμετοχή σε νέο διαγωνισμό, αυτή τη φορά μέσω διαφορετικού νομικού προσώπου και άλλου αχυρανθρώπου.

Σημειώνεται ότι οι οφειλές που συσσωρεύονταν στην εταιρεία δεν περιορίζονταν στα μισθώματα των παραλιών, αλλά περιλάμβαναν και άλλες υποχρεώσεις, όπως οι ασφαλιστικές εισφορές προς τον ΕΦΚΑ.

Σύμφωνα με την έρευνα, τα χρέη κατέληγαν στους αχυρανθρώπους, οι οποίοι δεν διέθεταν περιουσιακά στοιχεία, με αποτέλεσμα το Δημόσιο να μην εισπράττει χρήματα από τις συγκεκριμένες οφειλές.

Τα 28 παραλιακά πόστα στη Ρόδο και οι υπομισθώσεις

Με τη συγκεκριμένη μέθοδο, το δίκτυο φέρεται να είχε καταφέρει να ελέγχει συνολικά 28 παραλιακά πόστα μόνο στη Ρόδο.

Παράλληλα, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, κατοχύρωνε χώρους σε πόστα που το ενδιέφεραν για χρονικό διάστημα δέκα ετών και στη συνέχεια προχωρούσε σε υπομισθώσεις προς άλλες εταιρείες.

Η δραστηριότητα στις παραλίες αποτελούσε μία από τις επιμέρους πτυχές του ευρύτερου συστήματος επιχειρήσεων που ερευνάται στην υπόθεση «Χωριάτικο».

Το δίκτυο των 433 επιχειρήσεων

Η δραστηριότητα του δικτύου εκτεινόταν κυρίως στην Αττική, τη Ρόδο και τη Μύκονο και, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, περιλάμβανε περίπου 433 επιχειρήσεις. Από αυτές, οι 340 ήταν καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, με αντικείμενο δραστηριότητας που κάλυπτε ένα ευρύ φάσμα της αγοράς.

Συγκεκριμένα, στο δίκτυο περιλαμβάνονταν επιχειρήσεις από την παραγωγή άρτου έως καφετέριες, καφέ μπαρ, κέντρα διασκέδασης, νυχτερινά κέντρα διασκέδασης και καταστήματα που πραγματοποιούσαν στριπ σόου. Οι υπόλοιπες επιχειρήσεις αφορούσαν, μεταξύ άλλων, εταιρείες μίσθωσης προσωπικού.

Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την έρευνα, το δίκτυο κάλυπτε σχεδόν όλες τις ανάγκες της αγοράς, αναπτύσσοντας δραστηριότητα σε διαφορετικούς κλάδους και περιοχές.

Κεντρικά γραφεία, λογιστικές υπηρεσίες και περισσότεροι από 100 αχυράνθρωποι

Για τη λειτουργία των καταστημάτων φέρεται να υπήρχαν κεντρικά γραφεία στην Αττική, από τα οποία γινόταν ο συντονισμός των δραστηριοτήτων. Παράλληλα, λειτουργούσε άτυπο λογιστικό γραφείο εντός των εγκαταστάσεων, ενώ υπήρχε και εξειδικευμένο λογιστικό γραφείο σε εξωτερικό χώρο, με υποκαταστήματα στη Μύκονο και τη Ρόδο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, το δίκτυο διέθετε ευρύ κύκλο αχυρανθρώπων, ο οποίος ξεπερνούσε τα 100 άτομα, καθώς και μια στενή ομάδα συνεργατών που φέρεται να είχε συγκεκριμένους ρόλους στην υποστήριξη της οργάνωσης.

Στις αρμοδιότητές τους περιλαμβάνονταν η επιτήρηση της λειτουργίας των καταστημάτων, η δημιουργία νομικών οντοτήτων και η καταβολή χρημάτων στους αχυρανθρώπους.

Αρχικά, οι αχυράνθρωποι φέρεται να εξασφαλίζονταν με την καταβολή μηνιαίου μισθού ύψους περίπου 1.000 ευρώ. Όπως αναφέρεται, επρόκειτο για άτομα χαμηλού βιοτικού επιπέδου, ανθρώπους με προβλήματα υγείας, ακόμη και πρόσωπα που είχαν πεθάνει ή ήταν ανύπαρκτα.

Εταιρείες ΙΚΕ και τραπεζικοί λογαριασμοί εν αγνοία των αχυρανθρώπων

Στη συνέχεια, μέσω των λογιστικών γραφείων και, σύμφωνα με την έρευνα, εν αγνοία των αχυρανθρώπων, δημιουργούνταν εταιρείες ΙΚΕ στα στοιχεία τους, ανοίγονταν τραπεζικοί λογαριασμοί και προχωρούσε η έναρξη λειτουργίας των καταστημάτων.

Τα καταστήματα φέρεται να λειτουργούσαν αφανώς από άλλα μέλη της οργάνωσης, αποκλειστικά προς όφελος του αρχηγικού μέλους.

Βασικός στόχος του συγκεκριμένου τρόπου δράσης, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, ήταν η αποφυγή των υποχρεώσεων έναντι του κράτους, καθώς οι νομικές και αστικές συνέπειες κατέληγαν στους αχυρανθρώπους.

Οφειλές δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ προς το Δημόσιο

Σε βάθος δεκαετίας, κατά τη διάρκεια της οποίας πραγματοποιήθηκε η έρευνα, φέρεται να μην καταβάλλονταν συστηματικά σημαντικές ασφαλιστικές και φορολογικές υποχρεώσεις.

Συγκεκριμένα, τα ποσά που περιλαμβάνονται στα στοιχεία της έρευνας είναι τα εξής:

• Εργοδοτικές εισφορές στον ΕΦΚΑ: Περίπου 38.800.000 ευρώ.
• Χρέη από επιστρεπτέες προκαταβολές του Δημοσίου και φόρους μισθωτών υπηρεσιών: Περίπου 38.000.000 ευρώ.
• Αποκρυβείσα φορολογητέα ύλη: Περίπου 43.000.000 ευρώ, που αφορά, μεταξύ άλλων, ΦΠΑ και φόρο εισοδήματος.

Οι συγκεκριμένες οφειλές αποτελούν μέρος της συνολικής εικόνας που περιγράφεται στην έρευνα για τον τρόπο λειτουργίας των επιχειρήσεων και την αποφυγή των υποχρεώσεών τους προς το κράτος.

Τραπεζικοί λογαριασμοί στο εξωτερικό και μεταφορές χρημάτων

Για την απόκρυψη των χρημάτων, σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, χρησιμοποιούνταν τραπεζικοί λογαριασμοί σε τράπεζες του εξωτερικού, μεταξύ άλλων στην Ισλανδία και τη Δανία.

Οι λογαριασμοί αυτοί φέρεται να ήταν συνδεδεμένοι με τα POS των καταστημάτων. Στη συνέχεια, τα χρήματα μεταφέρονταν σε εταιρείες που διαχειρίζονταν υψηλόβαθμα μέλη της οργάνωσης και εμφανίζονταν ως έσοδα από το εξωτερικό.

Με αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με την έρευνα, τα κεφάλαια χρησιμοποιούνταν για την αγορά ακινήτων, εκτάσεων γης και οχημάτων, καθώς και για επενδυτικά πακέτα.